Τρέμει το χέρι, σφίγγεται η καρδιά. Είναι αδύνατον να πιστέψουμε ότι αυτά που θα γράψω είναι για σένα Μουσολίνι . Κι όμως φαίνεται ότι και το ατσάλι σπάει. Γεννήθηκε στα Ανώγεια  στις 18-12-1937 πρωτότοκος γιος του Στεφανή ‘’Δαμιανοστεφανής”  και της Ειρήνης. Από μικρός ήταν ξεχωριστός. Καθόταν στα σκαλοπάτια του σπιτιού μας σκεπτικός και κάποιος γείτονας τον βλέπει και τον ρωτάει τι έχεις Μανώλη και είσαι σκεπτικός σαν τον «Μουσολίνι» και έτσι από μικρό παιδί άκουγε μόνο  στο παρατσούκλι Μουσολίνι. Δύσκολα παιδικά χρόνια. Μέχρι τα είκοσι του ήταν βοσκός, παλεύοντας να βοηθήσει  γονείς και  αδέλφια . Παντρεύτηκε μικρός τον έρωτα  της ζωή του την Ελευθερία, το Λευτεριό του όπως την φώναζε. Τώρα κάπου θα έκλειναν τα 50 χρόνια μαζί. Δύσκολος χωρισμός. Ήταν ανήσυχο πνεύμα. Άφησε την βοσκική  και έγινε εισπράκτορας στο λεωφορείο του Θεμιστοκλή, στο δρομολόγιο Ανώγεια -Ηράκλειο Το αχτύπητο δίδυμο με το χιούμορ και τα αστεία τους ήταν ό,τι καλύτερο εκείνης  της  εποχής. Πάλευε για να μη μας  λείψει τίποτα ούτε στην οικογένεια του ούτε στα αδέλφια του. Έφυγε για την Γερμανία. 25 χρόνια δούλεψε σκληρά, το χωριό του όμως δεν το ξέχασε ποτέ. Κάθε καλοκαίρι ερχόταν και πάλι έφευγε. Μετά από 25 χρόνια γύρισε μόνιμος κάτοικος πλέον των Ανωγείων. Ανήσυχο πνεύμα ούτε μια στιγμή δεν ξεκουράστηκε. Άνοιξε καφενείο που το έκτισε σχεδόν μόνος του την «μέλισσα» την μελισσούλα του όπως το έλεγε. Μόνος σου έφερες την πέτρα από το βουνό και της έδωσες μορφή, ψυχή, παράσταση χτίζοντας όλο σου το μεγαλείο εκεί. Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά από το τσάι, με τα αστεία. Όταν βαριόσουν να  φτιάξεις καφέ έλεγες «θες ένα τσάι;». Αυτός ήταν ο Μουσολινης, μοίραζε την αγάπη απλόχερα, έδινε δεν έπαιρνε  ήταν παντού και τώρα πουθενά. Ήταν κοινωνικός, πρώτος στην χαρά και στην λύπη όλου του χωριού.

Ήσουν πυλώνας όχι μόνο για τους δικούς σου αλλά και για τους ξένους. Και ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, η γειτονιά σκοτείνιασε ένα μεσημέρι Μ. Παρασκευή μαύρη μέρα, μέσα σε ένα ποτηράκι   ήπιες όλη σου την ζωή, όλη την αγάπη του κόσμου. Γιατί άραγε; Κουράστηκες;  Άφησες πόνο, δάκρυα, κενό στα αδέλφια σου, στην γυναίκα σου,  το Λευτεριο σου που τόσο αγαπούσες. Της λείπεις πολύ, σε ψάχνει παντού, στα δύσκολα και στα εύκολα ψελλίζει το όνομα σου και ρωτάει γιατί.  Όμως οι άνθρωποι πεθαίνουν, η αγάπη ποτέ και εσύ ήσουν αγάπη. Σε ευχαριστούμε που υπήρξες στην ζωή μας και θα υπάρχεις. Σου υποσχόμαστε ότι τα φώτα θα ανάψουν η γειτονιά θα ξαναφέξει και η μέλισσα θα βουίζει ψελλίζοντας το όνομα σου Μουσολινι. Ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε.

Η αδελφή σου Μαίρη

Ποιος ήταν ο Μουσολίνις; γεννήθηκε για τους ανθρώπους και πόθανε για τους ανθρώπους.

Ο Μουσολίνις ήταν πηγή γέλιου.

