Γράφει η Αρετή Σπαχή- Φιλόλογος

Τιμούμε τη μάχη στο Σφακάκι με τους σύγχρονους λαϊκούς αγώνες ενάντια στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

Η μάχη στο Σφακάκι  στις 7 Αυγούστου  του ‘44 ενάντια  στους φασίστες κατακτητές, Γερμανούς και Ιταλούς, αποτελεί όντως ένα βαρυσήμαντο ιστορικό γεγονός που αναδεικνύει τη δυναμική του λαϊκού,  πατριωτικού, αντιφασιστικού αγώνα που συσπείρωσε τις δημοκρατικές λαϊκές δυνάμεις   και ανέδειξε όχι μόνο στον τόπο μας, αλλά και διεθνώς- κάτω από την καθοδήγηση της Γ’ Διεθνούς των κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων- τη δυνατότητα των λαών να αφυπνίζονται, να αντιστέκονται, να συγκροτούν λαϊκά  μέτωπα πάλης και να νικούν-με τις θυσίες, τους αγώνες και το αίμα τους-το φασισμό, είτε αυτός εκφραζόταν με τη γερμανική μπότα του Ναζισμού, είτε έφερε το σήμα του Μουσολίνι.

Στη βάση αυτή, είναι πρόδηλο ότι  η μάχη στο Σφακάκι που διοργανώθηκε από τον εφερδρικό ΕΛΛΑΣ εντάσσεται στο πλαίσιο της υλοποίησης των συνολικότερων κατευθύνσεων της ανειρήνευτης αντικατοχικής, αντιφασιστικής πάλης που κήρυξε η Γ Διεθνής, με την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ενωσης,  η κατάληψη και διάλυση της οποίας αποτελούσε τον κεντρικό και εκφρασμένο στόχο της Ναζιστικής Γερμανίας, αλλά και των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων μέχρι τις παραμονές ακόμη του Β΄ παγκοσμίου Πολέμου . Οι διακηρύξεις της Ειρήνης της Σοβιετικής Ενωσης και οι εκκλήσεις  της προς τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις  για σύναψη αντιπολεμικών συμμαχιών εναντίον της Χιτλερικής Γερμανίας- η οποία ολοφάνερα είχε τη  στρατηγική  των κατακτητικών πολέμων -έπεφταν στο κενό.Γιατί βέβαια και για αυτές τις δυνάμεις ο στόχος ήταν κοινός:η ήττα του σοσιαλισμού και η υποταγή της Σοβιετικής Ενωσης,

Ωστόσο, η λυκοσυμμαχία των ιμπεριαλιστών έχει πάντα περιορισμένο ορίζοντα, αφού    τα συμφέροντά  τους  είναι αλληλοσουγκρουόμενα στο γεωπολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο.  Ετσι, η  Ναζιστική Γερμανία όχι μόνο απείλησε τους «συμμάχους» της στο καπιταλιστικό στρατόπεδο, αλλά  επιπλέον άρχισε να καταλμβάνει τη μια χώρα μετά την άλλη στην Κεντρική Ευρώπη, διεκδικώντας ρόλο απόλυτου κυρίαρχου κατά τις  αξιώσεις του Γ΄ Ραϊχ.Η υποταγή της Ολλανδίας, της Γαλλίας, ο βομβαρδισμός του Λονδίνου κλπ έδειχναν και επιβεβαίωναν στην πράξη τον αδυσπωπητο νόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης που εδραιώνεται στην αρχή ότι η οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος δεν ξεπερνιέται, χωρίς την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, δηλ   εκατομμυρίων ανθρώπων, καταστροφή την οποία υπηρετούν οι κατακτητικοί πόλεμοι. Γι’ αυτό το λόγο, ο άδικος κατακτητικός  πόλεμος είναι σύμφυτος με το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.Για τον ίδιο λόγο, ο κύριος ιδεολογικός και πολιτικός εχθρός αυτού του συστήματος θα είναι σταθερά και αδιάλειπτα ο σοσιαλισμός και το κομμουνιστικό κίνημα, που τον προβάλλει   ως το μόνο δρόμο για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τη ληστρική πολιτική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Στο πλαίσιο αυτό,  είναι φανερό ότι και η μάχη στο Σφακάκι εντάσσεται στο ευρύτερο  πεδίο του  παλλαϊκού  αντιφασιστικού και πατριωτικού αγώνα που κήρυξε και  υποστήριξε, με τη γραμμή, τις δυνάμεις και τη μαζική του επιρροή, το επαναστατικό ΚΚΕ, απόφαση  του οποίου αποτέλεσε και η παλικαρίσια δράση του εφεδρικού ΕΛΑΣ στο Σφακάκι.  

Ο λοχίας των SS Γιόζεφ Ολενχάουερ,ο επονομαζόμενος Σήφης -που με θηριωδη τρόπο εξανάγκαζε τις Ανωγειανές  γυναίκες να τον ακολουθούν στη βάση του ,στο χωριό Γενί Γκαβέ- υιοθετούσε τις μεθόδους της ναζιστικής κτηνωδίας, σπέρνοντας τον τρόμο και καλλιεργώντας την οργή. Οργή  που γιγάντωνε, για να πάρει τελικά το δρόμο της πολιτικής απόφασης για οργανωμένη πάλη από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ, με  εισηγητή  της αντιστασιακής δράσης  τον αείμνηστο Σμπωκογιώρη.

