Την Κυριακή 29 Μάϊου, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Μετόχι, το σαρανταήμερο μνημόσυνο, για την ανάπαυση της ψυχής, του Βασίλη Βουιδάσκη, καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, που “έφυγε’ από τη ζωή, αφήνοντας φτωχότερα τα Ανώγεια, στις 30 Απριλίου 2022, στα 80 του χρόνια. Η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς, να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας.

Ο Βασίλης Βουιδάσκης, ήταν καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Πτυχιούχος της Θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και άρθρων, ενώ συμμετείχε ενεργά σε δράσεις του “Σταυράκειου” ως ένας από τους πρώτους αποφοίτους του, την δεκαετία του ’50 στο σχολείο όπου βρέθηκε μέχρι και την θέση του επόπτη. Δημοσίευσε αρκετά άρθρα και στην ηλεκτρονική ΑΝΩΓΗ, με θέματα κυρίως της εκπαίδευσης, του “Σταυράκειου” αλλά και γενικότερα για το παρόν και το μέλλον των Ανωγείων. Προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές πραγματοποίησε στα Πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και της Κολωνίας. Σπούδασε με υποτροφία έξι χρόνια Κοινωνιολογία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία και ανακηρύχτηκε αριστούχος διδάκτορας της Κοινωνιολογίας με επόπτη καθηγητή τον διεθνούς φήμης Κοινωνιολόγο Rene Konig. Δημοσίευσε πολλά επιστημονικά άρθρα και συγγράμματα στα Ελληνικά και τα Γερμανικά.

Με ένα σημείωμα της στην ΑΝΩΓΗ και τον τίτλο “Στην Ιερή μνήμη του συζύγου μου” τον αποχαιρετάει η σύντροφος της ζωής του, Μαίρη Βουϊδάσκη. Αναλυτικά αναφέρει τα εξής:

“Έχουν περάσει σχεδόν σαράντα ημέρες από τότε που ο σύζυγός μου έφυγε από κοντά μας, από κοντά μου, από τα παιδιά μας. Ευχαριστώ όλους εσάς που συμπαρασταθήκατε στο βαρύτατο πένθος μας και σας είμαστε ευγνώμονες τόσο για τη συμμετοχή σας στο τελευταίο αντίο όσο και για τις αναρτήσεις που ακολούθησαν. 

Δεν χρειάζεται να σκιαγραφήσω εγώ την προσωπικότητά του, το κάνατε εσείς με τον καλύτερο τρόπο. Έντιμος, συνεπής, ηθικός, Οραματιστής. Σας ευχαριστώ κύριε Δήμαρχε. Φωτεινός και απλός άνθρωπος, τυχεροί όσοι είχαμε την τύχη να τον ακούσουμε στα αμφιθέατρα, καλοσυνάτος και ευγενικός, αγνή ψυχή, ακέραιος Αγωνιστής για τις ιδέες του, ανήσυχο πνεύμα, αγωνιούσε πάντα πώς θα αλλάξουν οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, – είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά που εσείς είδατε στην προσωπικότητά του. 

Ήταν ένας υπέροχος, δοτικός και αυτοδημιούργητος άνθρωπος, που βάσισε τη ζωή του στην προσωπική του εργασία και στις χριστιανικές αρχές που διδάχτηκε από την οικογένειά του. Η ενασχόλησή του με τις ανθρωπιστικές επιστήμες τον έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Η Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η Κοινωνιολογία, τα Παιδαγωγικά και η Ψυχολογία στη Γερμανία και η Φιλοσοφική Σχολή στα Ιωάννινα. Ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών του στη Γερμανία με την εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής του, η οποία είχε ως θέμα “Παράδοση και κοινωνική αλλαγή στο νησί της Κρήτης”. Η Κρήτη και τα Ανώγεια ήταν πάντα μέσα στην ψυχή του. Ήθελε και προσπάθησε με ομιλίες, συζητήσεις και παρεμβάσεις να εξαλειφθούν οι δυσλειτουργικές παραδόσεις που κυριαρχούν στο χωριό. Οι ομιλίες αυτές, κάποιες από τις οποίες είχαν έντονα συγκρουσιακό χαρακτήρα, είχαν σαν στόχο να αφυπνίσουν την κοινωνική συνείδηση και να συμβάλουν στη βελτίωση των κοινωνικών σχέσεων.  Με ιδιαίτερη έμφαση τόνιζε ότι η οπλοκατοχή και η οπλοχρησία μόνο μεγάλες συμφορές μπορούν να φέρουν στον τόπο. Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων δυστυχώς τον δικαίωσαν. Συμπολίτες και συγχωριανοί μας, κυρίως νέα παιδιά, έχασαν τη ζωή τους ή κατέληξαν στη φυλακή για εντελώς ασήμαντες αφορμές. 

