Την ευλογία του Αι-Γιώργη στο Μεϊντάνι πήρε μια ομάδα 40 ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, σε μια κοινωνική δράση της μοτοσυκλετιστικής ομάδας “Varadero Cretan Maniacs”  σε συνεργασία με τον ιερωμένο του Ναού πάτερ Ανδρέα Κεφαλογιάννη, που τους υποδέχτηκε, τους ευλόγησε και τους μίλησε στη συνέχεια με θερμά λόγια, μαζί με τον σύντεκνο και φίλο του πάτερ Στέφανο Σαράτση. Όμορφες εικόνες στο Μεϊντάνι με ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που αξίζουν πάντα το σεβασμό μας για όλα όσα προσέφεραν σε όλη τους τη ζωή στα παιδιά τους και στην κοινωνία.

Όπως ανέφεραν με ανάρτηση τους οι ” “Varadero Cretan Maniacs”:

“Η ομάδα μας σε συνέχεια των κοινωνικών της  δράσεων που έχει πλέον καθιερώσει και με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την τρίτη ηλικία ,εξ ιδίων πόρων, μίσθωσε ένα λεωφορείο το οποίο μετέφερε 40 ηλικιωμένους από το γηροκομείο” Μαριάνι” του Ηρακλείου, στα Ανώγεια!! Εκεί μας περίμενε στην εκκλησία του Αγ Γεωργίου στο μεϊντάνι ο παππάς Ανδρέας Κεφαλογιάννης ο οποίος μας ευλόγησε και πρόσφερε αρτοκλασία δωρεά της εκκλησίας του Αη Γιώργη!!

Εκεί επίσης ο σύντεκνος του Πάτερ  Στέφανος Σαράτσης, προσέφερε σε όλους μας κέρασμα σε καφενείο στο μεϊντάνι!!

Στην συνέχεια η ομάδας μας παρέθεσε γεύμα στους ηλικιωμένους, και τους φροντιστές τους στο εστιατόριο -ξενώνα Ντελινα!! Μια όμορφη μέρα για όλους μας, τιμώντας αυτούς που μας μεγάλωσαν, αυτούς που μεταλαμπάδευσαν  στους γονείς μας και αυτοί με την σειρά τους  σε εμάς αρχές, αξίες, ήθη και έθιμα!! Χρέος μας…να μην τους ξεχνάμε…Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους όσοι συνέβαλαν οικονομικά και στήριξαν με την παρουσία τους και αυτή την δράση της ομάδας μας!! Υγ: οι ευχές και τα  φιλιά της κυρίας Βαγγελιώς,ο πύρινος όπως πάντα λόγος του πατέρα Κεφαλογιάννη,η καλή διάθεση και η φροντίδα με την οποία οι φροντιστές περιποιήθηκαν σήμερα τους γέροντες και τις γερόντισσες του Γηροκομείου θα μείνουν χαραγμένα στο μυαλό μας για καιρό…”

Ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης πάντα κοντά σε κοινωνικές δράσεις και στο πλευρό των ηλικιωμένων, στο κήρυγμα του ανέφερε τα εξής:

Αγαπητοί μου φίλοι, σεβαστοί μου συνάνθρωποι, 

Σας υποδέχομαι στην ενορία μου, υπό τη σκέπη του Καπετάνιου μας, που και αυτός ως καβαλάρης, τα έβαλε με τους καιρούς και τους κακούς. 

Είναι διπλή σήμερα η χαρά μου  διότι υποδέχομαι τους νέους φίλους μου  οι οποίοι ως αναβάτες της ζωής και των μηχανών τους, συνοδεύουν εσάς τους ανθρώπους της τρίτης όπως λέμε ηλικίας  που όμως εξ αιτίας σας,  μπορούν σήμερα οι νέοι άνθρωποι να βηματίζουν στα της κοινωνίας και 

στα της ζωής. Σε τούτη την εκκλησία, πάντα συνυπήρχαν και συνυπάρχουν η αγάπη για την πίστη,  την ορθοδοξία μας,  με την εκδήλωση τιμής και σεβασμού  για την ιστορία και την ελληνική μας και κρητική μας ταυτότητα. 

Συνυπάρχουν  δηλαδή το χθες με το σήμερα και η προσήλωση σε ένα υγιές αύριο. Στην ορθοδοξία, το σήμερα και το αύριο διέπονται από δύο πολύ ισχυρά συστατικά.  Αυτά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.  Τα κυρίαρχα δηλαδή και τόσο ζωτικής σημασίας, στοιχεία  που πρέπει να διέπουν τη ζωή κάθε ανθρώπου, που γεννήθηκε, πορεύτηκε, δημιούργησε, πόνεσε, πολέμησε, γέννησε, δίδαξε  και έφτασε στην ηλικία εκείνη όπου του πρέπει η ανάπαυση τόσο του σώματος όσο και της ψυχής.  Αυτή η ηλικία, η Τρίτη όπως τη λένε οι επιστήμονες και ο λαός μας, εγώ προσωπικά την ονομάζω ως η ηλικία του χαμόγελου,  είναι το στάδιο όπου οφείλεται από όλους μας η συνάντηση και η συμπόρευση των νέων με τους μεγάλους,  των δυνατών με τους αγέρωχους,  των βροντερών με τους χαμογελαστούς. Επιμένω στο χαμόγελο διότι η πίστη μας, είναι χαμόγελο, είναι ελευθερία, είναι αξιοπρέπεια. 

Και αυτά για να τα έχουμε πρέπει να τα φροντίζουμε. Να τα επικουρούμε, να τα επιζητούμε, να τα εξασφαλίζουμε.  Είναι γεγονός  ένας στους τρεις ηλικιωμένους βιώνει τη μοναξιά, με όλα τα επακόλουθα αυτή της συνθήκης. Και τούτο δεν μπορεί παρά να είναι μία θλιβερή εικόνα για τις κοινωνίες, για την ανθρωπότητα. Το θλιβερό γιγαντώνεται και γίνεται αμαρτία, αν σκεφτούμε ότι αυτή την μοναξιά τη βιώνουν άνθρωποι που έχουν προσφέρει, 

που έχουν ονειρευτεί, που έχουν αγκαλιάσει και έχουν μεγαλώσει  παραδίδοντας στην κοινωνία νέους ανθρώπους.

Όταν αυτή τη μοναξιά την αφήσουμε εμείς οι λειτουργούντες ενεργά και ζωηρά στα της ζωής, να ανθίσει, τα μόνα άνθη που θα δούμε είναι το άνθος του αγκαθιού. Το οποίο αγκάθι αυτό, τρυπάει τις ζωές όλων μας. Ποδοπατάει, την αυτοεκτίμηση, τσαλακώνει κάθε νόημα της υπέροχης λέξης φροντίδα, κυρίως όμως πυρπολεί την ωραιότητα της έννοιας Καθήκον.Μιας και καθήκον μας είναι όπως αγαπάμε τον εαυτό μας και προσπαθούμε να μην πληγωθεί,  το ίδιο να αγαπάμε τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας και να μην επιτρέψουμε να πληγωθούν.

Πολλές φορές συνηθίζουμε να ζητάμε πολλά από την επίσημη πολιτεία, σαν να λέμε δηλαδή ότι πρέπει να δημιουργήσει θέσεις πάρκινγκ και κηπουρούς για τους κήπους των πάρκινγκ. Όμως όσο επιλέγουμε να παρκάρουμε τα παιδιά μας και τους γερόντους μας,  τόσο θα αυξάνονται η αναξιοπρέπεια, ο εμπαιγμός στη ζωή και το θεό  με αποτέλεσμα η λύπη να φωλιάζει στις καρδιές μας,  και άσχετα από το πόσο υπέροχη ύλη θα μας τυλίγει,  πόσο φανταχτερά πράγματα θα υπάρχουν γύρω μας, πόσα φώτα θα λάμπουν,  παρόλα αυτά οι ψυχές μας και τα τρίσβαθα των κοινωνιών θα είναι λυπημένα. \

Μέσα σε αυτά που σας είπα,  να ξέρετε αδέρφια μου ότι υπάρχει ένας πολύ υπέροχος παρατηρητής που επιθυμεί να βλέπει το χαμόγελο σε όλους μας. 