Ωστόσο, οι  αγωνιστικές πολιτικές αποφάσεις  υλοποιούνται, όταν υπάρχει το θάρρος, η παλικαριά και η πίστη στην αξία του αγώνα από τη βάση. Και μια τέτοια βάση- περήφανη, θαρραλεά, έτοιμη να δώσει το αίμα της για την πολυπόθητη λευτεριά και την αξιοπρέπεια -τη διέθετε  ο ΕΛΑΣ, αλλά  αντίστοιχα αγωνιστικά χαρακτηριστικά  είχαν και  πολλοί άλλοι  πατριώτες, δημοκρατικοί  λαϊκοί άνθρωποι που, ,μπροστά στη μάχη ενάντια στο δυνάστη,, ενώθηκαν. Εγιναν  μια γροθιά και νίκησαν, χωρίς καμία απώλεια, συλλαμβάνοντας το ναζιστή Σήψη και εξολοθρεύοντας  το σώμα των Γερμανο-Ιταλών φασιστών που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των γυναικών,  οι οποίες απελευθερώθηκαν, συμβάλλοντας, με τη σειρά τους, σε αυτόν τον κοινό αγώνα με όσες δυνάμεις διέθεταν.  Η μάχη στο Σφακάκι επιβεβαίωσε στην πράξη  την ακατάλυτη αρχή ότι  «λαός ενωμένος στον αγώνα/ποτέ νικημένος».

Και επειδή αυτή η αρχή της ενότητας των απλών, λαϊκών ανθρώπων, των ξωμάχων, των βοσκών, εκφράστηκε στο Σφακάκι, οφείλουμε αναγνώριση και σεβασμό στην προσφορά ΟΛΩΝ όσοι συμμετείχαν και έγιναν, με το παράτολμο θάρρος και την παλικαριά τους, πρότυπο αγωνιστικότητας, τιμιότητας και πατριωτισμού. Από θέση αρχής, δηλώνω  ότι αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω τα ιστορικά γεγονότα, με βάση το πλαίσο των ευρύτερων αντιθέσεων, όπως πολύ περιληπτικά προσπάθησα να αποτυπώσω παραπάνω.

Οταν όμως δημοσιεύονται ονόματα (ανάρτηση στην Ανω Γη « Ο Αι Γιώργης στο Μεϊντάνι, τιμά για ένατη χρονιά  τους ήρωες στη μάχη στο  Σφακάκι»)και μάλιστα όχι μόνο αυτών που έπαιξαν τον πρωτεύοντα ρόλο, αλλά και άλλων που  έτυχε να έχουν δευτερεύοντα, η παράλειψη  ονομάτων ανθρώπων που αποδεδειγμένα όχι μόνο συμμετείχαν στο μακελειό, αλλά  επιπλέον επαιξαν σημαντικό ρόλο στη σύλληψή του ναζιστή Σήφη, δεν υπηρετεί ούτε τη δεοντολογία, ούτε την ιστορική αλήθεια.

Και η αλήθεια στο συγκεκριμένο δημοσίευμα αποκαθίσταται, με την αναφορά και του  θείου μου του Σπαχομανόλη, ο οποίος-αν και δεν ήταν  μέλος του ΕΛΑΣ και, εξ όσων γνωρίζω, δεν ήξερε καν την απόφαση του για αιφνιδιασμό του Σήφη, ωστόσο-όντας στο χώρο της συμπλοκής, αφού αυτή γινόταν στο πατρογονικό χειμαδειό του-έτρεξε κατευθείαν για βοήθεια των ανδρών του εφεδρικού ΕΛΑΣ και μάλιστα βρέθηκε σε τέτοιο σημείο, ώστε να τον πιάσει, αποσπώντας του μάλιστα και το ρολόι. Θεωρώ ότι η παράλειψη στο εν λόγω δημοσίευμα δεν ήταν εσκεμμένη, ωστόσο εγώ- γνωρίζοντας «από πρωτο χέρι» τα γεγονότα, αλλά και υπερασπίζοντας από θεση ιδεολογικής αρχής  το δίκιο των λαϊκών αγώνων και αγωνιστών- νιώθω ότι έχω το ηθικο καθήκον να θίξω το θέμα.

Είναι βέβαιο ότι η μάχη στο Σφακάκι , την οποία  όλοι τιμάμε σήμερα, είχε νικηφόρο αποτέλεσμα, γιατί-πέρα από  τη σωστή απόφαση και πολιτική γραμμή- ανέδειξε την πάνδημη καταδίκη της κτηνωδίας του ναζισμού και του φασισμού και  έκφρασε το συλλογικό αντιστασιακό και αντιφασιστικό  κοινωνικό αίσθημα, το οποίο  αποτελεί και τη βασικότερη παρακαταθήκη, την κοινή κληρονομιά  μας. Η κληρονομιά αυτή  πρέπει να σηματοδοτήσει τους νέους αγώνες   σήμερα  απέναντι  στα μέτρα του   εκφασισμού της δημόσιας ζωής, ενάντια  στην ανεργία, τη φτώχεια και  τη  φιλοπόλεμη πολιτική των ιμπεριαλιστών. Το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί. Καμία υποταγή στο ιμπεριαλιστικό δόγμα του Τρόμου. Ειρήνη-Φιλία-Εθνική Ανεξαρτησία-Διεθνιστική Συνεργασία και Αλληλεγγύη μεταξύ των λαών