Γράφει η Γεωργία Ξυλούρη του Ανάστο

“Χαρά σ’ εκείνον που θαφτεί Σάββατο του Λαζάρου”, έλεγε συχνά η μάνα. Και θάφτηκε ο πρώτος της γιος, ο Γιαννάκος μας, Σάββατο του Λαζάρου ήταν και από τότε, δώδεκα φεγγάρια γέμισαν και ‘συ δεν τα δες, ούτε λίγωση, ούτε γέμωση. Εσύ που ήσουν για να ζεις, που ήσουν για τον απάνω κόσμο. Εσύ που έβρισκες την ποίηση σ’ ότι έκανες που είχες την ποίηση εντός σου, που ήσουν ποιητής χωρίς να το ξέρεις.

Εσύ ο σεβαστικός, ο ευαίσθητος άνθρωπος, ο γλυκομίλητος, ο Γιαννάκος του Ανάστο. Εσύ που είχες το χάρισμα να αντιμάχεσαι την κακία των ανθρώπων και να παραμένεις καλός, να πολεμάς την αχαριστία και να νιώθεις ευγνωμοσύνη, να παλεύεις με το σκοτάδι και να ‘σαι λουσμένος στο φως! Φώτιζες ότι ήταν γύρω σου: έπαιρνε φως από σένα και έλαμπε. Καψαλιά! έτσι δε σ’ έλεγαν;

Όμως τώρα τα φεγγάρια θα γεμίζουν, χωρίς εσένα. Εσένα, που σε μάγευαν οι λέξεις και έψαχνες πάντα το βαθύτερο νόημα τους. Και η ροδαριά που φύτεψες θα ανθίζει χωρίς εσένα. Εσένα που ένας ημιτελής στίχος, δε σε άφηνε να κοιμηθείς. Και όλα θα συμβαίνουν χωρίς εσένα. Και θα ‘ρχέται Λαμπρή και δε θα ‘ρχέσαι στο Περαχώρι και θα λείπεις από τα τραπέζια, εσύ, που χόρταινες βλέποντας τους άλλους να τρώνε, εσύ ο αγαπημένος των κοπελιών, εσύ, ο αδελφός μου, μα είναι οι αναμνήσεις πολλές και η αγάπη που είχαμε στο σπίτι μας μεγάλη-και η αγάπη μου έλεγες ότι γιατρεύει την ψυχή-κι εγώ, στο φύσημα του αέρα θα νιώθω πάντα ότι σ’ ακούω να μου ψιθυρίζεις τα δικά σου λόγια:

Πανωζυγιάζω τσι χαρές,

βγάνω απ’ τον πόνο φύρα,

μα μένει γέλιο μια σταλιά 

και δάκρυα πλημμύρα…”

Σημείωση: Το ετήσιο μνημόσυνο του  Γιαννάκο Ξυλούρη του Ανάστο θα γίνει την Κυριακή των ΒαΪων 9 Απριλίου, στην Παναγία στο Περαχώρι.

Η αδερφή του Γεωργία Ξυλούρη, προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 100 ευρώ στη μνήμη του για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Την ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.