Τα θέματα των βιβλίων που συνέγραψε και των άρθρων που δημοσίευσε είχαν πάντα επίκεντρο τον άνθρωπο και παραμένουν μέχρι σήμερα επίκαιρα και πρωτοποριακά. Ασχολήθηκε με τη βία και την επιθετικότητα στο σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία γενικότερα, αλλά και με τις επιδράσεις της τηλεοπτικής βίας πάνω στα παιδιά και στους νέους.

Ένας άλλος επιστημονικός τομέας, με τον οποίο ασχολήθηκε, ήταν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από την πλευρά της Κοινωνιολογίας και όχι τη νομική τους υπόσταση. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στο βιβλίο του για την υποχρεωτική εκπαίδευση και τη σχολική διαρροή στο Νομό Ρεθύμνης. Στο βιβλίο αυτό, σε κάποια σχετικά άρθρα που δημοσίευσε και σε μια ομιλία-συζήτηση στο Ηράκλειο παρουσία του τότε Υπουργού Παιδείας κ. Παπαθεμελή βρίσκονται οι πρώτοι σπόροι για την ίδρυση των σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας. Τους σπόρους αυτούς περισυνέλεξαν και επεξεργάστηκαν οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Παιδείας και έτσι δημιουργήθηκε η συγκεκριμένη σχολική δομή, η σπουδαιότητα της οποίας είναι αδιαμφισβήτητη.

Έσκυβε πάνω από όποιον του ζητούσε βοήθεια με στοργή και αγάπη. “Του χρωστάμε πολλά”, μου λένε οι παλιοί φοιτητές του. Ήταν καθημερινά στο γραφείο του, γιατί είχε πάντα ως αρχή ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν λόγο ύπαρξης μόνο εάν είναι στην υπηρεσία των φοιτητών και των μαθητών τους. 

Έχετε δίκιο, κύριε Ν. Σκουλά, όταν τον χαρακτηρίζετε επίμονο ερευνητή της αλήθειας, που είχε το θάρρος να την υποστηρίζει κόντρα στη ματαιοδοξία και τις προκαταλήψεις, ανεξάρτητα από το προσωπικό κόστος. Και εσείς κύριε Γ. Σκουλά αναφέρεστε στην οξυδέρκεια της σκέψης του, αλλά και στην ηθική ανεξάρτητη αρχή του, που ταιριάζει στην Ανωγειανή αξιοπρέπεια χωρίς συμβιβασμούς. Έτσι ακριβώς ήταν. Προέτασε στη θέση των πελατειακών σχέσεων την αξιοκρατία και στη θέση της διαφθοράς την τήρηση της ηθικής και έννομης τάξης. Καυτηρίαζε πάντα την ευνοιοκρατία και δεν ήταν θιασώτης του ρητού: “μη θίγετε τα κακώς κείμενα ότι καλώς έχουν”.  Οι αλήθειες του δεν συμφωνούσαν συχνά με τις αλήθειες και τα συμφέροντα των άλλων, γι’ αυτό και δημιουργήθηκαν πολλά και σοβαρά προβλήματα στον επαγγελματικό του χώρο, όπου και αν βρέθηκε. Άφησε όμως και εκεί ανεξίτηλα τα ίχνη του. 

