Απλός κόσμος βρέθηκε σήμερα Παρασκευή 7 Αυγούστου στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Σφακάκι για να ανάψει ένα κερί στο μνημόσυνο των ηρώων που συμμετείχαν στην μάχη στο Σφακάκι, μια άρτια επιχείρηση του ΕΛΑΣ Ανωγείων που απελευθέρωσε 98 γυναικόπαιδα από τους Ναζί 82 χρόνια πριν.

Ο ιερωμένος του Ναού π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης ανέφερε στο λόγο του τα εξής:

”Σεβαστοί μου συνάθρωποι, αγαπημένα μου αδέρφια, ενορίτες φίλοι και επισκέπτες του τόπου μας. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στη σκιά του τιμημένου, ιερού και πάντα φύλακα μας  Ψηλορείτη, για να τιμήσουμε τη μνήμη των ηρώων της Μάχης στο Σφακάκι. Να  τιμήσουμε και να προσευχηθούμε για όλους όσους δεν κοντοστάθηκαν αλλά συμμετείχαν στον αγώνα για τη λευτεριά μας αλλά και την αξιοπρέπεια του τόπου μας.

Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα και πνευματική σύγχυση, η θυσία των προγόνων μας δεν είναι απλώς ιστορία. Είναι ένας ζωντανός φάρος που φωτίζει τις δικές μας δύσκολες μέρες και μας θυμίζει πως εμείς οφείλουμε να μην λυγίζουμε. Κάθε αληθινός αγώνας, όμως, ξεκινά από το βάθος της δικής μας ψυχής. Οι ήρωες που πολέμησαν τότε, δεν κοίταξαν μόνο τον εχθρό. Κοίταξαν πρώτα μέσα τους. 

Ως σωστοί άνθρωποι και χριστιανοί, οφείλουμε σήμερα να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Η αυτοκριτική είναι η πνευματική ανδρεία να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να μετανοούμε και να καθαρίζουμε την καρδιά μας. Αν δεν νικήσουμε τις δικές μας αδυναμίες, πώς θα σταθούμε όρθιοι απέναντι στις θύελλες του κόσμου; Από αυτή την εσωτερική καθαρότητα γεννιέται η δύναμη της ενότητας. Στο Σφακάκι κανείς δεν πολέμησε μόνος του. Έγιναν όλοι μια γροθιά. 

Είμαστε μια μικρή κοινωνία, αλλά κουβαλάμε τεράστια αποθέματα ευθύνης από τον έναν στον άλλον και από τον έναν για τον άλλον. 

Αυτή η αλληλο/περιχώρηση, αυτή η ευθύνη να προστατεύσεις και να στηρίξεις τον διπλανό σου, δεν είναι απλό ανθρώπινο καθήκον. 

Είναι μια ευθύνη που έχει την ευλογία του Θεού. 

Η καρτερικότητα γίνεται ανθεκτική μόνο όταν γινόμαστε καταφύγιο για τον αδελφό μας. Πάνω και πέρα, όμως, από τις ανθρώπινες δυνάμεις, η υπέρτατη πηγή της αντοχής μας είναι η ζωντανή σχέση μας με τον Θεό.  Η πίστη δεν είναι μια θεωρία, είναι η ρίζα που κρατά το δέντρο όρθιο στους δυνατούς ανέμους.  Καρτερικότητα σημαίνει να υπομένουμε με ελπίδα, γνωρίζοντας ότι ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ και ότι μετά τον Σταυρό ακολουθεί πάντοτε η Ανάσταση. Αυτή η πίστη και η λεβεντιά είναι γραμμένες στο DNA μας. 

Εμείς, ως Ανωγειανοί, μεγαλωμένοι στη σκιά του Ψηλορείτη, κουβαλάμε βαριά κληρονομιά.  Αυτό το βουνό δεν ορίζει μόνο τον τόπο μας, αλλά και το ανάστημά μας. Μας έμαθε να κοιτάμε ψηλά, να μην λυγίζουμε στα σκοτάδια και να μένουμε αδούλωτοι.  ΘΑ μπορούσα να κάνω καλέσματα και υπερβολικές προτροπές για ετοιμοπόλεμους ανθρώπους.

