Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1916 και απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2011.

Γονείς του ήταν ο Ανδρέας Μανουράς ή Ζωνανδρέας και η Μαριόρα Μανουρά το γένος Χαρωνίτη. Ήταν συνολικά οκτώ (8) αδέλφια. Είχε άλλους τρείς (3) αδελφούς, τον Χαραλάμπη, τον Μανόλη, τον Γιάννη και τέσσερεις (4) αδελφές, τις Χρυσούλα, Ανδρονίκη, Όλγα και Ελένη.

Παππούς του ήταν ο Γεώργιος Μανουράς ή Ζωνός, οπλαρχηγός και αγωνιστής κατά των Τούρκων που συμμετείχε σ’ όλες τις επαναστάσεις που έζησε.

Ο Ζωνογιώργης μεγάλωσε έχοντας ως πρότυπο τον παππού του, τον οποίο γνώρισε, αλλά και τους άλλους Ανωγειανούς αγωνιστές εκείνης της περιόδου, όπως τον Σκουλά, τον Σμπώκο, τον Μασαούτη, τον Χαιρετόκωστα, τον Μιχάλη Μανουρά ή Κεφαλά, τον Γιώργη Μανουρά ή Ζουλογιώργη, τον Σαρακηνό (Μανουράς), τον Μανιάτη (Μανουράς), τον Ψαροφώτη (Μανουράς), τον Ψαρογιώργη (Μανουράς).

Το 1923, όταν πέθανε ο Ζωνός, ήταν μόλις 7 ετών και θυμόταν ότι κτύπησε την καμπάνα της εκκλησίας του Αη Γιώργη αλλά και τους συναγωνιστές του παππού του να φορούν γαμπάδες, αν και δεν έκανε κρύο την ημέρα της κηδείας, γιατί είχαν κρεμάσει από τον ώμο τους τα όπλα (Μάνλιχερ και Μάουζερ) που τα χρησιμοποίησαν ως τιμητικό απόσπασμα όταν τον κατέβαζαν στον τάφο.

Ο Ζωνογιώργης , σε ηλικία 9 ετών, για πρώτη φορά έφυγε από το χωριό και πήγε στο Ηράκλειο το 1925, για να συμμετάσχει στον τρύγο των αμπελιών στο Γάζι που είχε η οικογένεια. Στο Γάζι πήγαν με γαϊδάρους.

Αυτοκίνητο  χρησιμοποίησε πρώτη φορά το 1929 όταν πήγε με τον πατέρα του, τον Ζωνανδρέα, ντυμένοι με παραδοσιακές στολές στο Αρκάδι για να υποδεχτούν τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ήρθε τόσο κοντά στον Εθνάρχη, που σαν παιδί θυμόταν ότι τον άγγιξε στο παντελόνι του.

Τον ακολούθησαν και στο Ρέθυμνο όπου ο Βενιζέλος εκφώνησε ομιλία από μπαλκόνι στην προκυμαία.

Η οικογένεια του Ζωνού πολιτικά ανήκε στο Βενιζελικό κόμμα. Ο παππούς, ο Ζωνός, είχε ακολουθήσει τον Βενιζέλο στην επανάσταση του Θερίσσου και ήταν ένας από τους 500 επαναστάτες που κήρυξαν την πολιτική ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

Ο Ζωνογιώργης θυμόταν ότι το χωριό εκείνη την περίοδο είχε ένα τηλέφωνο, στο ταχυδρομείο και η αλληλογραφία ερχόταν από το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο με τα μουλάρια. Πρώτη φορά είδε και άκουσε ραδιόφωνο το 1931.

Το 1929, αφού ολοκλήρωσε όλες τις τάξεις του δημοτικού σχολείου, άρχισε να εργάζεται, από 13 ετών, τόσο στο παντοπωλείο της οικογένειας όσο και στη γεωργία. Όλη την ημέρα μέχρι που βράδιαζε δούλευε και το βράδυ με τους φίλους του γλεντούσανε και μετά καντάδες στο χωριό με τον λυράρη Μανώλη Πασπαράκη.

