Την Κυριακή 25-06-2023, στις 8.30πμ, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Μετόχι,  στα Ανώγεια,  το 40ημέρο μνημόσυνο για την  Μαρία Ανδρέα Δραμουντάνη,  που «έφυγε» από την ζωή στις 23-05-2023 σε ηλικία 84 ετών. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας. Ένα κερί στη μνήμη μιας γυναίκας που ταλαιπωρήθηκε αρκετά τα τελευταία χρόνια από προβλήματα υγείας, αλλά κράτησε πάντα άσβεστη τη φλόγα της δύναμης, της αξιοπρέπειας και του σεβασμού, με το χωριό να την αποχαιρετάει με εκτίμηση.

Στην μνήμη της και  εκ μέρους της οικογένειας της, ο γιός της και Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ανωγείων,  Μιχάλης Δραμουντάνης,  απέστειλε στην ΑΝΩΓΗ το παρακάτω κείμενο:

“Καλοστραθιά Ηρωίδα και Αρχόντισσα μάνα μας……

Η Μαρία Δραμουντάνη, το γένος Μανουρά, υπήρξε μια γυναίκα υπόδειγμα ψυχικής δύναμης, αντοχής, ήθους, ταπεινότητας και αξιοπρέπειας.

Γεννήθηκε λίγο πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα στις 15-06-1939. Είχε την ατυχία από πολύ μικρή ηλικία,  μόλις τεσσάρων ετών παιδί μαζί με την 6 μηνών τότε αδερφή της Ελευθερία, να μείνουν ορφανές,  πληρώνοντας και αυτές το τίμημα και τις συνέπειες του πολέμου και τα απάνθρωπα εγκλήματα των Ναζί.  

Αναθράφηκε από τη γιαγιά της,  Ειρήνη Καραμπίνη και αργότερα μαζί με τον αείμνηστο πατέρα μας,  Ανδρέα Δραμουντάνη, παντρεύτηκαν και δημιούργησαν μια οικογένεια με 5 παιδιά και 10 εγγόνια, σεβαστή στην τοπική μας κοινωνία.

Στα παιδιά και τα εγγόνια της προσέφερε απλόχερα τα ΠΑΝΤΑ!!!

Ήθος, αξιοπρέπεια, παιδεία, καλοσύνη και πάνω από όλα ΑΓΑΠΗ!!!

Ήταν άνθρωπος δοτικός και καλοσυνάτος.

Ήταν η ΜΑΝΑ μας, η καλή σύζυγος, η στοργική μάνα, η αγαπημένη γιαγιά, η αγαπητή γειτόνισσά, η καλή συγγενής και η μπιστική φιλενάδα.

Δυστυχώς, είχε την ατυχία στην ηλικία των 48 ετών,  να έρθει αντιμέτωπη με ένα δύσκολο αυτοάνοσο νόσημα,  που γρήγορα την καθήλωσε για το υπόλοιπο της ζωής της σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Αυτό όμως δεν την εμπόδισε στιγμή και ποτέ, να προσφέρει σε ΟΛΟΥΣ μας, στοργή, αγάπη, συμπόνια και πάνω από όλα κατανόηση, καλοσύνη και αξιοπρέπεια.

Στις 18-08-1999, (24 χρόνια πριν), είχε την ατυχία να αποχωριστεί για πάντα τον άνθρωπο της, το στήριγμα και τον συνοδοιπόρο της στη ζωή, τον αγαπημένο της σύζυγο και πατέρα μας.

Έχασε μεγάλο μέρος της ψυχικής της δύναμης, όπως ήταν φυσικό άλλωστε, αφού μαζί του είχε μάθει να μοιράζεται τα πάντα, χαρές , λύπες, ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές και καταστάσεις.

Ακολούθησε μια περίοδο,  όλα αυτά τα 24 χρόνια, όπου εμείς τα παιδιά της και περισσότερο από όλους μας,  ο αδερφός μας ο Γιώργης, προσπαθήσαμε να καλύψουμε το κενό και να γίνουμε μέρος της δύσκολης καθημερινότητας της.

Αν τα καταφέραμε ή όχι, δεν το γνωρίζω… ξέρω όμως καλά ότι αυτή η ηρωική μορφή, η φιγούρα που μας νοιαζότανε συνεχώς, που μας έδινε συμβουλές, που μας καθοδηγούσε, που μας συμπαραστεκότανε με τη λογική και τις διδαχές της,  τώρα πλέον δεν είναι εδώ.

Εκεί όμως που πηγαίνεις ΜΑΝΑ, το σίγουρο είναι ότι θα βρεις μεγάλη και καλή παρέα να σε περιμένει.

