Γράφει ο Μανόλης Φασουλάς, Μαθηματικός

 Λυπάμαι!

-Λυπάμαι όταν ανοίγω την τηλεόραση  και βλέπω ανήλικους να πρωταγωνιστούν σε ξυλοδαρμούς  συνομηλίκων τους ,με ανελέητο σφυροκόπημα χτυπημάτων  με χέρια και πόδια  και μάλιστα  μέσα σε σχολικές στέγες…

-Λυπάμαι όταν ανοίγω την τηλεόραση  και ακούω ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ  βρίσκεται υπό διερεύνηση για δύο κακουργήματα ,ύστερα  από έρευνα της Αρχής για ξέπλυμα  μαύρου χρήματος.Είναι να μην λυπάται κανείς όταν ο εκπρόσωπος των συμφερόντων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων  κατηγορείται για τέτοια θέματα;Λυπάμαι  ακόμη που ο εν λόγω πρόεδρος είναι ο μοναδικός πρόεδρος ΓΣΕΕ που εδώ και πολλά χρόνια δεν μιλάει σε εργατικές συγκεντρώσεις υπό τον φόβο αποδοκιμασιών….

-Λυπάμαι όταν ανοίγω την τηλεόραση και ακούω ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ   και η “παρέα του” πήγαν σε ξένο κράτος και συνέλαβαν  τον κυβερνήτη της χώρας αυτής για να τον δικάσουν λέει στην Αμερική. Άκουσον – άκουσον!…

-Λυπάμαι όταν ανοίγω την τηλεόραση  και ακούω πάλι τον “πλανητάρχη” να λέει ότι του “γυάλισε” η Γροιλανδία και  θέλει να την κάνει δική του !.Έτσι απλά,χωρίς ίχνος ντροπής και σοβαρότητας…

-Λυπάμαι για όλους εκείνους που είναι θιασώτες της θεωρίας που λέει:”Επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο θα πρέπει να σταματήσουμε το περπάτημα”.

-Λυπάμαι για την ιλιγγιώδη ταχύτητα  που έχουν προσδώσει στο ρυθμό ζωής των ανθρώπων  “καθώς με πλείσσαν εχταγή  και βιάση πορπατούνε  και προσπερνούν τσι δίπλα ντως δίχως να τσι θωρούνε”,όπως πολύ εύστοχα έχει γράψει ο ποιητής Καράτζης.

-Λυπάμαι όταν καθόμαστε στο καφενείο καμιά δεκαριά άτομα  και ο καθένας με ένα κινητό στο χέρι έχει βυθιστεί  στην απομόνωση που του παρέχει το  “σερφάρισμα”,χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας….

-Λυπάμαι για την αλματώδη αύξηση του άγχους στους νέους μας  ,με τις όποιες συνέπειες έχει αυτό,αποτέλεσμα του σύγχρονου τρόπου ζωής….

-Λυπάμαι για όλους εκείνους που ασπάζονται το δόγμα που λέει :”Στην Αμερική  δεν σε ρωτάνε τι δουλειά κάνεις ,αλλά πόσα βγάζεις”….

-Λυπάμαι για την διαπίστωση  ότι ” Η φτώχεια υπάρχει όχι επειδή δεν μπορούμε να ταϊσουμε τους φτωχούς,αλλά επειδή δεν μπορούμε να χορτάσουμε τους πλούσιους”…

-Λυπάμαι για εκείνους τους νέους  που συζητάνε στα καφενεία  και η φρασεολογία τους  περιορίζεται σε στοιχηματικούς όρους,ακούς δηλαδή να λένε σκορκαστ -άντερ -όβερ -αντερτνογκ–γκανιότα –γκολ-γκολ- κασάουντ κλπ…

-Λυπάμαι δηλαδή που το επίσημο κράτος έχει δώσει την δυνατότητα   στους νέους  από μικρή ηλικία  να “εθίζονται επίσημα” στο τζόγο ,με ότι επακόλουθο μπορεί να έχει αυτό στη ζωή τους ,εν ονόματει είσπραξης χρημάτων από το κράτος….

-Χαίρομαι για  όλους εκείνους που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι σ΄αυτή τη θύελλα αρνητικών μηνυμάτων των καιρών μας ,επιλέγοντας ο καθένας το δικό του τρόπο να πάει  κόντρα σε όλα τα παραπάνω…

Χαίρομαι να ακούω το Μήτσο το Σταυρακάκη  να γράφει:

O χρόνος με πολιορκεί κι εγώ στα τείχη απάνω

με το σπαθί του έρωντα αντίσταση του κάνω…

-Χαίρομαι όταν ακούω το φίλο,το Λευτέρη Μπέρκη να λέει:

Έχω στου νου μου τα στενά μιαν εποχή κλεισμένη

Που οι ανθρώποι ήσανε φτωχοί μ΄αγαπημενοι…

Χαίρομαι όταν ο Γιώργης Καράτζης  γράφει :

Σήκω βοριά  ν΄αρματωθείς για μάχη να κινήσεις

ξέχασε το ραχάτι σου και τη βολή ν΄αφήσεις

πάρε μιαν αναπνιά βαθιά κι ανέβα στ΄άλογό σου

κι ανεμοχαμωκύλησε ότι θωρείς ομπρός  σου 

φύσα με μάνητα πολλή σ ΄Ανατολή και Δύση 

΄σαμε το κάθε σκοτεινό νέφαλο να σκορπίσει.

Πως νταγιαντίζεις και θωρείς τόσα στραβά στη πλάση

και πως αφήνεις το κακό λέφτερο να περάσει; 

δε σε πονούνε να θωρείς όνειρα σκοτωμένα 

και λείψανα παραμυθιώ στσι δρόμους πεταμένα;

το δίκιο να ΄ναι ανήμπορο ,χλωμό και ματωμένο 

και μες τη μαύρη φυλακή το γέλιο κλειδωμένο ;

Σήκω να κάμεις το πρεπό δείξε τη δύναμή σου

κι ‘ολα τση φύσης τα στοιχειά θα σηκωθούν μαζί σου…. 

Αυτά…