Κάθε 15 ημέρες πήγαινε στο Ηράκλειο για τις προμήθειες του παντοπωλείου. Ξεκινούσε από το χωριό στις 11 το βράδυ και έφτανε στο Ηράκλειο στις 8 το πρωί την άλλη μέρα. Για διασκέδαση στο Ηράκλειο πήγαινε μια φορά το μήνα.

Ο πατέρας του, ο Ζωνανδρέας, για όλες τις δουλειές που έκανε του έδινε κάθε μέρα ένα τάλιρο, το οποίο αποταμίευε στο Ταχυδρομείο. Επειδή αρκετοί από τους φίλους του ήταν κομμουνιστές, έδινε οικονομική ενίσχυση για τον αγώνα τους ένα τάλιρο κάθε μήνα. Εκείνη την περίοδο, του μεσοπολέμου, δεν είχε οργανωτική σχέση με τους κομμουνιστές. Ήρθε όμως σε στενότερη επαφή, με αφορμή τη δικτατορία του Μεταξά και την οργάνωση  του Αντιδικτατορικού Μετώπου.

Είναι γνωστό ποιοι ήταν οι πρώτοι κομμουνιστές των Ανωγείων και έχουν καταγραφεί στην ιστορία. Να αναφερθεί μόνο ότι Αρχηγός της οργάνωσης του Αντιδικτατορικού Μετώπου ήταν ο ήρωας Μανόλης Ξετρύπης, που σκοτώθηκε στη Μάχη της Κρήτης αμυνόμενος στο αεροδρόμιο του Μάλεμε στα Χανιά.

Στις 22-9-1937 παρουσιάζεται στο Ηράκλειο για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Τον Ιανουάριο του 1938 μεταφέρεται στα οχυρά της Νυμφαίας στην Κομοτηνή, με τη ειδικότητα του πολυβολητή και το βαθμό του υποδεκανέα. Επίσης του ανατέθηκε η διαχείριση των τροφίμων του τάγματος. Απολύθηκε στις 1-11-1939.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει από τις 31-8-1939. Οι Ανωγειανοί που έλαβαν μέρος στους Εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του 1821, του 1866-69, στην επανάσταση στο Θέρισσο, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ήταν φυσικό να λάβουν μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση.

Ο Γιώργης Μανουράς ή Ζωνογιώργης παρουσιάστηκε στις 25-11-1940 στα Έμπεδα Αθηνών γιατί ήθελε να μεταβεί στο Αλβανικό Μέτωπο και όχι στην Κομοτηνή που εκείνη την περίοδο δεν γινόταν πολεμικές συγκρούσεις. Έφυγε από την Αθήνα στις 20-12-1940 και έφτασε στη Φλώρινα στις 25-12-1940. Αμέσως προωθήθηκε στην Αλβανία, έφτασε στο Λεσχοβίτσι, στην απελευθερωμένη Κορυτσά, στο Ψάρι, στην Τρεμπεσίνα, στο Μπούμπεσι, στο Μπούταν Όρη.

Στις 11 Μαρτίου του 1941 τραυματίστηκε. Λόγω της σοβαρής κατάστασης του τραύματος, τον μετέφεραν στα Γιάννενα. Από εκεί στο νοσοκομείο Λουτρακίου. Ζήτησε φύλλο πορείας για την Κρήτη προκειμένου να μην αιχμαλωτιστεί από τους Γερμανούς που κατελάμβαναν την Ελλάδα. Πήρε το φύλλο πορείας και κατευθύνθηκε στο Ναύπλιο  όπου έφευγε νηοπομπή για τη Σούδα. Την ημέρα του Πάσχα ήταν στη Σούδα. Δύο ημέρες μετά ήταν στα Ανώγεια. Το πρωί μόλις μαθεύτηκε η άφιξη του έφτασαν γυναίκες και τον ρωτούσαν για τους δικούς τους ανθρώπους που είχαν στο μέτωπο.

