Γράφει για την ΑΝΩΓΗ, ο Τάσος Μπαγκέρης, εκ μέρους του Δ.Σ του  Συλλόγου Αποφοίτων και Φίλων του “Σταυράκειου” Γυμνασίου και Λυκείου.

Ο Βασίλης Βουϊδάσκης, με την ξεχωριστή πολυσήμαντη προσωπικότητα, έχει φύγει εδώ και σαράντα ημέρες. Τ’ Ανώγεια είναι πιο φτωχά.

Αγωνιστής, από τα γεννοφάσκια του έμελλε να πολεμά με «αίμα και ιδρώτα» σε όλη του τη ζωή για την επιβίωση, τις σπουδές και τη γνώση, την ορθότητα της ακαδημαϊκής κοινότητας,  την ανθρωπιά, την αλήθεια, την εντιμότητα και το δίκιο. 

Με τη ζωή του μας δίδαξε ότι το ταξίδι για την Ιθάκη  ενθουσιάζει και λυτρώνει περισσότερο όταν τα ρεύματα είναι αντίθετα και ίσως χωρίς συνταξιδιώτες.

‘Έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του ανθρώπου, των κοινωνικών επιστημών και των φοιτητών του. Όσοι είχαν την τύχη να τον ακούσουν στα αμφιθέατρα, ομιλούν για ένα ομιλητή φιλόσοφο – ποιητή με μελίρρυτο μεστό ενθουσιώδη λόγο που σαγήνευε καθήλωνε και ξεσήκωνε το κάθε ακροατήριο.  

Ο Βασίλης Βουϊδάσκης, από τα πρώτα βήματα κατάλαβε ότι «τα αγαθά κόποις κτώντε». Στο διάβα των καιρών έμαθε – συνήθισε και έγινε αυτοσυντήρητος, αυτάρκης, αυτοδύναμος και αυτοδημιούργητος. Και παρά τις αντιξοότητες και τις συνεχείς επιτυχίες, πάντα παρέμεινε απλός, καλοσυνάτος,  ευγενικός, ευπρεπής και αξιοπρεπής. Άνθρωπος της ευνομίας, ισονομίας, αξιοκρατίας και πολέμιος της διαφθοράς. 

Ανέβηκε όλα τα σκαλιά της Ακαδημαϊκής καριέρας, χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις. Υπήρξε υπέρμαχος μαχητής της διαφάνειας. Χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος. Προέβαλλε με θάρρος και υπευθυνότητα, επώνυμα και δημόσια, τεκμηριωμένα και δίχως εμπάθεια τα «κακώς κείμενα» στον πανεπιστημιακό χώρο. Παρορμητικός και καυστικός στεναχωρεί και δυσαρεστεί πολλούς. Δεν επεδίωξε θέσεις, δόξα και πλούτη. Παρέμεινε ένας άδολος– αγνός μοναχικός ιππότης. Συνεπής στις ιδέες και τα οράματά του για πανανθρώπινες αξίες και ένα καλύτερο κόσμο. 

Με μοναδικό κίνητρο, όπως δήλωσε συνάδελφος του από το Πανεπιστήμιο Κρήτης: 

«Η ιδιαιτερότητα του Βουϊδάσκη να θέλει να γίνονται όλα σύμφωνα με το νόμο». 

Και όπως ανέφερε ο ίδιος στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο Ρέθυμνο: «Αυτή η ιδιαιτερότητα της προσπάθειας τήρησης της νομιμότητας και πρώρα από τον εαυτό μου και η κατά πολύ παράδοξο τρόπο αρμονική της συνύπαρξη με μια ισχυρή αντιεξουσιαστική διάθεση εναντίον κάθε αλαζονικής και αυταρχικής εξουσίας, αποτελούν τη συνισταμένη της προσωπικότητας μου, που δίδει στον καθένα το δικαίωμα να με βάζει στο εδώλιο».

Γεννήθηκε μέσα στην αντάρα του πολέμου, στις δεκαπέντε του Μάη το 1942. Βίωσε τα δύσκολα μετά-κατοχικά χρόνια. Από μαθητής ξενοδουλεύει για να συμβάλλει στα οικονομικά της οικογένειας και να μπορέσει να πάει στο Γυμνάσιο. Συμμετέχει ενεργά  στο νέο οικοτροφείο. Βοηθά μαζί με τους προσκόπους στη δενδροφύτευση του λόφου «Προσκόπων-Ψαρολογάκη» (του μοναδικού πνεύμονα πρασίνου του χωριού μας, στο δισταύρι). Μεγάλωσε  με αγάπη, στην άγρια ομορφιά της πέτρας. Εμποτίστηκε με το  αγέρωχο ελεύθερο Ανωγειανό πνεύμα. Γαλουχήθηκε με τις Ελληνό-Χριστιανικές αξίες και  ενστερνίστηκε στα «Έσο έτοιμος» και «Αίεν αριστεύειν» του προσκοπισμού. Αποκτά αστείρευτη δύναμη και χαλύβδινη θέληση του για μάθηση. 