Ήταν ακριβοδίκαιος στις συναλλαγές του. Δε θέλησε ποτέ να αδικήσει κανέναν, αλλά και όταν υπήρχαν διαφορές και διαφωνίες προσπαθούσε πάντα με τον διάλογο να βρεθεί η καλύτερη λύση.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω μερικά ιδιαίτερα στοιχεία για το άτομό του.

Ανήκε στην πρώτη ομάδα μαθητών που φοίτησαν στο Σταυράκειο Γυμνάσιο Ανωγείων μετά την ίδρυσή του.

Αποφοίτησε και υπήρξε με την πρώτη προσπάθεια ο πρώτος επιτυχών στο Πανεπιστήμιο και πέρασε τόσο στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης όσο και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Επέλεξε τη Θεσσαλονίκη. Αναφέρομαι πάντα στους απόφοιτους του Σταυράκειου Γυμνασίου, και όχι σε μαθητές που φοίτησαν νωρίτερα σε Γυμνάσια του Ηρακλείου ή άλλων πόλεων.

Είναι ο πρώτος από το Σταυράκειο που έκανε σπουδές στο εξωτερικό, επέστρεψε διδάκτορας και έγινε πανεπιστημιακός.

Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση και θεμελίωση του οικοτροφείου, στο οποίο διέμεναν παιδιά από τα γύρω χωριά, επειδή κινδύνευε να κλείσει το σχολείο λόγω μικρού αριθμού μαθητών, αν και προετοιμαζόταν εκείνο το χρόνο εντατικά για το Πανεπιστήμιο.

Με τις πρώτες ομιλίες του ήδη πριν από τριάντα ή και περισσότερα χρόνια ανέσυρε στην επιφάνεια από τη λήθη που επιφέρει η καθημερινότητα και η συνήθεια, την αξία της προσφοράς των αείμνηστων Δωρητών Μιχαήλ και Λετίσιας Σταυρακάκη. Κράτησε ζωντανή τη μνήμη τους και η προσφορά τους έγινε κτήμα και των νεότερων γενεών. Σ’ αυτούς χρωστάει ότι κατάφερε στη ζωή του και δεν το ξέχασε ποτέ. Τα επόμενα χρόνια οργανώθηκαν από το Δήμο και άλλους φορείς πολλές εκδηλώσεις και συνέδρια στη μνήμη τους.

Ήδη μετά την επάνοδό του από την Γερμανία οραματίστηκε και πρότεινε την ίδρυση ενός συλλόγου αποφοίτων του Σταυράκειου Γυμνασίου – Λυκείου Ανωγείων, ο οποίος θα ασχολούνταν με τα προβλήματα του χωριού. Και αυτό έγινε αρκετές δεκαετίες αργότερα.

Ήταν εκπληκτικός ομιλητής και αρθρογράφος Είχε την ικανότητα με την εκφορά του λόγου του να συναρπάζει και να καθηλώνει το ακροατήριό του και τους αναγνώστες του.

Θα αναφερθώ και “στην αστείρευτη πηγή, την πιο γλυκιά του την πληγή”, την ποίηση. Το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής του συλλογής γράφτηκε κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων και της στρατιωτικής του θητείας.

Φυσικά δεν μπορώ να μην μιλήσω για την καθοριστική συμβολή του στη διευθέτηση της διένεξης μεταξύ δυο οικογενειών στα Ανώγεια. Αποτελεί προσωπική του επιτυχία η σωστή, επίπονη και πολύμηνη ψυχολογική προετοιμασία των εμπλεκόμενων έτσι ώστε να σταματήσει η αιματοχυσία και να επιστρέψουν στα σπίτια τους και στις οικογένειες τους οι άνθρωποι που είχαν ξεριζωθεί από τον τόπο τους. Στο αίσιο αυτό αποτέλεσμα οδήγησε η εκπληκτική του ικανότητα να χρησιμοποιεί το απόσταγμα της γνώσης των ανθρωπιστικών σπουδών του, κυρίως στην Ψυχολογία, περασμένα πάντα μέσα από το φίλτρο των χριστιανικών αρχών, σε συνδυασμό με την απέραντη υπομονή και στωικότητα που τον διέκριναν.

