Το έχει φαίνεται η ιστορική περίοδος που ζούμε να θρηνούμε απώλειες ανθρώπων αγαπημένων και  σεμνών, ανθρώπων  που συνοδεύουν τη  μνήμη μας από τα πρώτα παιδικά χρόνια και τροφοδοτούν, με την καθαρότητα της εικόνας , την τιμιότητα του βλέμματος και το δυναμισμό της στάσης τους,  ό, τι   καλύτερο μας κληροδότησε η Ανωγειανή κοινωνία στο επίπεδο της   ηθικής  ευαισθησίας και της συλλογικής  συνείδησης.

Ενα τέτοιο πρόσωπο-σύμβολο της παραδοσιακής αφοσίωσης στην οικογένεια, της πίστης στην αξία της συγγένειας, της σεμνότητας,  της    φιλοτιμίας, της υπομονής και της επιμονής  στον αγώνα για αξιοπρεπή ζωή ήταν η Ελευθερία Μανουρά η Μανιατομανώλαινα, η αγαπημένη πρώτη εξαδέλφη της μάνας μου. Η εξαδέλφη  η οποία- αφού άφησε τη συνοικία του περαχωριού και  εγκαταστάθηκε στη μεσοχωριά μετά το γάμο της-έδεσε ακόμη πιο σφιχτά τους  δεσμούς της συγγένειας,  της φιλίας,  της αλληλοεκτίμησης και  της εμπιστοσύνης  όχι μόνο με τη μάνα μου,  αλλά συνολικά με όλη την οικογένεια, αξιοποιώντας λειτουργικά τη  δυναμική  της αλληλεπίδρασης που μόνο η  γειτονιά ως φωλιά αγνών λαϊκών ψυχών  μπορεί να χαρίσει.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της καλής γειτνίασης και  της σταθερής καθημερινής επικοινωνίας, γνώρισα,, έζησα και θαύμασα  την Ελευθερία ως μια γυναίκα έξυπνη, δυναμική και ευφάνταστη. Μια γυναίκα   με ένα αυστηρό ηθικό κώδικα, αλλά και συγχρόνως  με  μια μοναδική αφηγηματική ικανότητα  που μάγευε τα παιδιά και δέσμευε ψυχικά τους μεγάλους, καλώντας τους στα δύσκολα μονοπάτια του γόνιμου  προβληματισμού και του μεστού λόγου, καταργώντας   έτσι στην πράξη πολλά στερεότυπα που καταδικάζουν τη γυναίκα σε ένα  επίπεδο χαμηλής διανοητικότητας.

Η Ελευθερία- δοκιμάζοντας από τα παιδικά της χρόνια το σκληρό πρόσωπο της ορφάνιας   από μάνα-έμαθε από  μικρή  να ακονίζει ο μυαλό της, να λύνει προβλήματα και να  αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με σθένος  και μαχητικότητα, χωρίς ποτέ να μεμψιμοιρεί. Αναλαμβάνοντας  τις ευθύνες της νοικοκυροσύνης του πατρικού σπιτιού ως έφηβη, κράτησε ως έγγαμη  πια στιβαρά  το τιμόνι  του δικού της νοικοκυριού, έχοντας στο πλευρό της τον αγαπημένο  σύζυγό της, το Μανώλη Μανουρά ή Μανιατομανόλη,  και εστιάζοντας στην   αγωγή, στη μόρφωση και την ηθική  ευαισθητοποίηση  των τριών παιδιών της, της Αρτεμης, του Μιχάλη και της Μαρίας,  που με τη σεμνή πορεία της ζωής τους επιβεβαιώνουν  την πίστη τους στις  υψηλές αρχές της ευπρέπειας και  της αξιοπρέπειας   στις οποίες  μυήθηκαν από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.

Ο  πρόωρος θάνατος  του συζύγου της, αλλά  και η ταλαιπωρία  από τα προβλήματα της υγείας της, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, έσταξαν ξανά το δάκρυ του πόνου στην ψυχή της. Όμως  το δάκρυ αυτό  η Ελευθερία  το έθαψε βαθιά μέσα της, κρατώντας ψηλά το ηθικό της και δίδοντας, ψύχραιμα και θαρρετά, τον αγώνα της και στη ζωή και το θάνατο.

Για το ήθος, τη δοτικότητα, την ευαισθησία και τη φιλοτιμία της, θα μείνει αξέχαστη στη μνήμη μας.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει.

Με τιμή: Αρετή Σπαχή

Υ.Σ Στη μνήμη της καταθέτουμε  ως  οικογένειά το ποσό των 50 ευρώ  στη  βιβλιοθήκη του Δημοτικού Σχολείου.