Την Κυριακή 14 Αυγούστου, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, το ετήσιο μνημόσυνο για την Ελένη Ξυλούρη, με την οικογένεια της να καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας κατά της πανδημίας. 

Η Ελένη Ξυλούρη “έφυγε” από τη ζωή μόλις στα 64 της χρόνια στις 14 Αυγούστου 2021, σκορπίζοντας τη θλίψη σε όλους όσοι την γνώρισαν και αγάπησαν τον αδαμάντινο χαρακτήρα, το ήθος και την αξιοπρέπεια της.

Με σημείωμα στην ΑΝΩΓΗ την αποχαιρετάει η οικογένεια της. Αναλυτικά:

“Στις 14 Αυγούστου 2022 συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που η Ελένη μας έφυγε από κοντά μας. Η απουσία της παραμένει εμφανής στην αυλή της Παναγίας στο Περαχώρι όπου ζούσε μόνιμα τα τελευταία χρόνια, και βροντερά βαθιά στην αυλή του σπιτιού μας και στις καρδιές μας.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βόλο και στο γραφικό νησί Παλαιό Τρίκερι. Από μικρή έμαθε στο θαλασσινό τρόπο ζωής, να δαμάζει τη θάλασσα και να το απέραντο γαλάζιο. Αυτό δεν την εμπόδισε να αγαπήσει την Κρήτη και τα Ανώγεια, να ενσωματωθεί στην Ανωγειανή κουλτούρα και να γίνει αδιάσπαστο κομμάτι της κοινωνίας τους.

 Πρώτο παιδί από οχτώ στάθηκε στα μικρότερα αδέρφια της αδερφή αλλά και πατέρας και μάνα, και στη μητέρα της στήριγμα δυνατό, όταν ενώ ήταν σε ηλικία 20 χρονών έχασε τον πατέρα της. Η Ελένη μας ήξερε από μικρή να δίνει χωρίς αντάλλαγμα, να βοηθάει και να αγαπάει βαθιά, να προσφέρει σε όποιον το χρειαζόταν με όποιον τρόπο μπορούσε. Ανιδιοτελής και μεγαλόκαρδη, πάντα με ένα χαμόγελο για όλους.

 Για την οικογένεια μας, δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν πόσο μεγάλη είναι η αγάπη αλλά και πόσο τραγικά μεγάλη η απώλεια.

 «Αν μας χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα, εμείς θα προτιμούσαμε μια μικρή στιγμή πλάι σου» . Θα σε περιμένουμε παντού!

 Σε ευχαριστούμε πολύ για όλα! Σε ευχαριστούμε που φώτισες τη ζωή μας και που ακόμα φωτίζεις τις ψυχές μας!

 Σοφοκλής και Ζαφειρένια Ξυλούρη

Μανούλα μου

Γιατί μου χάρισες πνοή,

γιατί με φύλαξες στην αγκαλιά σου,

γιατί με κοίμισες με την ανάσα σου,

γιατί μου έδειξες το ξημέρωμα,

γιατί μου μέτρησες τα αστέρια ένα ένα,

γιατί με φίλησες και μεγάλωσα,

γιατί μου μίλησες και έμαθα,

γιατί με χάιδεψες και κατάλαβα,

γιατί με κοίταζες και ησύχαζα,

γιατί μου κράτησες το χέρι και δυνάμωσα,

γιατί προσπάθησες, υπέμεινες, βοήθησες, δημιούργησες και δεν κουράστηκες ποτέ να αγαπάς και να προσφέρεις,

γιατί τα δάκρυα μου για σένα που τρυπάνε τη γη τα κάνεις δροσερό νεράκι για τα λουλούδια της αυλής μας,

γιατί στα όνειρα μου με παρηγορείς,

γιατί εσύ είσαι το μαγισσάκι που πολεμάει τους εφιάλτες μου,

γιατί μου χαμογέλασες και ακόμα ελπίζω

γιατί μ’αγάπησες

γιατί θα σ’αγαπώ για πάντα…

…Γι’ αυτό αντέχω, γι’ αυτό προχωράω.

Ζαφειρένια Ξυλούρη”

 Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει.