Γράφει στην ΑΝΩΓΗ, η συγγραφέας,  Μαρία Σμπώκου (Ατζαρογιάννη)

“Ακριβέ μου δάσκαλε, πολυαγαπημένε μου θείε, ξέρω πως θα περάσει δύσκολα ο καιρός…

Τρέχαμε με το κόκκινο αγροτικό στον κάμπο της Νίδας, ήσουν λιγότερο από τριάντα και σ’ άκουγα να τραγουδάς δυνατά το “Άννα μην κλαις, στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί…”

Ύστερα κολλούσε η κασέτα, την γυρνούσες με το μαύρο μολύβι και συνέχιζες ακόμη πιο δυνατά: “Να μην ξεχάσουμε τον σκύλο μας τον Ντίκ, που τον σκότωσαν οι χωροφυλάκοι, επειδή αγαπούσε τους εξόριστους…”

Έβλεπα τις φλέβες στον λαιμό σου να φουσκώνουν σαν τραγουδούσες:” είναι ένας άνθρωπος που τον ‘μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τώρα αλυσοδένουνε…” κι έλεγα μέσα μου, να μωρέ ένας άνθρωπος αληθινός με σάρκα και ψυχή!

Παρατηρούσα τις κινήσεις σου, τον τρόπο που μιλούσες, τα λόγια σου, τον τρόπο που χάιδευες και μύριζες ένα λουλούδι…

Την ευγένεια στην συμπεριφορά σου απέναντι στους άλλους. Είχες μια ευφυή ευαισθησία, που πάει να πει, πολύ μεγάλη δύναμη. Ήσουν άνθρωπος έξυπνος, θαρραλέος, χαρισματικός…

Ο Στελής Σταυρακάκης είχε ένα σπάνιο τρόπο να ονειρεύεται και να οραματίζεται ένα καλύτερο κόσμο…

Διάβαζε τα πάντα, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία ποίησης και λογοτεχνίας. Κεφάλαια της Αριστεράς…Ήθελε να μαθαίνει, να μορφώνεται, να γίνεται καλύτερος συνομιλητής, καλύτερος ομιλητής, καλύτερος άνθρωπος. Είχε μεγάλες αντοχές, καρτερικότητα, απέραντη καλοσύνη και μεγαλοψυχία. Λίγο έτρωγε, λίγο ξεκουραζόταν, πολύ δούλευε για όλα…

Το ζάλο του γοργό, μα σταθερό. Έτρεχε πάντα να προλάβει κι έβγαζε φτερά στα πόδια σαν τον Άγγελο. Έδινε καθημερινό αγώνα, ενάντια στην όποια βαρβαρότητα του ανθρώπινου είδους…

Ο Στυλιανός Σταυρακάκης του Γεωργίου και της Ειρήνης γεννήθηκε Πρωτομαγιά 1/5/1949 στα Ανώγεια της Κρήτης, όπου έζησε και όλη τη ζωή του. Γιος του Πανιά και αδερφός του ποιητή Μίχαλου. Πολύ βαρύ το χρέος…

Παντρεύτηκε μια άξια σύντροφο, την Αρετή Φασουλά, με την οποία απέκτησαν τέσσερα καλά παιδιά, τον Γιώργη, την Ειρήνη, τον Μπάμπη και τον μικρό Βασίλη που είχε πάρει το όνομα του από τον αδικοχαμένο εννιάχρονο αδερφό του Στελή, που είχε ανατιναχτεί παίζοντας με μια χειροβομβίδα, απομεινάρια του βάρβαρου πολέμου και της κατοχής της φασιστικής Γερμανίας.

Αριστερός σε κάθε του κίνηση, ο Στελής του Πανιά, πάλεψε άξια για την Ειρήνη, μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το ηρωικό Κ.Κ.Ε. Το Κόμμα που ήταν κι ο μεγάλος του καημός. Πάλεψε για την Λευτεριά και την ανεξαρτησία των Λαών, για το άδικο των ανθρώπων και του κόσμου…

Από μικρός έτρεχε σε πορείες, φώναζε, αγωνιζότανε για ότι καλύτερο, συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις, όλα τα φεστιβάλ, σε Κρήτη, Αθήνα και οπουδήποτε αλλού γινότανε. Σήκωνε πάντα ψηλά τη σημαία του Κόμματος και το μπόι του ανθρώπου.

Και ήταν πάντα “ο άνθρωπος με το χαμόγελο.” Το γάργαρο τρεχούμενο χαμόγελο, που άντεχε σε όλους τους καιρούς. Το χαμόγελο αυτό, που πετυχαίνουνε μονάχα οι πολύ σπουδαίοι. Δεν είχε έπαρση ποτέ. Σε όλη του τη ζωή είχε το μέτρο. Το μέτρο που έχουνε μονάχα οι μεγάλοι της ζωής…

Ο Στελής Σταυρακάκης υπήρξε για πολλά χρόνια της ζωής του και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δήμου Ανωγείων. Υπηρέτησε άξια με πάθος και εντιμότητα τα κοινά του τόπου του.

Μα ένας μεγάλος άνθρωπος, δε μπορεί παρά να έχει και μεγάλες φιλίες, ότι υψηλότερο στις ανθρώπινες σχέσεις. Φιλίες που κράτησαν για μια ζωή. Ο Λοντρονίκος, ο Μανώλης του Βλάχου, ο Μανώλης του Μπενά, ο Μήτσος του Μίνω, ο Πολυζώης…Κι εδώ σταματώ. Χωρίς λόγια.

Ο Στελής αναδείκνυε πάντα μια μεγαλοφυή συμπεριφορά απέναντι στον κόσμο. Ακόμα, απέναντι και σε όσους “άθελα” τους, τον πληγώσανε. 

Αν τον δαφνοστεφάνωνα τούτη την ώρα, θα του ‘βάζα το αγκάθινο στεφάνι. Αυτό που φοράνε μονάχα οι Αγίοι…

Στις 13 του Απρίλη 2024 έφυγε από τη ζωή, με αρχοντιά και αξιοπρέπεια…

Υπήρξε ο πρώτος μου μεγάλος δάσκαλος. Και οι δάσκαλοι της ζωής μου έχουν πάντα μια θέση στην καρδιά μου. Την καλύτερη!

Κοιμήσου ήσυχα θείε…”όπως εκείνος που έχει κάνει το καθήκον του…”