Αντί, λοιπόν, για ένα κάλεσμα στα υλικά όπλα, ως ιερέας σας, ως φέρων το Πετραχήλι  σας καλώ σήμερα να αμυνθείτε με σθένος απέναντι στο κακό.  Σας καλώ να υψώσετε τείχος απέναντι στους ψευδοπροφήτες και τους συνωμοσιολόγους που σπείρουν τον φόβο και τον διχασμό.  Αντισταθείτε με όλη σας τη δύναμη στην εσωτερική βία που δηλητηριάζει τις κοινωνίες μας. Και πάνω απ’ όλα, μην επιτρέψετε σε κανέναν να κλέψει και να χαθεί η αθωότητα από τα μάτια και τις ψυχές των παιδιών μας.

Επαναλαμβάνω πως η καταγωγή μας είναι ευθύνη. Ευθύνη για  να κρατήσουμε ζωντανές τις αξίες της πίστης, της τιμής και της θυσίας που μας παρέδωσαν οι πατεράδες μας. Αδελφοί μου, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας, ας σηκώσουμε με τιμή την ευθύνη προς τον πλησίον μας κι ας γαντζωθούμε από τον Χριστό. Με τον Ψηλορείτη στην καρδιά, την ευλογία του Θεού στις πράξεις μας και την απόφαση να μην λυγίσουμε ποτέ, καμία δοκιμασία δεν μπορεί να μας νικήσει. 

Αδέλφια μου. Βρισκόμαστε αναμφίβολα στους καιρούς εκείνους που οι Άγιες Γραφές προφήτευσαν και οι φωτισμένοι Γέροντες της Εκκλησίας μας μελέτησαν και προείδαν. Είναι οι καιροί της μεγάλης πνευματικής σύγχυσης και των παγκόσμιων κλυδωνισμών. Όμως, ακριβώς μέσα σε αυτό το πλήρωμα του χρόνου, καλούμαστε,  καθένας ξεχωριστά ως πρόσωπο, αλλά και όλοι μαζί ως μια γροθιά, να ορθώσουμε το ανάστημά μας. Έχουμε χρέος να αμυνθούμε με σθένος απέναντι σε οτιδήποτε επιχειρεί ύπουλα να κλέψει τη λεβεντιά μας, να εκμηδενίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας και, τελικά, να υποδουλώσει τις αθάνατες ψυχές μας στο σκοτάδι του φόβου και του συμβιβασμού. Οι ήρωες ρουνστο Σφακακιού δεν ανήκουν απλώς στο παρελθόν και στις σελίδες της ιστορίας. 

Είναι το αιώνιο παράδειγμά μας, το ζωντανό δίδαγμά μας και η πυξίδα για τη δική μας συνέχεια στο σήμερα.  Μας δείχνουν τον δρόμο της αντοχής, της θυσίας και της ανυπότακτης πίστης. Με την ευλογία του Θεού, με την ευθύνη για τον διπλανό μας και με τον Ψηλορείτη ψηλά στην ψυχή μας, ας συνεχίσουμε τον αγώνα της ζωής όρθιοι, περήφανοι και αδούλωτοι. Τελειώνω όλα όσα αισθάνθηκα πως έπρεπε να σας πω σήμερα,  μέρα μνήμης και τιμής,  με το συγκλονιστικό λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Λόγος που ορίζει την ανάγκη για αυτοκριτική, την πνευματική άμυνα και τον αγώνα για την αλήθεια. Μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Μη μοι είπης τον ψυχρόν τούτον λόγον, 

“τι με ενδιαφέρει; Δεν έχω καμίαν σχέσιν με αυτόν”. 

Μόνον με τον διάβολον δεν έχομεν καμμίαν σχέσιν, 

με τους ανθρώπους δε όλους, έχομεν πολλά κοινά… 

Σου ζητώ λοιπόν να αγωνισθής μέχρι θανάτου υπέρ της αληθείας και ο Κύριος θα πολεμήση δι’ εσέ».

Αδέρφια μου Ανωγειανοί, φίλοι και επισκέπτες. Μην ξεχάσετε ποτέ

«Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται».

Τις ευλογίες του κυρίου μας.

Καλή πορεία προς τον 15α’υγουστο και πάντα ενωμένοι όλοι μαζί. Την αγάπη μου και το σεβασμό μου.”