Όπως πολύ σωστά γράψατε στις αναρτήσεις σας και μου είπατε και προφορικά, τα Ανώγεια έγιναν φτωχότερα με τον θάνατο του συζύγου μου. Τα παιδιά μας στερήθηκαν τον πατέρα τους και εγώ τον άνθρωπο που λάτρεψα και με λάτρευε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ήταν πάντα γλυκός, τρυφερός, υπομονετικός, ανεκτικός, ποτέ εριστικός μαζί μου, και με πολύ χιούμορ. Δεν μετέφερε ποτέ τα προβλήματα της δουλειάς του στο σπίτι, συζητάγαμε όμως τα πάντα και ήμασταν πάντα ενήμεροι για αυτά που συνέβαιναν στη ζωή του άλλου. Η απώλειά του είναι για μας μια φοβερή τραγωδία. Δεν πρόλαβε να μάθει ότι στις 15 Μαΐου, με αφορμή τη συμπλήρωση των 80 χρόνων του, είχαμε οργανώσει μια γιορτή-έκπληξη σε ένα μαγευτικό περιβάλλον στη Γιωργιούπολη, με καλεσμένους όλους τους φίλους του. Έφυγε όμως ξαφνικά και απρόσμενα, ακολουθώντας τον ακατάλυτο νόμο της ζωής και του θανάτου. Σίγουρα θα τα γιόρτασε στην αγκαλιά των γονέων του, τους οποίους λάτρευε, φρόντιζε και προστάτευε σε όλη τους τη ζωή, πάντα με πολλή αγάπη και στοργή.  

Έφυγε ήρεμος, γαλήνιος, με πλήρη πνευματική διαύγεια και χορτάτος από τη ζωή του, έζησε όμως έντονα και μαχητικά. Πρόλαβε και ολοκλήρωσε την αυτοβιογραφία του. Εκεί έζησε άλλη μια φορά την ζωή του από την αρχή και ήταν μια επίπονη και οδυνηρή διαδικασία, αλλά όπως μου έλεγε, λίγα πράγματα θα άλλαζε, εάν είχε την ευκαιρία να ξαναζήσει. 

Κατόρθωσε να πετύχει τους στόχους του και έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του ανθρώπου, ειδικά των νέων, και της επιστήμης. Ευχαριστώ τη φίλη εκπαιδευτικό, κ. Ειρήνη Χαλεβελάκη-Πασπαράκη για τα όμορφα λόγια με τα οποία αποχαιρέτησε τον σύζυγό μου και για τη σύντομη και εύστοχη αναφορά της στις αρετές και στα χαρίσματά του.  Ευχαριστώ ακόμη όλους όσοι τον φρόντισαν τις τέσσερις δύσκολες  εβδομάδες στο νοσοκομείο. Τον Διοικητή του Νοσοκομείου Ρεθύμνου κύριο Λευτέρη Μαρκάκη για τη συμπαράστασή του αλλά και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στην κλινική covid,  οι οποίοι κατάφεραν με ιδιαίτερη φροντίδα και την κατάλληλη αγωγή να τον απαλλάξουν από τον ιό και έτσι να έχουμε συγγενείς και φίλοι τη δυνατότητα να τον αποχαιρετήσουμε όπως άξιζε στον δικό μας άνθρωπο. Πολλά ευχαριστώ χρωστάμε εγώ και τα παιδιά μας και στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της ΜΕΘ, οι οποίοι κατέβαλαν ιδιαίτερη προσπάθεια με προσωπική φροντίδα και με όλα τα μέσα που διέθεταν να αναστρέψουν τη ζημιά που είχε ήδη προκαλέσει ο ιός στα πνευμόνια τού τριπλά εμβολιασμένου, μη καπνιστή συζύγου μου. Τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου θα ήθελα να εκφράσω και στην καλή φίλη του γιου μας,  γιατρό κυρία Γ. Ανδρουλάκη, για την ενεργό συμμετοχή της και φροντίδα σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο και ειδικά στην αγαπημένη οικογενειακή φίλη κυρία Όλγα Πανταγιά που αφιέρωσε στον σύζυγό μου όλο τον ελεύθερο χρόνο της και με τις συζητήσεις τους και τη συντροφιά της απάλυνε τον πόνο και την αγωνία του τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής του. Θα χρωστάω σε όλους και ιδιαίτερα στη φίλη Όλγα αιώνια ευγνωμοσύνη.”

