Ήσουν και δεν ήσουν φίλος της συμβατικότητας!  Ήσουν και δεν ήσουν οπαδός του φανατικού! Ήσουν και δεν ήσουν ζηλωτής του ωραίου! Μας αγαπούσες όλους. Μα πιο πολύ τους αδύναμους. Φαίνεται πως τους καταλάβαινες καλύτερα και τους ένοιωθες πιο κοντά σου. Ίσως και επειδή είχες εντρυφήσει στην απατηλή αίσθηση της ματαιότητας. Ο κύκλος σου ξεκίνησε από τα Ανώγεια, πέρασες από το Ηράκλειο, περιπλανήθηκες στην Αθήνα και μας αποχαιρέτησες από τα Καστελλάκια στο Ρέθυμνo. Οι άνθρωποί σου, η Φαίδρα και ο Τρουλόκωστας, ο Γιάννης, η Αγάπη, η Ουρανία, ο Σταύρος, η Αλίκη, η Κούλα, ο Άρης και η μικρή Φαίδρα και όλοι εμείς που δεν είμαστε και λίγοι! Όλοι μας σε αγαπήσαμε μα, πιο πολύ, νιώσαμε τη παρουσία σου δίπλα μας! Για όλους εμάς που έχουμε μείνει, οι μνήμες σου θα είναι πάντα ο αέναος οδηγός μας, αγαπημένε μας  Γεώργιε Σαλούστρο του Τρουλόκωστα . Κι εσύ, νάσαι ήσυχος εκεί που βρίσκεσαι!

Ρέθυμνο Ιούνης του ΄25

οι Μυρωδικοί σου, Κώστας Φασουλάς , Γιώργης Ουρανός