Τους γονείς σου, τον παππού μας το Βασίλη Μανουρά και τη γιαγιά μας την Ερασμία Καραμπίνη, τους οποίους ουσιαστικά δεν γνώρισες ΠΟΤΕ!!!

Τον αγαπημένο σου Άντρα και Πατέρα μας.

Την αγαπημένη και μοναδική αδερφή σου, Ελευθερία.

Τον ανιψιό σου και αγαπημένο μας ξάδερφο τον Γιώργη Αλατζά και πολλούς άλλους ακόμα καλούς συγγενείς.

Για αυτό μάνα μου σου λέω:

Μάνα μη σε φοβίζουνε

Του κάτω κόσμου οι τόποι

Γιατί σε περιμένουνε

Πολλοί δικοί σου ανθρώποι.

Όμως… αφήνεις μεγάλο κενό πίσω, ένα κενό που δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα, θα λείψεις από όλους μας και θα μας λείψει το χαμόγελο, η κουβέντα σου, η αρμηνειά σου και ο μοναδικός τρόπος που είχες να μας γαληνεύεις την ψυχή με τα λόγια και τις συμβουλές σου.

ΜΑΝΑ δεν θα σε ξεχάσουμε ΠΟΤΕ!!!

Καλό σου ταξίδι και ας είναι ελαφρύ το Ανωγειανό χώμα που σε σκεπάζει.

Η οικογένεια μας, ευχαριστεί θερμά όλες και όλους, συγγενείς συγχωριανούς, φίλους και συναδέλφους, που παραβρέθηκαν στην εξόδιο ακολουθία και που με κάθε τρόπο συμπαραστάθηκαν στο πένθος μας..”

Με σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση,
εκ μέρους της οικογένειας μας,

Ο  γιος σου

Μιχάλης Δραμουντάνης

Στη μνήμη της Μαρίας Ανδρέα Δραμουντάνη,  γράφτηκαν οι παρακάτω μαντινάδες και για τις οποίες ευχαριστούμε πολύ.

Από την Βέρα Σουλτάτου-Ξυλούρη:

Εμίσεψες κι ήσουν καλή
Έφυγες κι είναι κρίμα

Να σηκωθείς για δε μπορώ
Να σε θωρώ στο μνήμα.

Φεύγεις και μένει ξακουστό
Η το παράδειγμα σου

Να μεγαλώσεις καθιστή
Μαρίκα τα παιδιά σου.

Από τον Αριστείδη Χαιρέτη ή Γιαλαφτη:

Ήταν η μοίρα σου σκληρή
Άπονη ανάθεμα τη

Και η ζωή σου διάβηκε
Στου πόνου το κρεβάτι.

Στον Αδη θα ξεκουραστείς
Ε ομορφιά μεγάλη

Γιατί σου να η στη ζωή
Στου πόνου την αγκάλη

Από τον Γιώργη Μπέρκη ή Κατσουγκρη:

Μάνες ωσάν την μάνα σας
Την ώρα που μισένε

Πρέπει να τις χειροκροτούν
Και όχι να τις κλαίνε

Δεν το πιστεύω πως  χτυπά
Για σένα η καμπάνα

Μα αν είναι αλήθεια και έφυγες
Καλό ταξίδι μάνα

Αγόγκιστα ανέβηκες
Μάνα το Γολγοθά σου

Και με αξιοπρέπεια
Άγια τα λείψανα σου

Δεν επαραπονέθηκες
Για βάσανα και πόνους

Με το σταυρό στους ώμους σου
ΜΑΝΑ σαράντα χρόνους

Κληρονομιά μας άφησες
Την περηφάνια σου

Και την αξιοπρέπεια
ΜΑΝΑ καλοστραθιά σου

για αυτό καλό ταξίδι σου
Μα αν λιώσει και το σώμα

Την μνήμη σου στη σκέψη μας
Δεν τη σκεπάζει χώμα.

Από τον Λευτέρη Μπέρκη:

έφυγε μια Αρχόντισσα
Που ΄βλεπε την πρεπειά της

Όπως τη Χάρη του Θεού
Και τα ακριβά παιδιά της

πόνους και χίλια βάσανα
Έσυρε το κορμί σου

Μα δεν εβαρυγκόμισες
Πότε και στη ζωή σου.

Σαράντα χρόνους γειτονιάς
Μόνο καλά θυμούμαι

Και για την Αντρεάρενα
Θα χω να τα διηγούμαι

Καλοστραθιά Γειτόνισσα
Με αυτά τα λίγα λόγια

Τα πέντε κυπαρίσσια σου
Άφησες εις στ΄ Ανωγεία.