«Πρέπει να φύγω

ίσως τώρα, πριν

τελειώσει το τραγούδι.

Σφίγγει γύρω μου ο κλοιός…»

Με τους παραπάνω στίχους προμήνυε, έτσι διαισθητικά, μόλις στα 25  χρόνια του, ο Άρης  τον πρόωρο θάνατό του, όταν  προχώρησε στην έκδοση της πολύ καλοδουλεμένης και ποιητικά άρτιας συλλογής του, με τίτλο «Τα ρηχά βουνά». Έδωσε  από τότε , στον ανθό της νιότης του, το σήμα ότι η ζωή είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «τραγούδι», ως διεκδίκηση της ομορφιάς του ονείρου, ως αντίσταση στην καταθλιπτική και μουντή, επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα, όπως δηλώνει ό ίδιος σε άλλο ποίημά του με τίτλο «ΑΡΝΗΣΗ» : «αρνήσου το καθημερινό, το αιώνιο πάρε».

Και πράγματι η ζωή του  Aρη – καθορισμένη από το οικογενειακό πλαίσιο  της  ανατροφής του,  από τους αγώνες και τις διώξεις του πατέρα του, του πρωτοπόρου κομμουνιστή  και καταξιωμένου φιλολόγου  Μανούσου, αλλά  και της χαροκαμένης αγωνίστριας  μάνας του Λευκοθέας,  στις  ακατάλυτες ηθικές και ιδεολογικές αρχές του  φιλότιμου και της αντίστασης στο αντιδραστικό και το άδικο-ήταν μια πολυεπίπεδη διαδρομή. Μια διαδρομή  που είχε στόχο να  αγγίξει «το μεγάλο, το ωραίο και τ’ αληθινό». Πολιτικοποιημένος ο Άρης  από το γεννοφάσκια του, γνωρίζοντας καλά το σκληρό πρόσωπο της κοινωνικής αδικίας και της πολιτικής καταστολής από τα παιδικά του χρόνια, στρατεύτηκε πολιτικά και  κοινωνικά στο δρόμο της αξιοπρέπειας, της  παιδείας και του πολιτισμού, τιμώντας τα γράμματα με την ευφυία και τη δικηγορία του και σεβόμενος βαθύτατα όχι μόνο την ιστορία  των γονιών του , των  συγγενών  του και όλου του λαϊκού κινήματος, αλλά και το βάρος του ονόματος που έφερε, μιας και το όνομα «Άρης» είναι η συντομογραφία του ονόματος του «Αριστομένη», του θείου του αγωνιστή που έπεσε θύμα της εμφυλιοπολεμικής καταστολής  τα δύσκολα, αλλά αλησμόνητα χρόνια της «θύελλας και των κατατρεγμών»,

Μαθημένος στα δύσκολα ο Άρης, αναζήτησε το όνειρο μιας ζωής απαλλαγμένης από τη σκοτεινιά και διεκδίκησε τη χαρά της ζωής, όντας θετικός και μάχιμος, αντιστεκόμενος με πείσμα και σεμνότητα , μαζί με τα αδέλφια του, την Κατερίνα και τον Κώστα, στις άδικες απώλειες και των άλλων δυο πρόωρα χαμένων αδελφών τους, της αλησμόνητης φίλης Ντιάνας και του  δίδυμου αδελφού της , του Απόλλωνα. Βαριά έπεσε η σκιά του θανάτου στο τίμιο σπίτι του Μανούσου Μανουρά, μιας και ο χάρος ζήλεψε , φαίνεται, τη διάφανη ζωή του και δεν άντεξε το φως του στα σκοτεινά χρόνια που ζούμε…Στην αλυσίδα του θανάτου τώρα, δυστυχώς, άδικα, πρόωρα, απότομα μπήκε και ο πάντα γελαστός και καλόπτροπος Άρης, δηλώνοντάς μας πάλι με τους στίχους του πως «οι ώρες στήθηκαν εμπρός μου στη σειρά/σαν καλογυμνασμένο απόσπασμα θανάτου». Ως ύπουλος εχθρός η ασθένεια νίκησε τον Αήρ μόνο σωματικά. Γιατί το θετικό πνεύμα της αντίστασης και της διεκδίκησης, της άρνησης του οπισθοδρομικού και της αναζήτησης του κοινωνικά και ηθικά ωραίου και υψηλού παραμένει ως ισχυρή παρακαταθήκη όχι μόνο για την αγαπημένη σύζυγό του Βιβή, για τα παιδιά και τα αδέλφια του, για τους συγγενείς του, αλλά και  για όλους εμάς τους φίλους και ειδικά τους ανθρώπους τη γενιάς του που τον ζήσαμε ως βαθιά ανθρώπινο, ζεστό, φιλικό, τίμιο και μάχιμο άνθρωπο που δεν λύγιζε μπροστά στις δυσκολίες, αλλά δυνάμωνε τις αντιστάσεις του και έβλεπε πάντα τη θετική πλευρά, στηρίζοντας και εμπνέοντας τους άλλους γύρω του και κερδίζοντας έτσι μια θέση στην καρδιά τους, θέση  που δε μπορεί να προσβάλει ο χρόνος. Γιατί, όπως λέει ο ποιητής, «οι άνθρωποι, σύντροφε,
ζουν/ από τη στιγμή που βρίσκουν
μια θέση στη ζωή των άλλων». Έτσι και   ο Άρης έφυγε άδικα και πρόωρα, όμως έχει  σίγουρη «τη θέση του» στη ζωή όχι μόνο της οικογένειάς του, αλλά  και όλων εμάς που τον γνωρίσαμε και ζήσαμε την ανθρωπιά του.

Στη γυναίκα του Βιβή, στα παιδιά του , Μανούσο  και Δήμητρα, στη χαροκαμένη μάνα του Λευκοθέα  που βιώνει το άδικο τίμημα ενός τραγικού πόνου στο τέλος της  ζωής της, στα αδέλφια του, Κώστα και Κατερίνα, αλλά και σε όλους τους συγγενείς και  τους οικείους του εύχομαι από καρδιάς καλή δύναμη στο δύσκολο αποχωρισμό.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει

Με τιμή

Αρετή Σπαχή