Αδελφέ Μανώλη η ψυχή μου τρέμει αλλά η χέρα μου  είναι σταθερή, για να σε περιγράψει με λίγες μαντινάδες:

Του γέλιου σου ο ποταμός που πίναμενε όλοι, ΄
ποσπέρας μέχρι το πρωί εστέρεψε Μανώλη.

Που να τη βρω την ‘πομονή που να το βρω το δάκρυ
να το γεμίσω το κενό απού δεν έχει άκρη.

Εγώ δεν κλαίω αδερφέ για την επιλογή σου
κλαίω γιατί δεν έμαθα την παραπόνεσή σου.

Χάσαμε δεν κερδίσαμε τα πεθυμούσαμε όλοι
γιατί δεν ήρθες ζωντανός στο σπίτι σου Μανώλη.

Όλα αέρας γίνονται το μόνο που πομένει
να ‘φήσεις δρόμο καθαρό τ’ όνομα να διαβαίνει.

Κι αυτό το κατάφερες και μας αφήνεις όλους υπερήφανους. Τη γυναίκα σου Λευτερία, τα αδέλφια σου, το σόι σου και το χωριό σου. Δεν σε ξεχνούμε ποτέ. Γεια σου αδελφέ με το μολύβι της θλίψης του πόνου, έγραψα, ότι μου είπε η ψυχή μου.

Στον Άδη πήρες τα κλειδιά Μανώλη του σπιτιού σου
αδελφέ μου που να τ’ άφηνες στην κόρη ή στου γιού σου;

Οι πέτρες ή «στη μέλισσα» μιλούνε και ρωτούνε
για δεν ανοίγεις το πρωί που θένε να σε ιδούνε. 

Κι ο πόνος είναι μερακλής και έχει μεγάλο πάθος
κι ανε χορέψω κάποτε μην το χρεώσεις λάθος

Ο αδελφός σου Αριστείδης

Και τα πουλιά των Ανωγειών και αυτά σαναζητούνε
Και από τοτε που έφυγες πένθιμα κελαηδούνε.

Μ΄όλες τις πέτρες του βουνού μιλούσες τον καημό σου
Μόνο αυτές θα ξέρουνε το κάθε μυστικό σου.

Πέτρες εσείς θα ξέρετε το πόνο της καρδιάς του
Ποιος φταίει και γκρεμίστηκαν όλα τα όνειρά του.

Ήξερες πάντα στους καημούς παρηγοριές να δίνεις
Κι΄ έβριχνες λύσεις χίλιες δυό το πόνο να παλύνεις.

Νάτανε τρόπος να θωρείς τιμές στο θάνατό σου
Όλος ο κόσμος θρήνησε τον αποχωρισμό σου.

Η νεολαία τίμησε κι΄ήτανε στο πλευρό σου
Και πήγανέσε σα γαμπρό στο σπίτι το δικό σου.

Η συντέκνισά σου Βασιλική Καζινάκη.

Ευχαριστούμε όλο το χωριό συγγενείς και φίλους όλους όσους μοιραστήκαν τον πόνο μας την ύστατη αύτη ώρα. Η γυναίκα του  και τα αδέλφια του προσφέρουν  στην μνήμη του στην ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ το ποσό των 250 ευρώ .

Στεφάνια κατέθεσαν η γυναίκα του, τα αδέλφια του και οι παρακάτω συγγενείς και φίλοι και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Ο φιλιότσος Καζινάκης Νεκτάριος,  Χαιρέτης Ζαχαρίας του Φωλιά, Χαιρέτης Κων/νος του Αναστασίου,οικ. Χτυπαρθούνη Γιάννη,οικ. Ευριπίδη Πόλου Χαιρέτη,οικ. Χαιρέτη Στεφανή του Λυκούργου,οικ.Γεωργίου Ευριπίδου Χαιρέτη,οικ. Στελογιάννη,οικ. Δημητρό Ευριπίδου Χαιρέτη,οικ. Σοφοκλή Χαιρέτη,οικ. Στυλιανού Χαιρέτη,οικ.Χαιρέτη Αλέκου Φουνά,οικ. Νίκου Χαιρέτη Γιασκαφονίκου,οικ. Αριστείδη Χαιρέτη Πιτσιρίκου,οικ. Νικηφόρου Χαιρέτη Χτυπαρθούνη,οικ. Χαιρέτη Νικήτα,Χαιρέτης Μιχαήλ Κατσούφος, οικ. Χαράλαμπου Φρυσάλη Φρυσαλοχαραλάμπη και ο Γιαννάκος Ξυλούρης Μανταλιώτης.