Η συνταξιούχος εκπαιδευτικός, Ειρήνη Χαλεβελάκη- Πασπαράκη, εκφώνησε τον επικήδειο για τον Βασίλη Βουιδάσκη, στην κηδεία του στα Ανώγεια στις 2 Μάϊου, αναφέροντας τα εξής:

Φίλε Βασίλη!

Δε θα αναφερθώ στα δύσκολα παιδικά και μαθητικά σου χρόνια ούτε στις λαμπρές σπουδές σου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και στην αξιοθαύμαστη καριέρα σου ως πανεπιστημιακού δασκάλου της Κοινωνιολογίας ούτε και στο πλούσιο συγγραφικό σου έργο! Θα μιλήσω μόνο για τον σπάνιο πνευματικό άνθρωπο, που εγώ πριν 15 περίπου χρόνια γνώρισα.

Σε θυμάμαι τότε ψηλό, ωραίο και ευθυτενή, Βασίλη, παρά τα 65 περίπου χρόνια σου! Μα όταν αργότερα γνωριστήκαμε καλύτερα με εσένα και με την επίσης ωραία και με σπάνιο ήθος, εκπαιδευτικό σύζυγό σου, Μαίρη, ως οικογενειακοί φίλοι πλέον  –  από συζητήσεις που δια ζώσης ή και τηλεφωνικά κάναμε – θαύμασα την πνευματική καλλιέργεια και την ηθική συγκρότησή σου, την καθαρότητα και ωραιότητα του λόγου σου, την πολυμάθεια και ευρυμάθειά σου, τη σεμνότητα και την απλότητά σου, την ειλικρίνεια, την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά σου! Γι’ αυτό και αυθόρμητα σκέφτηκα πως, “ο καλός κάγαθός πολίτης”  ο ιδανικός δηλαδή πολίτης των αρχαίων προγόνων μας και το  “Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ “πόσο δηλαδή χαριτωμένη, πόσο μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πραγματικά άνθρωπος, βρίσκουν την τέλεια έκφρασή τους στο πρόσωπό σου, γιατί με τις χάρες, τις αρετές και τον τρόπο ζωής σου δίδαξες στην πράξη πώς πρέπει να είναι ο άνθρωπος, για να δικαιώνει την ύπαρξή του.

 

 

 

Οξυδερκής, ευφυής, συνετός, μειλίχιος, καλά ενημερωμένος, με δημοκρατική πολιτική σκέψη και ελεύθερος φιλόπατρις, καθώς ήσουν, “έπιανες” τα μηνύματα των καιρών μας και εξέφραζες συχνά στον σύζυγό μου Δημήτρη και σε μένα τις αγωνίες, τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς σου γύρω από τη βίαιη, ταραγμένη και σκοτεινή εποχή μας, για τις μεγάλες ανατροπές που ξαφνικά σημειώθηκαν στη ζωή μας και για το αβέβαιο μέλλον του κόσμου μας και των παιδιών μας. Και ακόμη ως ανώτερος άνθρωπος, άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση, άνθρωπος της ευθύνης και του χρέους, αγωνίστηκες με πάθος μέσα από τις ομιλίες σου και τα ωραία άρθρα σου στον Τύπο, με το συγγραφικό και το γενικότερο κοινωνικοηθικοπνευματικό έργο σου ν΄ αφυπνίσεις συνειδήσεις, να καθοδηγήσεις, να προσανατολίσεις σωστά, ν’  αναμορφώσεις την κοινωνία και να κάνεις τους ανθρώπους καλύτερους.