Το αγροτόπαιδο ο «σκαφτιάς» όπως έλεγε ο ίδιος, τον Σεπτέμβρη του 1955 έγινε μαζί με άλλα είκοσι επτά αγόρια και εννέα κορίτσια, οι τριάντα επτά πρωτοπόροι μαθητές του Σταυράκειου Γυμνασίου, που άλλαξε την ροή των πραγμάτων στ’ Ανώγεια και την ευρύτερη περιοχή. Ανήκει στην πρώτη ιστορική φουρνιά των δεκαέξι αποφοίτων του Σταυρακείου Γυμνασίου, τον Ιούνιο του 1961. 

Αμέσως δίνει εξετάσεις και εισάγεται στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετά την στρατιωτική θητεία, για επτά χρόνια βρίσκεται στη Γερμανία. Όπου θα κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ψυχολογία και την  Παιδαγωγική. Θα ολοκληρώσει με την διδακτορική στην Κοινωνιολογία και θα αρχίσει την Ακαδημαϊκή του καριέρα. Έρχεται στην Ελλάδα για να διδάξει στην Εκκλησιαστική Φιλοσοφική Σχολή στα Ιωάννινα και στη Θεσσαλονίκη. Στην συνέχεια επιστρέφει στα πάτρια εδάφη – στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης λέκτορας και γίνετε Καθηγητής της Κοινωνιολογίας. Διδάσκει και σαν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Würzburg και του Passau.

Σταθερό στήριγμα, η αγαπημένη του σύντροφος-σύζυγος Μαίρη. Απάνεμο θαλπωρής λιμάνι, δύναμης και αναζωογόνησης η οικογένεια με τα παιδιά τους και τ’ αδέλφια του. Αγαπά την Κρήτη και τ’ Ανώγεια είναι η ψυχή της ζωή του. Είναι σαν να μην έφυγε ποτέ. Προβληματίζεται και αγωνίζεται πως μπορούν να αλλάξουν να εξαλειφθούν αρνητικές νοοτροπίες και χρόνιες  κακοδαιμονίες; Συμμετέχει και παρεμβαίνει στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Προσπαθεί και Συργουλεύει…

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργικής ακαδημαϊκής του δραστηριότητος αρθρογραφεί για την ανθρώπινη υπόσταση. Πολλά άρθρα αναφέρονται για την: Ανθρώπινη επιθετικότητα, τον ελεύθερο χρόνο και το δικαίωμα στην εργασία. Συμμετοχή των γυναικών μέσα στα Πανεπιστήμια, στο Δικαστικό σώμα και στο Ευρωκοινοβούλιο.

Πλούσιο είναι και το συγγραφικό του έργο:

Tradition und sozialer Wandel auf der Insel Kreta/Παράδοση και κοινωνική αλλαγή στο νησί της Κρήτης. Studia Ethnologica Bd. 9, σελ. 500.

Η επιθετικότητα σαν κοινωνικό πρόβλημα στην οικογένεια και στο σχολείο. (Συμβολή στην κοινωνιολογία της παιδείας). Εκδόσεις Γρηγόρη Αθήνα, σελ. 200.

Η τηλεοπτική βία και επιθετικότητα και οι επιδράσεις τους στα παιδιά και στους νέους. Εκδόσεις Γρηγόρη Αθήνα, σελ.345.

Δικαίωμα ή υποχρέωση η εννιάχρονη σχολική εκπαίδευση;  Η περίπτωση της μαθητικής διαρροής στα Γυμνάσια του Νομού Ρεθύμνης. Εμπειρική έρευνα. Εκδόσεις Gutenberg, σελ. 309.

Elemente einer Theorie und Praxis der Menschenrechte in der altjüdischen Kultur. Eine soziologische Studie/ Στοιχεία της θεωρίας και πράξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στον παλαιό-Ιουδαϊκό πολιτισμό. Μια κοινωνιολογική Μελέτη. Ergon Verlag Würzburg, σελ. 200.

Το Δικαίωμα της Ελευθερίας της Έκφρασης και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. (Ιστορικό-Κοινωνιολογική Προσέγγιση) Αθήνα, σελ. 400.

Ο Βασίλης Βουϊδάσκης, φεύγει και αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια του, την κοινωνία των Ανωγείων και  τον χώρο των κοινωνικών επιστημών. Οραματίστηκε την ίδρυση ενός Συλλόγου Αποφοίτων του Σταυράκειου Γυμνασίου Ανωγείων. Ο οποίος θα κρατούσε ζωντανή την αξία της προσφοράς των αείμνηστων Δωρητών Μιχαήλ και Λετίσιας Σταυρακάκη. Δεν τους ξέχασε ποτέ και πάντα τους τιμούσε με ευγνωμοσύνη. 

Σήμερα ο Σύλλογος Αποφοίτων και Φίλων Γυμνασίου – Λυκείου Ανωγείων εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του φίλου μας Βασίλη Βουϊδάσκη.

Και δεν θα αφήσουμε τα χρόνια και τη λήθη να τον πάρουν από τη ζωή μας…..

Για το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων Σταυράκειου

Το Μέλος / Τάσος Μπαγκέρης

 

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->