Φωτογραφίες: Μανόλης Σαμόλης

Άνδρες κάθε ηλικίας βρέθηκαν χθες Πέμπτη 6 Απριλίου στην εκκλησία του Αι-Γιώργη στο Μειντάνι και παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία μόνο για άντρες, κοινώνησαν και άκουσαν την ομιλία του πάτερ Ανδρέα Κεφαλογιάννη. Είναι η 21η συνεχόμενη χρονιά που γίνεται η λειτουργία που λαμβάνει χώρα δυο φορές κάθε χρόνο, πριν τις εορτές του Πάσχα και των Χριστουγέννων.

“Όλοι εσείς οι άντρες που απόψε στην εκκλησιά του καπετάνιου μας, αφήνετε την ηρεμία να φωλιάσει μέσα σας” ανέφερε ο παπά Ανδρέας στο λόγο του. Αναλυτικά ολόκληρη η ομιλία του έχει ως εξής:

“Η χαρά μου είναι ειλικρινής και μεγάλη που αξιωθήκαμε και τούτη την άνοιξη, λίγες μέρες πριν από το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, 

να ανταμώσουμε, να κοιταχτούμε μεταξύ μας, να προσευχηθούμε, να επικοινωνήσουμε, να αποδείξουμε ότι όσο δυνατοί και αν είμαστε, έχουμε ανάγκη το θεό μας, στηριζόμαστε στην πίστη μας.

Δεν ξωκύλουμε. Τούτες τις μέρες που κοντοζύγωναν της αποψινής συνάντησης μας, σκεφτόμουν τι θα ήταν ωφέλιμο να σας πω, ιδιαίτερα μέσα στις τόσο δύσκολες ημέρες που βιώνουμε για μία ακόμη χρονιά, μέσα στη δύσκολη καθημερινότητα, στον προβληματισμό, για το που οδεύει η κοινωνία, η πατρίδα. Πόσες δυσκολίες έχει να αντιπαρέλθει η κάθε οικογένεια, οι εργασίες μας, οι οικογενειακές μας σχέσεις, τα παιδιά μας.

Ανάμεσα από τις σκέψεις αυτές ξεπρόβαλε αδέρφια μου, μία φράση ενός φίλου μου ο οποίος μου λέει πάντα πως αξίζει να δούμε τον κόσμο και όλα όσα συμβαίνουν μέσα από μία διαφορετική οπτική. Αφού, σχεδόν όλα στη ζωή μας έχουν την ένταση, το άγχος, το στρες, τη θλίψη, τον προβληματισμό, τη βία  και κάθε τόσο ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανασφάλεια,  ίσως αδέρφια μου θα ήταν ωφέλιμο, εμείς  να μην έρθουμε στον πόλεμο για την επίλυση όλων των παραπάνω με τα ίδια χαρακτηριστικά.. 

Αλλά να σταθούμε απέναντι στα προβλήματα με μία τελείως διαφορετική οπτική. Στις δύσκολες συνθήκες,  σε κάθε εμπόδιο, κάθε αγώνα που η ζωή μας τάσσει να βρεθούμε  ένα είναι σίγουρο. Πως δεν γίνεται σε όλα να βγούμε νικητές, σε όλα να μπορέσουμε να τα ελέγξουμε, σε όλα να βγούμε ανέπαφοι και αναίμακτοι. Μην ξεχνάτε αδέρφια μου  ότι από κάθε πόλεμο κάθε μάχη, νικητές δεν είναι αυτοί που κέρδισαν, αλλά πρωτίστως εκείνοι που κατάφεραν να επιζήσουν, να επιβιώσουν. 

Όσοι μπόρεσαν μέσα από τον όλεθρο να ανασυνταχθούν. Όσοι παρά τις ήττες και τις τρομερές πληγές, κατάφεραν να βαδίσουν να βρεθούν μέσα στην αγκαλιά των δικών τους, να ξανασηκώσουν τις πέτρες να χτίσουν την εστία τους, το σπιτικό τους, τη ζωή τους. Αν ρωτούσαμε τους προγόνους μας στα ολοκαυτώματα του τόπου μας που νικητές ήταν οι Γερμανοί και οι τούρκοι, πως ένιωθαν, θα σας έλεγαν σίγουρα, πως παρά τις τρομερές τους πληγές, το αίμα το θρήνο, την αβεβαιότητα που είχαν να αντιμετωπίσουν, ένιωθαν ζωντανοί και νικητές απλά και μόνο επειδή είχαν τη δύναμη να ξαναχτίσουν το χωριό, τα σπιτικά τους, τις ζωές τους. 

Κάθε άνθρωπος που χάνει μάχες, έχει κερδίσει άλλες τόσες μάχες. Διότι σε κάθε επόμενη μάχη, γνωρίζει τα λάθη που έγιναν σε κάθε προηγούμενη. 

Δεν εγκαταλείπουμε αδέρφια μου σε καμία δυσκολία, γιατί μετά από χιλιάδες μάχες που θα δώσουμε, η τελευταία μάχη θα είναι η δική μας νικητήρια μάχη. Αξίζει να διατηρούμε στη σκέψη και στην ψυχή μας, το γιατί…

Γιατί δηλαδή, αξίζει να αγωνιστούμε με το όποιο κόστος. Και όλα αυτά τα γιατί, να είστε σίγουροι πως είναι τα όπλα σας. 

Γιατί…θέλω να ζήσουν τα παιδιά μου καλύτερα.

Γιατί…θέλω να είμαι ο άνθρωπος της πρεπιάς για τη γυναίκα και σύντροφο μου.

Γιατί…πρέπει να τιμήσω τους γονείς μου, τους προγόνους μου, τη γενιά μου, τον τόπο μου.