Ως ακούραστος επίσης μελετητής των ανθρωπιστικών επιστημών, της Θεολογίας και ιδιαίτερα της Κοινωνιολογίας, πίστευες στην αξία του ανθρώπου, που είναι το κορυφαίο ον της δημιουργίας και επομένως κάθε δραστηριότητα και ενέργειά μας πρέπει να αποβλέπει στο καλό και στην ευτυχία του συνανθρώπου μας. “Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος”! Γι΄ αυτό και δεν ήσουν αμέριμνος θεατής δραστηριοτήτων που έβλεπες ότι βλάπτουν την Ανωγειανή και γενικότερα την Κρητική κοινωνία και προσπάθησες να την απαλλάξεις από τον φανατισμό και τα μίση και να την ανεβάσεις ακόμη ψηλότερα! Επιθυμούσες βαθιά να ενστερνιστούν όλοι και να κάνουν βίωμά τους τα λόγια του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα, Νίκου Καζαντζάκη, ότι: “η μεγάλη αντριά του ανθρώπου είναι να μετουσιώνει το μίσος, τη ζήλια και την κακία και να την κάνει αρετή! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από το να απαντάς στην κακία με καλοσύνη”! που σημαίνει πως τελικά αντρείος δεν είναι αυτός που ασκεί κάθε είδους βία (ή κρατά όπλο και σκοτώνει) αλλά αυτός που δεν ντρέπεται για τις πράξεις του, που μπορεί να κοιτάζει όλους τους ανθρώπους στα μάτια, αυτός που δαμάζει τα πάθη και τις αδυναμίες του, που κρατά την ψυχραιμία του και την αυτοκυριαρχία του στα δύσκολα, που λύνει τις διαφορές του με τους άλλους με το λόγο και τον αντίλογο και τη δύναμη των επιχειρημάτων του, με τρόπο δηλ. νόμιμο και ειρηνικό.

Αγαπούσες  υπερβολικά το χωριό σου, τ΄Ανώγεια, και όσο μακριά και αν βρισκόσουν από τον τόπο αυτό –που γεννήθηκες, μεγάλωσες, ονειρεύτηκες και έβαλες τα θεμέλια των μετέπειτα σπουδών σου- ο νους και η ψυχή σου εδώ χαμοπετούσαν. Έμπρακτη απόδειξη της αγάπης σου για τη γενέτειρά σου είναι το γεγονός ότι επιλέξατε με τη Μαίρη να επενδύσετε στ΄ Ανώγεια τους καρπούς του μόχθου μιας ολόκληρης ζωής, για να φτιάξετε το όμορφο σπίτι σας στα Σκαλώματα.

Τέλος, δεν μπορώ να μην ομολογήσω πως μας συγκλόνισε – όλους εμάς που συμμετείχαμε στο κατευόδιό σου-  το μήνυμα που έστειλες με την αδελφή σου την Ιφιγένεια  σ΄ όλους τους συγχωριανούς σου – με το οποίο  ζητούσες να σε συγχωρήσουν όλοι εκείνοι που ίσως άθελά σου στενοχώρησες, γιατί είναι αλήθεια πως “χαλεπόν τοις πάσι αδήναι” είναι δηλαδή δύσκολο να αρέσει κανείς σε όλους. Θέλησες έτσι να παραδώσεις στον Θεό καθάρια και ελαφριά την ψυχή σου! Και μόνο η σκέψη σου αυτή -την ώρα που βίωνες την αγωνία του θανάτου και το γεγονός ότι πολλοί φοιτητές σου ομολογούν ότι τους φέρθηκες σαν πατέρας φανερώνουν το μεγαλείο της ψυχής και το ήθος σου.

Το νήμα της ζωής σου, Βασίλη, κόπηκε ξαφνικά και απρόσμενα από αυτή την εφιαλτική πανδημία, αν και είχες θωρακίσει τον οργανισμό σου με όλα τα μέσα που η επιστήμη διέθετε. Μεγάλο κρίμα και άδικο ήταν αυτό για σένα, γιατί μπορούσες ακόμη να προσφέρεις πολλά. Όμως και πάλι πρέπει να έφυγες πλήρης και ευχαριστημένος, γιατί έκανες το χρέος σου απέναντι στον εαυτό σου και στην κοινωνία και άφησες το ωραίο αποτύπωμά σου στον νου και την καρδιά όλων εκείνων που είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν από κοντά και να καταλάβουν τη βαθυστόχαστη προσωπικότητά σου. Άφησες ακόμη ως πολύτιμη παρακαταθήκη στις νέες γενιές την αρετή, την αγάπη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη υπεραξία. Όλα δηλαδή εκείνα που χρειάζονται για να γίνει πραγματικότητα αυτό που οραματίστηκες, ο κόσμος καλύτερος!