Είναι ο θεός μας. Ο χριστός μας. Και επειδή σε αυτή την ηλικία, συχνά διαπιστώνουμε την ανάγκη των ανθρώπων να πλησιάσουν το θεό, ένα έχω να σας πω. Μην αγωνιάτε και πολύ για να τον φτάσετε, διότι πιστέψτε με είναι δίπλα σας. 

Να αγωνιάτε μόνο για το χαμόγελο σας.  ΝΑ είναι αληθινό.  Να είναι χαμόγελο στο οποίο θα αποτυπώνεται πάνω του η αλήθεια της ζωής σας. Και για να μπορεί να υπάρχει ζωντανή η αλήθεια  θα πρέπει να την μαρτυρούμε, να την ομολογούμε, να την μοιραζόμαστε.

Παιδί μου σε έχω ανάγκη.

Αδερφέ μου θέλω να σε δω.

Γείτονα κόπιασε να μου κάνεις παρέα έστω και για λίγο.

Κάτσε να σου κάμω την ιστορία μου.

Μικρές αλλά συνάμα τεράστιες αλήθειες για την καθημερινότητα, τη ζωή τελικά, των ανθρώπων της Τρίτης Ηλικίας.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που βλέπεται, λόγω ελεύθερου πια χρόνου, να κινούνται στις πλατείες, στις λαϊκές, στους δρόμους και στα καφενεία, 

να ξέρετε παιδιά μου εσείς οι νεότεροι ότι βρίσκεται πολύ μεγάλη ανάγκη για μία στιγμή, συνύπαρξης. 

Ένα αγκαζέ. Ένα πατέρα έρχομαι να σε δω. Μάνα φτιάξε καφέ να τα πούμε για λίγο. Γείτονα άνοιξε μου την πόρτα να σε δω πριν πάω στη δουλειά. 

Φίλε μου καλέ, θες να σου κρατάω κάτι από την αγορά που πηγαίνω;;;Τόσο απλές φράσεις που όμως έχουν τόση τεράστια σημασία 

όπως προ είπα  για το κάθε σήμερα των μεγάλων αυτών ανθρώπων που μας μεγάλωσαν.

Στην προσευχή μου, αυτό που ζητάω μεταξύ άλλων είναι να εξαλειφθεί η λέξη αποξένωση. Διότι σήμερα πια που κατακτήσαμε τα άστρα και μπήκαμε σε υπερσύγχρονα σπίτια,  το τίμημα όλων μας είναι η αποξένωση. 

Μία συνθήκη όμως που βαραίνει περισσότερο τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Για αυτό, αιτούμε από τους νέους μας, από σας φίλοι μου που σήμερα συνοδεύσατε εδώ στα Ανώγεια τους ανθρώπους του χαμόγελου, αιτούμε και ζητάω να αφιερώσετε χρόνο, όχι πολύ, λίγο 

και όπλα όχι πολλά αλλά αγάπης, ώστε να θανατώσετε το θεριό που λέγετε αποξένωση. Οι χειρότεροι άνθρωποι κι αν είστε, παράδεισο θα κερδίσετε σκοτώνοντας αυτό το θεριό. Τόσο σίγουρος είμαι για τούτο που σας λέω. Ακόμη κι αν αμαρτάνω που κάνω αυτή την αναφορά, 

θα σηκώσω την αμαρτία μου αρκεί το θεριό αυτό να πεθάνει,  να εξαφανισθεί.

Γκαζώστε τις μηχανές σας, κάντε θόρυβο με τις εξατμίσεις, και φτάστε στα σπίτια των γερόντων μας, για να τους πείτε με την κόρνα σας… Παππού, γιαγιά, κυρά μου, εδώ είμαι.

Να συνεχίσεται να συνοδεύεται στη ζωή σας ανθρώπους, αδέρφια μου 

και σεις καλοί μου και χαμογελαστοί συνάνθρωποι, μην πάψετε να διεκδικείται την αξιοπρέπεια σας και την ελευθερία σας.

Ο θεός μαζί σας.