Γιατί…έχω χρέος ιερό στη σημαία μου και στην του Θεού και Χριστού πίστη μου.

Αυτά τα δεκάδες ΓΙΑΤΙ, τα γιατί πρέπει να συνεχίσω το δύσκολο αγώνα με τις πολλές καθημερινές μάχες, αυτά όλα τα ΓΙΑΤΙ είναι τα τίμια και αποτελεσματικά όπλα μας.

Η βάση ώστε να θεριέψουν η θλίψη και η απογοήτευση, είναι να μείνουμε φοβισμένοι, σε όλα όσα προβλήματα μας φέρουν οι ώρες και οι στιγμές, 

να λυγίσουμε και να χαθεί από τον ορίζοντα μας το όνειρο, ο στόχος, ο προορισμός. Θυμάμαι τον πατέρα μου, που με ένα χέρι μόνο, λόγω της αναπηρίας του, κουβαλούσε, φόρτωνε, ξεφόρτωνε. Όσο κι αν δεν μπορούσα να καταλάβω το πως γινόταν αυτό, σήμερα που έχει ξεκαθαρίσει η ζωή στα μάτια μου, βλέπω ότι ο άνθρωπος αυτός, είχε σκοπό να μεγαλώσει τα παιδιά του, να μην επιτρέψει τη λέξη ανάπηρος να τυλίξει τη ζωή του και να ζήσει ως ένας ίσος προς ίσους σε έναν πολύ δύσκολο για την εποχή τόπο, με δύσκολες συνθήκες ζωής.

Αυτό είναι τόσο σημαντικό αδέρφια και φίλοι μου. Να μπαίνουμε δηλαδή στη φωτιά και να μην γινόμαστε αποκαΐδια. Να μπαίνουμε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και να βγαίνουμε στη στεριά έστω και χωρίς αναπνοή.Όποτε γονατίζουμε μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς μας, του Χριστού μας, 

έχουμε την ελπίδα και τη σιγουριά ότι γονατίζουμε για να μας δοθεί η δύναμη και η χάρη ώστε να σηκωθούμε πάλι ολόρθοι. 

Γονατίζουμε, για να μπορέσουμε να σταθούμε πάλι στα πόδια μας. Η  δύναμη που αντλούμε από κάθε γονάτισμα, πιστέψτε με είναι η ίδια δύναμη που χρειάζεται για να γκρεμίσουμε τον παλιό μας εαυτό, τον κακό μας ίσως εαυτό, τον κόσμο μας ολόκληρο και να τον ξαναστήσουμε. Να τον γκρεμίσουμε , για να τον ξαναχτίσουμε. Αυτή η δύναμη είναι αδέρφια μου λυτρωτική. Είναι η δύναμη που μας χρειάζεται για να μην ξαναρωτήσουμε ποτέ το θεό μας, 

γιατί σε μένα αυτή ή η άλλη δυσκολία. Είναι η δύναμη που χρειάζεται ο κάθε ένας από εμάς, για να μη ρίξουμε τις ευθύνες των δικών μας πράξεων στους άλλους. Είναι η δύναμη που μας κάνει αήττητους μπροστά σε κάθε σκοτάδι της ψυχής, μπροστά σε κάθε δάκρυ, μπροστά σε κάθε  κόλαση.

Διότι η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το θρήνο της ψυχής μας, την ξήρανση των ονείρων μας, την τύφλωση της καρδιά μας όταν δεν μπορεί να αγαπήσει να συγχωρέσει, να αναστηθεί.

ΝΑ είστε σίγουροι όλοι εσείς οι άντρες που απόψε στην εκκλησιά του καπετάνιου μας, αφήνετε την ηρεμία να φωλιάσει μέσα σας, 

ότι η δύναμη για να δούμε αλλιώς τα προβλήματα, τις δυσκολίες, η δύναμη που χρειάζεται ο κάθε ένας μας, για να γονατίσει και μετά να τιναχτεί ολόρθος 

βρίσκεται μόνο μέσα μας, μέσα σας. Είναι η μικρή φλόγα. Είναι μέσα μας, είναι κουρνιασμένη, η δύναμη αυτή, που οδηγεί τις ανάσες μας, είναι αυτή η δύναμη που κάνει τα χείλη μας να χαμογελάνε, όταν έστω και από μακριά παρά τις δυσκολίες του πολέμου βλέπουμε τις στέγες των σπιτιών μας στο χωριό, το καμπαναριό στην εκκλησιά μας, τη σκόνη από το ποδοβολητό στο παιχνίδι των παιδιών μας. 

Ξυπνήστε αυτή τη δύναμη μέσα σας αδέρφια μου, δείτε με μία άλλη ματιά τα προβλήματα της ζωής, μη φοβηθείτε να γονατίσετε, μη ντραπείτε να κάμετε το σταυρό σας, μη χαμηλώσετε τα μάτια σας μπροστά στα θεριά που μας περιβάλλουν. Απόψε δε σας μίλησα για το θεό, την πίστη μας και όλα όσα σας κουβεντιάζω σε κάθε λειτουργιά των αντρών.Απόψε ένιωσα πως ο θεός ήταν μέσα στον καθένα σας ολοζώντανος και χαμογελαστός, γιατί απλά και μόνο γνωρίζει το ποιους άντρες έχει στο σπιτικό του, στην εκκλησιά του.

Καλή Ανάσταση, να έχετε στις καρδιές σας, στις οικογένειες σας.Οι πόλεμοι ταιριάζουν σε εμάς που μπορούμε να γονατίζουμε και να λέμε δόξα τω θεώ πάντων ένεκεν.Καλή Ανάσταση με την ευχή να είμαστε και να νιώθουμε αδελφωμένοι μεταξύ μας.”