Γράφει η Ειρήνη Στρατάκη- Σαλούστρου 

Σαν οδοιπόρος στη ζωή, στους δρόμους που γυρνάω,

κάτι ποθώ κι επιθυμώ,

και όλο ψάχνω να το βρω, 

μα άδικα το ζητάω.

Κυριακή των Βαίων 9-4-2017- Κυριακή των Βαίων 9-4 2023

“Εβδομάδα δεινών και παθών του Κυρίου Ιησού Χριστού. Έτσι απλά ξεκίνησαν τα δεινά και τα πάθη και για εμένα. Έφυγες από τι σπίτι παιδί μου, γερό και καλό και γύρισες με μια σφαίρα, που έμελλε να κόψει το νήμα της ζωής σου στα 23 σου.

Η πληγή σου νωπή παιδί μου. Δεν κλείνει και δεν θα κλείσει ποτέ! Αψεγάδιαστο καλοαναθρεμμένο μου παιδί. Δύσκολο για την οικογένεια η λαβωματιά του παιδιού. Το κακό δεν πρέπει να το παίρνουμε αψήφιστα. Γιατί τη μια μέρα είναι εμένα και την άλλη εσένα.

Όσα κι αν έχεις, αν δεν μάθεις να είσαι ευγνώμων για αυτά και εστιάζεις πάντα σε όσα δεν έχεις, πάντα δυστυχισμένος θα είσαι. Ζωή ίσον ζεις για να ελπίζεις. Μια χαροκαμένη μάνα τι να ελπίζει; Μάταια ελπίζει. Έστω λίγο οίκτο. Αυτή τη μάνα μη τη χλευάζετε και μην τη περιγελάτε. Όταν συμπονείς και συνερίζεσαι τον συνάνθρωπο σου τα έχεις καλά και με τον εαυτό σου. Γιατί ο εαυτός σου είναι δείχτης και κριτής.

Τα μάτια πρέπει να κλείνουν τα παιδιά στους γονείς κι όχι οι γονείς στα παιδιά. Ο πόνος που έχουν αυτοί οι γονείς είναι διαφορετικός και με μεγάλη σημασία. Ο Θεός να χορτάσει τον αχόρταγο κόσμο που συνεχώς παραπονιέται. Να ντρέπεσαι για αυτά που είπες και που έκανες και όχι αυτά που αφήνουμε να διευθετήσει ο Θεός. Οι αξίες, τα ιδανικά, η τιμιότητα, η ντομπροσύνη είναι τα πλούτη του ανθρώπου. Ο αυτοέλεγχος είναι αποτέλεσμα και στόχος σε κάθε σώφρονα νου.

Οι κοινωνικοί κανόνες είναι πρότυπο συμπεριφοράς και αξιών των πράξεων μας. Γι’ αυτό χρειάζεται η επικοινωνία και η συνεργασία που στόχο έχουν να εξαλείφουν τις διαφωνίες και τις αποτυχίες.

Δοκιμάζεσαι κάθε στιγμή της ζωής σου. Γι’ αυτό υπάρχει ο διάλογος και η κοινωνική αλληλεγγύη. Η κοινωνική αξία της ζωής εκφράζεται με τον κοινωνικό κανόνα της απαγόρευσης της αφαίρεσης της ζωής του ανθρώπου. Να υπάρχει μια ανοχή, κατανόηση. Να υπάρχουν προσχήματα και όχι πρόθεση και στόχο για καταστροφή. Να υπάρχει αγάπη, ειρήνη και όχι μίσος και έχθρα. Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό. Δεν ορίζεις, ορίζεσαι. Ζωή χωρίς το παιδί σου, ζωή δεν είναι. Κατανοητό. Ζεις με τον καημό του. Δεν υπάρχει ακτίνα φωτός. Το παιδί σου το κλαις, το αναζητάς, το περιμένεις. Από που το περιμένεις; Και βέβαια από το πουθενά. Αλλά η μάνα περιμένει.

Ρημάζει το σπίτι σου, διαλύει η οικογένεια σου. Το μοιρολόι στα χείλη με μάτια κλαμένα, παραπονεμένα. Παιδί μου πόσο πόνεσες, η πληγή σου μου καίει τα σωθικά. Όσο καλό ήσουνα τόσο άδικο τέλος είχες. Έχουμε ξεχάσει ότι σ’ αυτή τη γη είμαστε περαστικοί και ότι η ζωή δεν είναι αιώνια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος όταν οι γονείς σκεπάσουν το παιδί τους με χώμα.

Ο Μανόλης του Ψιρή δεν θα ξεχαστεί ποτέ! Το χατήρι σου παιδί μου, μ’ έχει κάνει να στέκομαι δυνατή και παραμένω μάχιμη με τις αγωνίες και τις ανησυχίες που με διακατέχουν. Σ’ αγαπούσα, σ’ αγαπώ και θα σ΄ αγαπώ. Καλή αντάμωση παιδί μου, Μανόλη μου…”

Σημείωση: Στην μνήμη του Μανόλη Στρατάκη (Ψιρή) που “έφυγε” από τη ζωή στις 9 Απριλίου 2017, σε ηλικία 23 ετών, η οικογένεια του προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 50 ευρώ, για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης, Ιστορίας και Πολιτισμού της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Τους ευχαριστούμε θερμά.