Σαράντα ημέρες πέρασαν από την απώλεια της Αικατερίνης Σπιθούρη ή “Νταμπακομανώλενας” και το μνημόσυνο της θα τελεστεί την Κυριακή 29 Δεκεμβρίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη στα Ανώγεια. Η  οικογένεια της να καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας.

Η Αικατερίνη Σπιθούρη “έφυγε” από τη ζωή στα 93 της χρόνια, στις 26 Νοεμβρίου 2024.

26 Νοεμβρίου 2003, ήμερα της εορτής του Αγίου Στυλιανού πέρασε στην αιωνιότητα ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης  Εμμανουήλ Σπιθούρης ή “Νταμπακομανώλης” που τραυματίστηκε βαρύτατα στο σαμποτάζ της Δαμάστας και επέζησε με τη βοήθεια γυναικών του χωριού, ζώντας σε μια τρύπα επί οκτώ ημέρες για να ξεφύγει από τους Γερμανούς. 21 χρόνια μετά, την ίδια ημέρα με τον αγαπημένο της σύντροφο πέρασε στην αιωνιότητα και η Αικατερίνη Σπιθούρη, με το χωριό να αποχαιρετάει μια σπουδαία γυναίκα, μια δυναμική προσωπικότητα και έναν εξαιρετικό άνθρωπο που τίμησε τον τόπο  μας με τις αρχές και το ήθος της. Μια γυναίκα που το 2014 κλονίστηκε και από τον χαμό του αγαπημένου γιου της Μιχάλη.

Η οικογένεια της, με σημείωμα στην ΑΝΩΓΗ την αποχαιρετάει, αναφέροντας τα παρακάτω λόγια:

“Για τη Μάνα μας

Όταν μιλούν για σένα φίλοι, συγγενείς, άνθρωποι που σε γνώριζαν και σκιαγραφούν τόσο εύστοχα το χαρακτήρα σου, σε μας δεν μένει παρά – αφού ευχαριστήσουμε όλους όσους συμμετείχαν στο πένθος μας και σε αποχαιρέτησαν με συγκίνηση – να πούμε δυο λόγια αληθινά, δυο λόγια αγάπης.

Αγαπημένη μας Μάνα,

βάδισες το δικό σου δρόμο, ακολούθησες το δικό σου «εσωτερικό σύνταγμα» όπως έλεγες, πεπεισμένη ότι η καλοσύνη είναι η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου. Κι εσύ είχες μια βαθιά γενναιοδωρία και μια ανεπίγνωστη καλοσύνη που ακόμα κι εμάς μας άφηνε συχνά έκπληκτους. « Δεν είναι το πλούτος τ’ αθρώπου τα έχει ντου» έλεγες , αλλά ο τρόπος που θα τον υποδεχτείς , τα λόγια που θα του μιλήσεις. Το πίστευες τόσο πολύ, που έγινε τρόπος ζωής σου και μαζί με σένα πιστέψαμε κι εμείς παιδιά ακόμη, ό,τι το να νιώθεις πλούσιος είναι μια ψυχική κυρίως κατάσταση και δεν μετριέται με το βιός και τις περιουσίες. Μοιράστηκες τη ζωή σου με τον πατέρα μας, τον Νταμπακομανώλη σε μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και στήριξης στο δύσκολο και άγνωστο για σένα στίβο της βοσκικής. Στο σπίτι μας κοιμήθηκαν βοσκοί και ρωτηχτάδες απ’ όλο το Μυλοπόταμο κι εκείνος ένιωθε μια κρυφή περηφάνια για τη ζεστή και αγόγγυστη φιλοξενία και τους ευγενείς σου τρόπους.

Διέθετες τη σοφία του μέτρου αλλά κι ένα “μαγικό ρεαλισμό” να μεταμορφώνεις το κόσμο γύρω σου. Έτσι η παρουσία σου έκανε τη μικρή μας κουζίνα να φαίνεται αχανής και πλουσιοπάροχη, πάντα με στρωμένο τραπέζι για τους μουσαφίρηδες και το παγωμένο τους χειμώνες οντά μας- με εφτά στρωμένα κρεβάτια – το πιο ζεστό μέρος του κόσμου. Μοίρασες την αγάπη και την έγνοια σου σε όλους μας, απλόχερα. Ήσουν πάντα αλληλέγγυα και συμπονετική στον αδύναμο, στο ξένο, στο περαστικό.

Πίστευες στον άνθρωπο, στην αδιάκοπη προσπάθεια που αποδίδει καρπούς, στην υπομονή αλλά και στην επιμονή όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συνθήκες. 

Χρησιμοποιούσες γνωμικά και παραβολές για να μας συμβουλέψεις κι άθελα σου διέσωζες τον απαράμιλλο παροιμιακό και γνωμικό λόγο των Ανωγείων, που μιλούσαν οι παλαιότεροι κάτοικοι του ορεινού αυτού τόπου .

Ακόμα κι όταν ήρθαν οι μεγάλες λύπες κι έχασες το γιό σου, το Μιχάλη μας, πάλι με μια αρχαϊκή δύναμη, ανέσυρες ένα κουράγιο που μας παρηγορούσε και μας έδινε δύναμη να συνεχίσουμε. «Η ζωή πάντα βρίσκει δρόμους…» , έλεγες και τον έβλεπες μέσα στα μάτια των παιδιών του.

Γλυκιά μας Μάνα,

ήσουν φωτεινός φάρος και οδοδείκτης στις ζωές μας. Κρατούμε βαθιά στη καρδιά μας σαν πολύτιμο και ακριβό υφαντό, τα χρόνια που ζήσαμε όλοι μαζί σ’ αυτό το ανοιχτό σπίτι.

Η παρουσία σου μας σφράγισε. Λείπεις κάθε μέρα. Δε θα ξεχαστείς.

Με αγάπη 

τα παιδιά σου.”

Στην μνήμη της Αικατερίνης Σπιθούρη, η οικογένεια της προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ, το ποσό των 100 ευρώ.

50 ευρώ επίσης προσέφερε η οικογένεια του Άρη Σαλούστρου του Βασιλείου.

Τα χρήματα θα διατεθούν και για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης,Ιστορίας και Πολιτισμού,  της ενορίας του Αγίου Γεωργίου στο Μειντάνι. Τους ευχαριστούμε θερμά. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη της.