Στις 13 Μαΐου 1941 παρουσιάστηκε στο Ρέθυμνο γιατί είχε τελειώσει η άδεια του. Παρουσιάστηκε στον Ανδρέα Μανουρά ή Κόκκινο που ήταν επιλοχίας. Του έδωσαν όπλο. Όταν άρχισαν να πέφτουν οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές, τους αντιμετώπισε σε μάχη στον Πλατανιά. Ο κάθε στρατιώτης είχε από 20 σφαίρες και όταν τέλειωσαν φρόντισαν τουλάχιστον να μην αιχμαλωτιστούν από τον εχθρό.

Ο Ανδρέας Μανουράς ή Κόκκινος έδωσε σκληρή μάχη στην είσοδο του Ρεθύμνου και κατέρριψε δύο (2) αεροπλάνα. Στην ίδια μάχη σκοτώθηκε ο αδελφός του Μανόλης Μανουράς. Ο Ανδρέας Μανουράς ή Κόκκινος τιμήθηκε με το Σταυρό Ανδρείας.

Ο Ζωνογιώργης επέστρεψε στα Ανώγεια, πήρε σφαίρες και κατέβηκε στο Πέραμα όπου συνάντησε τον Κώστα Πατραμάνη και τον Γιώργο Νταγιαντά ή Περβολογιώργη. Δώσανε μάχη στην οποία τραυματίστηκε ο Αναστάσης Πασπαράκης. Αυτό που έπρεπε να γίνει ήταν να μεταφερθεί ο τραυματίας στα Ανώγεια.

Με την επιστροφή στα Ανώγεια και μετά την ολοκληρωτική κατάληψη του νησιού από τους Γερμανούς, άρχισαν οι συζητήσεις και οι συναντήσεις για την οργάνωση της Αντίστασης κατά των κατακτητών.

Συνάντηση στου Σκλάβου τον κούμο έξι (6) κομμουνιστών, μεταξύ των οποίων και ο Ζωνογιώργης, όπου αποφασίστηκε να κινηθούν με το τριαδικό σύστημα για την πύκνωση των γραμμών τους.

Επόμενη συνάντηση στις 15 Ιούνη 1941 δεκαοχτώ (18) κομμουνιστών, μεταξύ των οποίων και ο Ζωνογιώργης, ανατολικά της Δεξαμενής. Συζητήθηκε με ποιο τρόπο θα συνέχιζαν την Αντίσταση.

Επόμενη συνάντηση στις 6 Ιούλη 1941 στου ΖΩΝΟΥ το ΜΥΛΟ, στην οποία ο Βιτσαξάκης, εκπρόσωπος του ΚΚΕ, ανέλυσε το σκεπτικό του Παγκρήτιου Απελευθερωτικού Μετώπου (ΠΑΜ) στους Γιάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη, Νίκο Σταυρακάκη ή Αεροπόρο, παπά-Γιάννη Σκουλά και  Ζωνογιώργη. Συμφώνησαν να αναλάβει την αρχηγία του αγώνα ο Στεφανογιάννης και υπέγραψαν Πρακτικό που συνέταξε ο Νίκος Σταυρακάκης ή Αεροπόρος.

Ο Στεφανογιάννης, ως Αρχηγός, απευθύνθηκε στους γιατρούς Κώστα Κουνάλη και Μανούσο Νικόλαο, τον Κώστα Κεφαλογιάννη ή Τσουρόκωστα, τον Σμπωκογιάννη, τον Χριστομιχάλη Ξυλούρη, τον Εμμανουήλ Αθ. Σκουλά , τον Χριστόδουλο Σμπώκο, τον Ιωάννη Χαιρέτη προκειμένου να συντονιστεί ο αγώνας. Στο πρακτικό που συντάχθηκε, ο Ζωνογιώργης εκπροσώπησε το ΚΚΕ και ορίστηκε οικονομικός υπεύθυνος.

Στη συνάντηση του Νοεμβρίου 1942, που έλαβαν μέρος 100 άτομα, συντάχθηκε νέο πρακτικό με Αρχηγό τον Γιάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη. Ο Στεφανογιάννης δεν ήταν μόνο ο Αρχηγός είναι και ο ήρωας του χωριού που θυσιάστηκε. Εκ μέρους του ΚΚΕ, το πρακτικό υπέγραψαν οι Γιώργης Μανουράς ή Ζωνογιώργης, Κώστας Πατραμάνης και Γιώργης Κλάδος. Το ΠΑΜ είναι πλέον ΕΑΜ.

