Η Μαίρη Χαιρέτη έφυγε από τη ζωή στις 6 Σεπτεμβρίου 2010, σε ηλικία 68 ετών.

Μάνα! Μια λέξη που θα λέμε πάντα και ελπίζουμε εκεί που βρίσκεσαι να μας ακούς..

Κενό, μεγάλο κενό!

Απώλεια μεγάλη!

Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω γελαστή να περπατάς με το λυγερό σου κορμί, με το όμορφο σου ανάστημα στο μετόχι!

Δύσκολοι μήνες, μάνα! Κακές μέρες, βαριές νύχτες!

Σε χτύπησε το κακό για δεύτερη φορά.

Βαριά μάνα, πολύ βαριά!

Το κατάλαβες από την πρώτη στιγμή!

Δεκαεννιά  Μαϊου αρχίζει το ταξίδι σου!

Δύσκολο και κακό ταξίδι! Ταξίδι χωρίς γυρισμό!

Είκοσι Μαϊου στο Υγεία , εξετάσεις, χαρτιά, γιατροί! Πόνος βουβός!

-Σοβαρά τα πράγματα γιατρέ; θέλω την αλήθεια! Μπορώ να το ξεπεράσω;

Κεφάλια σκυμμένα στο πάτωμα…. η απάντηση γνωστή… Ο Θεός…

-Τον θεό τον ευχαριστώ γιατί την πρώτη φορά του είχα ζητήσει λίγο χρόνο γιατί είχα ακόμη εκκρεμότητες και ήθελα να τις τακτοποιήσω. Μου τον έδωσε, μου έκανε τη χάρη! Τώρα όλα είναι εντάξει  …είμαι έτοιμη…

Μεγαλείο ψυχής! Μαθήματα ζωής είπε ο γιατρός. Τέτοιους ανθρώπους σαν την μάνα σας συναντάς σπάνια στη ζωή.

Ήταν η αρχή! Βαριά μάνα, και το τέλος ακόμη πιο βαρύ!

Ήξερες την αλήθεια αλλά δέχτηκες να το παλέψεις! Και το πάλεψες μάνα, χωρίς παράπονο στο θεό, χωρίς βαρυγκόμια, χωρίς ποτέ να πείς –Γιατι;  Έτσι ήταν γραμμένο!

Δεν φοβήθηκες ούτε μια στιγμή! Είχες μαζί σου όλους όσους αγαπούσες, τον άντρα σου, τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, τα αδέρφια σου, το θείο το Γιάννη, το γιατρό πού κατάφερε  να σου απαλύνει τους πόνους σου και σε βοήθησε να μην νιώσεις φόβο! Τον ευχαριστούμε για όλα..

Τρεισήμιση  μήνες δύσκολους  μάνα, πήρες όμως πολλή αγάπη από όλους , όπως σου άξιζε και όπως  την έδινες  σε όλη σου τη ζωή χωρίς αντάλλαγμα!

Ξημέρωμα Δευτέρας στις έξι Σεπτέμβρη, μια κρίση δυνατή.. Συνήλθες!!

Ήρθε ο χάρος, είπες, μα σας είδε πολλούς και έφυγε……

Το ήξερες, το ένιωθες, έφευγες μάνα!

Ζήτησες τον άντρα σου και τα παιδία σου! Όλοι γύρω σου, στο κρεβάτι σου, όλοι μια τεράστια αγκαλιά! Πέταξες το χέρι σου και αγκάλιασες το μπαμπά, ψέλισσες το όνομά του, και έφυγες ήρεμα, ήσυχα, όπως ήρεμη και ήσυχη ήταν η ζωή σου!

Ήταν νωρίς στα εξήντα οκτώ σου χρόνια! Έφυγες όμως γεμάτη και ευτυχισμένη!

Σ’ ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες, και ήτανε  μάνα πολλά!

Σ’ ευχαριστούμε για όλα όσα μας έμαθες, για όλα όσα μας δίδαξες, για τις συμβουλές σου, και προ πάντων για την αγάπη σου.

Σ’ αγαπάμε Μάνα.!!

Τα παιδιά σου..!!

Στην αδερφή μας Μαίρη…

Αγαπημένη, μεγάλη μας αδερφή Μαίρη..

Έφυγες για την αιωνιότητα!