 Μεγάλος είναι τώρα ο πόνος και η οδύνη για τα αγαπημένα σου πρόσωπα και ιδιαίτερα για την πιστή και αφοσιωμένη στην οικογένειά  σας σύζυγό σου, Μαίρη, για τα καλά και επίσης με σπάνια πνευματική καλλιέργεια παιδιά σου, τ’ αδέλφια σου, τους συγγενείς και φίλους σου! Σήμερα όλοι θλίβονται και πενθούν για την απώλειά σου, μα ιδιαίτερα τ’ Ανώγεια και οι Ανωγειανοί, που ήταν υπερήφανοι για τον σπουδαίο πνευματικό Άνθρωπό τους, που εξέπεμψε αρετή, φως, αλήθεια στην κοινωνία και τίμησε την Κρήτη μας και όχι μόνο! Είμαι σίγουρη πως, μετά από μια τόσο ενάρετη, περήφανη, αξιοπρεπή και γεμάτη προσφορά ζωή, θα έχεις περάσει δικαιωματικά τις πόρτες του Παραδείσου.

Καλό Παράδεισο, Βασίλη!

Θα σε θυμόμαστε πάντοτε με βαθιά εκτίμηση, αγάπη και σεβασμό.

==Επιστολή έστειλε στην ΑΝΩΓΗ και ο σύλλογος των εκπαιδευτικών του “Σταυράκειου” Γυμνασίου και Λυκείου. Αναλυτικά:

“Σύσσωμος ο σύλλογος του Σταυράκειου Γενικού Λυκείου και Γυμνασίου Ανωγείων αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την βαθύτατη θλίψη του για το χαμό του εκλεκτού πανεπιστημιακού  Βασίλη  Κ. Βουϊδάσκη.

     Ταυτόχρονα επιθυμεί να τον τιμήσει και να τον ευχαριστήσει για την προσφορά του προς το σχολείο μας καθώς ένα από τα βιβλία του, «Το Δικαίωμα της ελευθερίας της Έκφρασης και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας», μοιράστηκε  σε όλους τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές      Ο Βασίλης  Βουϊδάσκης  δεν ξέχασε ποτέ την αφετηρία του για την μετέπειτα λαμπρή  ακαδημαϊκή του καριέρα και δεν έπαψε ποτέ να προσφέρει στο σχολείο από το οποίο αποφοίτησε μέσα από μία σειρά δράσεων και χορηγιών. Συμμετείχε μάλιστα ενεργά στην ίδρυση του Συλλόγου αποφοίτων και φίλων του Σταυράκειου και είχε καλλιτεχνικές  ανησυχίες που εκφράστηκαν μέσα από την προσπάθεια του να δημιουργήσει   θεατρική ομάδα και να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο που είχε ο ίδιος γράψει.

      Η προσφορά  και η πορεία του  αποτελούν ένα λαμπρό παράδειγμα για όλους μας και ας ελπίσουμε να λειτουργήσουν ως πρότυπο για τις επόμενες γενεές μαθητών. Ο εκπ/κος σύλλογος του Γενικού Λυκείου και Γυμνασίου Ανωγείων εκφράζει τα πιο ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.

      =Στην μνήμη του κατατέθηκαν στην Σχολική Επιτροπή Γυμνασίου και Λυκείου 550 ευρώ από την σύζυγο ,  τα εξαδέλφια του και τα ανίψια του.”

 

*Στην μνήμη του Βασίλη Βουιδάσκη, η σύντροφος της ζωής του Μαίρη, προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ, το ποσό των 100 ευρώ, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Την ευχαριστούμε θερμά και της ευχόμαστε υγεία και δύναμη να τον θυμάται πάντα με αγάπη.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τον σκεπάζει αιώνια.

 

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->