Ενωμένη έμεινε η Οργάνωση του ΕΑΜ στα Ανώγεια, μέχρι τις 6 Ιούλη 1943, όπου σε σύσκεψη στο σπίτι του γιατρού Μανούσου αποφάσισαν να αποχωρήσουν από το ΕΑΜ όλοι εκτός του ΚΚΕ,  και να δημιουργήσουν την Περιφερειακή Διοίκηση Άνω Μυλοποτάμου Εθνικής Οργάνωσης Ρεθύμνης (ΕΟΡ).

Το ΕΑΜ Ανωγείων ανασυγκροτείται σε νέα βάση. Ο Ζωνογιώργης ανέλαβε υπεύθυνος της «Εθνικής Αλληλεγγύης» – «Επιμελητείας του Αντάρτη». Αυτό το πόστο κατείχε μέχρι και τη μέρα της απελευθέρωσης. Ήταν υπεύθυνος όχι μόνο για τα Ανώγεια αλλά και για όλο το Μυλοπόταμο και το Αμάρι.

Γύρισε όλα τα χωριά του Μυλοπόταμου, του Αμαρίου για να εμψυχώνει, να δίνει κουράγιο, να καθοδηγεί να συνιστά ψυχραιμία. Ζητούσε να μην παραδίδουν όπλα και τρόφιμα στους Γερμανούς, να κάνουν οποιαδήποτε ζημιά, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία, μπορούν στον κατακτητή.

Είχε επαφές και συναντήσεις με όλες τις οργανώσεις, τον Πετρακογιώργη, τον καπετάν Σατανά, τον καπετάν Μπαντουβά, τους συμμάχους μας όπως τον Πάτρικ Λη Φέρμορ, τους επικεφαλής του ΕΛΑΣ για ανταλλαγή πληροφοριών, απόψεων για την εξέλιξη του αγώνα και τη λύση των προβλημάτων που παρουσιάζονταν.

Προστάτευσε και φύλαξε καταδιωκόμενους αγωνιστές Έλληνες αλλά και Συμμάχους, τραυματίες έβρισκαν περίθαλψη στα σπίτια της οικογένειας, συνέβαλε και στην αποστολή προς τη Μέση Ανατολή εκείνων που έπρεπε να φύγουν.

Πολέμιος της ζωοκλοπής, επέστρεψε πολλά κλεμμένα πρόβατα στους κτηνοτρόφους που τους ανήκαν.

Η δράση του Ζωνογιώργη δεν θα είχε πάρει αυτές τις διαστάσεις αν δεν είχε στο πλευρό του όλη την οικογένεια του. Το παντοπωλείο του Ζωνανδρέα τροφοδοτούσε όλους όσους είχαν ανάγκη. Η μάνα του, η Μαριόρα, ήταν ακούραστη, πάντα όρθια καθημερινά να εξυπηρετεί  τους αγωνιστές, τους συνδέσμους αλλά και τους  Εγγλέζους που φιλοξενούσε η οικογένεια.

Ο Χαραλάμπης, ενεργό μέλος της Αντίστασης, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους οικονομικούς παράγοντες του Αντάρτικου, συνεργαζόταν με τους Άγγλους και ήταν υπεύθυνος της  τροφοδοσίας της Συμμαχικής Αποστολής.

Ο Γιάννης, ενεργό μέλος της Αντίστασης, δεν είπε όχι σε ότι του ζητήθηκε, συνεργαζόταν με τους Άγγλους και το σπίτι έγινε τόπος συνάντησης αντιστασιακών και καταφύγιο κάθε καταδιωκόμενου.

Οι αδελφές του Χρυσούλα και Όλγα, με την ίδρυση της Ε.Π.Ο.Ν. εντάχθηκαν ολόψυχα, συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της οργάνωσης και έχοντας αναλάβει  την επιμελητεία μάζευαν τρόφιμα, ρουχισμό (φανέλες, κάλτσες) και ότι άλλο ήταν απαραίτητο για τον αγώνα των ανταρτών, γυρνώντας σε όλα τα χωριά, και άλλες ενέργειες που συνέβαλαν στη συντόμευση της απελευθέρωσης.