Έφυγες και εμείς ακόμη να το συνειδητοποιήσουμε. Ο χωρισμός βαρύς και αβάσταχτος!

Το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής σου-αυτό το αξέχαστο καλοκαίρι-προλάβαμε και σε χαρήκαμε. Φαίνεται πως έτσι το θέλησες και έτσι το κανόνισες.!

Ανέβαινες τον Γολγοθά σου και εμείς  δίπλα σου, συνοδοιπόροι σου.! Μόνο που δεν μπορούσαμε να σηκώσουμε έστω για λίγο τον “Σταυρό” σου.

Όλοι –και εσύ καλύτερα απ΄ όλους- ξέραμε πως η κατάσταση της υγείας σου δεν ήταν αναστρέψιμη. Η περίπτωσή σου βαριά και δύσκολη.

Πασχίζαμε να κερδίσουμε περισσότερο χρόνο και αυτό το διάστημα να έχει ποιότητα η ζωή σου.

Με την ιατρική φροντίδα του Γιάννη και την αγάπη όλων μας νομίζουμε, αγαπημένη μας Μαίρη, πως τα καταφέραμε.! Τα βίντεο και οι φωτογραφίες αυτού του καλοκαιριού το αποδεικνύουν.

-Θυμάσαι αλήθεια πόσα γενέθλια γιορτάσαμε; Του Γιάννη, τα δικά σου, της Στασούλας, της Ελένης σου, της μικρής Μαίρης.

-Θυμάσαι την ημέρα της γιορτής σου τον Δεκαπενταύγουστο; Γέμισε το σπίτι σου λουλούδια και όλοι μαζί φάγαμε και ήπιαμε στην υγεία σου.!

-Θυμάσαι πόσο γελούσαμε τα βράδια με τα αυτοσχέδια σκωπτικά ποιήματα που έγραφε και μας διάβαζε η Ελένη σου;

Προσπαθούσαμε να ξορκίσουμε το κακό δημιουργώντας μικρές καθημερινές χαρές και όταν φεύγαμε περασμένα μεσάνυχτα εμείς, οι αδερφές σου, κάναμε τον απολογισμό:

-Πέρασε καλά και σήμερα η Μαίρη μας. Αυτός ήταν ο στόχος μας και ήμασταν ευχαριστημένες όταν τον πετυχαίναμε.

Ήθελες κάθε μέρα, κάθε ώρα να είμαστε όλοι μαζί. Και ήμασταν.

Όλα σου τα παιδιά, οι γαμπροί σου, οι νύφες σου, τα εγγόνια σου, τ’ αδέρφια του άντρα σου, τ’ ανήψια σου, ανεβοκατέβαιναν στην Αθήνα. Ο Στελής δίπλα σου κάθε λεπτό.!

Σαν να θέλαμε όλοι να γίνουμε μια ασπίδα γύρω σου για να εμποδίσουμε και να διώξουμε το χάρο.

Δεν λύγισες ούτε στιγμή.! Πάλεψες με γενναιότητα και θάρρος, μόνο εκείνο το δύσκολο απόγευμα που οι πόνοι σου ήταν αφόρητοι είπες: Ήθελα να μπορούσα να ‘μαι  τώρα στ’ Αόρι για να σύρω μια δυνατή φωνή……

Αυτή ήσουν Μαίρη.! Πονούσες, υπέφερες και δεν ήθελες να μας το πεις..

-Η μισή Κρήτη ανέβηκε στην Αθήνα, σχολίασαν οι ένοικοι της πολυκατοικίας. Πρέπει να είναι σπουδαίος και ξεχωριστός άνθρωπος η αδερφή σας.

Ναι Μαίρη είσαι σπουδαία και ξεχωριστή.! Είσαι αρχόντισσα όπως σε αποκάλεσε η Νίκη στο μοιρολόι της. Είσαι ευλογημένη από το Θεό.! Το πέρασμα σου απ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή άφησε βαθιά τα ίχνη του.

Έτσι θα σε θυμόμαστε και έτσι θα είσαι πάντα στην καρδιά μας…

Τα αδέρφια σου..

***Η οικογένεια Στυλιανού  Χαιρέτη ευχαριστεί θερμά όλους όσοι  συμπαραστάθηκαν στο πένθος της…