Η Ανδρονίκη, επίσης, πόσες φορές δεν μετέφερε τρόφιμα και όπλα στο βουνό, ακόμα και η μικρή του αδελφή η Ελένη, αν και ήταν πέντε (5) χρονών, προκάλεσε δολιοφθορά  σπάζοντας τα αυγά του Γερμανού που τα μάζευε, πετώντας πέτρες στο καλάθι.

Ο άλλος αδελφός του, ο Μανόλης, δεν βρισκόταν στα Ανώγεια, αλλά στην Αθήνα γιατί ήταν φοιτητής στη Μαράσλειο  Ακαδημία, και έδρασε και αυτός, ως μέλος του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ μέχρι το Δεκέμβρη του 1944, όπου συνελήφθη από τους Άγγλους και εξορίστηκε στο στρατόπεδο της «Ελ – Ντάμπα» στη Μέση Ανατολή.

Άλλα και  άλλα μέλη της οικογένειας εξ αγχιστείας είχαν σημαντική δράση. Ο Μανόλης Μανουράς ή Σμαηλομανώλης, σύζυγος της Χρυσούλας, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, υπήρξε ήρωας και σεμνό παλικάρι, από τους πρώτους κομμουνιστές των Ανωγείων, επικεφαλής του Εφεδρικού ΕΛΑΣ στη μάχη που έγινε στη θέση «ΣΦΑΚΑΚΙ».

Η Ειρήνη, σύζυγος του Ζωνογιάννη,  χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από την Οργάνωση για συλλογή πληροφοριών αλλά και ως σύνδεσμος για να μεταφέρει μηνύματα, ενέργειες πολύτιμες για την αντιστασιακή δράση.

Ο Κώστας Λώλας, σύζυγος της Ελένης, είχε σημαντική δράση στην ΕΠΟΝ και στον ΕΛΑΣ Τριφυλίας νομού Μεσσηνίας, με δεκάδες χρονιά φυλακή και εξορία στην πλάτη του μετά την απελευθέρωση.

Ο Επαμεινώνδας Ξυλούρης σύζυγος της Όλγας, έδρασε υπό την καθοδήγηση του Χριστομιχάλη Ξυλούρη, παρά το νεαρό της ηλικίας του είχε σημαντικό  έργο.

Όλη η οικογένεια έδρασε βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των.

Μετά την απελευθέρωση, ο Ζωνογιώργης  εγκαθίσταται μόνιμα στο Ηράκλειο, από το 1945.

Τον Οκτώβριο του 1945, συμμετέχει, ως εκπρόσωπος Ηρακλείου, στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που πραγματοποιήθηκε στον κινηματογράφο  «ΤΙΤΑΝΙΑ» στην Αθήνα.

Δυστυχώς τα πράγματα στον τόπο μας πήραν δυσάρεστη τροπή λόγω της επίθεσης των δυνάμεων της ανωμαλίας και της δράσης των παρακρατικών οργανώσεων που για πολλά χρόνια είχαν στο στόχο τους αντιστασιακούς του ΕΑΜ.

Ο Γιώργης Μανουράς ή Ζωνογιώργης γνώρισε τις διώξεις, τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια και τις εξορίες. Για το κράτος ήταν πλέον «επικίνδυνος» με «πλούσια αντεθνική δράση».

Η Ελληνική Πολιτεία του αναγνώρισε την ιδιότητα του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης στις 4 -10-1985, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1285/1982.

Πολιτικά, πριν τη Δικτατορία του ’67, ήταν ενταγμένος στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.). Με τη μεταπολίτευση βρέθηκε στο πλευρό του Λεωνίδα Κύρκου και υπήρξε Ιδρυτικό Μέλος της Ελληνικής Αριστεράς, συμμετέχοντας, ως εκπρόσωπος Ηρακλείου στο Ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος τον Απρίλιο του 1987.

Μετά την δημιουργία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, έγινε μέλος του από τον Απρίλιο του 1989.

Σε προσωπικό επίπεδο, τον Ιούλιο του 1962 παντρεύτηκε την Αικατερίνη από την οικογένεια του Γιάννη και της Ελένης Σηφάκη, σεβαστής οικογένειας της Αγίας Βαρβάρας Μονοφατσίου. Η προσφορά της στην οικογένεια ήταν μοναδική και η εργατικότητά της στην επιχείρησή του  ασύγκριτη. Ο Ζωνογιώργης ήταν ονομαστός υφαντουργός που από τα στημόνια του εκατοντάδες ή και χιλιάδες ακόμα υφάντριες δημιούργησαν τα γνωστά κρητικά υφαντά. Η σύζυγός του έμεινε δίπλα του και τον φρόντιζε με αγάπη και ηρεμία μέχρι την ύστατη ώρα του αποχαιρετισμού.

Μαζί μεγάλωσαν τα δύο τους παιδιά, τον Ανδρέα και τη Μαρία, με ηθικές αρχές και σύμφωνα με τις παραδόσεις του τόπου μας. Έζησε και τη χαρά των εγγονιών του.

Ο Ζωνογιώργης ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του. Αισθανόταν όμορφα και γαλήνια, είχε τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που είχε κάνει το καθήκον του απέναντι στην πατρίδα και την κοινωνία.

Αιωνία του η Μνήμη.

ΤΕΛΕΣΗ ΚΗΔΕΙΑΣ

Τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012 τελέστηκε η κηδεία του Γεωργίου Μανουρά ή Ζωνογιώργη, αντιστασιακού και εκλεκτού μέλους της Ανωγιειανής αλλά και της Ηρακλειώτικης κοινωνίας.

Τον επικήδειο αποχαιρετιστήριο λόγο εκφώνησε ο Γιώργης Κλάδος, πρώην δήμαρχος Ανωγείων και φίλος, σύντροφος και συναγωνιστής του εκλιπόντος.

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΤΈΘΕΣΑΝ:

1.      Τα παιδιά και τα εγγόνια του

2.      Τα αδέλφια Κώστας και Ελένη Λώλα

3.      Η αδελφή Ειρήνη  χήρα Γιάννη Μανουρά

4.      Ο ανιψιός  Ανδρέας Μανουράς, ιατρός

5.      Τα ανίψια Εμμανουήλ και Ελένη Καλλέργη

6.      Οι συμπέθεροι Μαρία και Μάγδα  Λώλα

7.      Τα εξαδέλφια Γεώργιος και Ιφιγένεια Μανουρά (Μηλιαράς)

8.      Οικογένεια Ιωάννη και Χρυσούλας Καλομοίρη (φιλιότσα)

ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΑ ΕΞΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΑ ΠΟΣΑ:

1.      Οικογένεια Γεωργίου Σμπώκου , πρώην Δημάρχου, 50 ευρώ

2.      Οικογένεια Κων/νου και Μάρως Σφενδουράκη , 50 ευρώ

3.      Οικογένεια Γεωργίου και Αρετής Μανουρά (Ζωνοχαραλάμπη), 50 ευρώ

4.      Οικογένεια Δημητρίου και Νίτσας Μανουρά (Ζωνοχαραλάμπη), 50 ευρώ

5.      Οικογένεια Εμμανουήλ και Μαρίκας Καραλάκη, 50 ευρώ

6.      Οικογένεια Ανδρέα και Μαρίκας Ρουκουνάκη, 50 ευρώ

7.      Οικογένεια Ζαχαρία  Κλάδου του Γεωργίου 50 ευρώ

8.      Οικογένεια Γεωργίου και Νίκης Βλατά, 50 ευρώ

Τα χρήματα θα διατεθούν στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Δημοτικό Σχολείο Ανωγείων και  στο  Κέντρο Υγείας  Ανωγείων.

Η οικογένεια ευχαριστεί τους ανωτέρω αλλά και όλους όσους τίμησαν με οποιοδήποτε τρόπο τη μνήμη του Ζωνογιώργη.