Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του 23 χρόνου Εμμανουήλ Στρατάκη (Ψιρή). Από τη μητέρα του Ειρήνη, λάβαμε το παρακάτω σημείωμα στη μνήμη του:

 “Σαν οδοιπόρος στη ζωή, στους δρόμους που γυρνάω,

κάτι ποθώ κι επιθυμώ,

και όλο ψάχνω να το βρω,

μα άδικα το ζητάω.”

Ήταν η μέρα των ΒαΪων, 9-4-2017. Οι μέρες φεύγουν, τα χρόνια περνάνε.

Παιδί μου, παιδί μου, έχουν περάσει πέντε χρόνια. Έχουμε ξεπεράσει όλες μας τις δυνάμεις, τις αντοχές μας και πραγματικά την υπομονή μας. Προσπαθούμε και στεκόμαστε στα παιδιά μας. Δύναμη ψυχής και μεγαλείου. Είχες και έχεις μεγάλο χατίρι, ψυχή μου, παιδί μου.

Μανώλη μου, σε κοιτάζω στις φωτογραφίες, σου κουβεντιάζω, χαϊδεύω τα ρούχα σου, κι έτσι νομίζω, έχω λέει την εντύπωση ότι μου ανταποκρίνεσαι. Μα τι λέω, μάταια όμως, το μάτι μου θολώνει από το κλάμα και η αγωνία γίνεται αίσθηση πραγματικότητας. Νομίζω ότι δέχεσαι το κάλεσμα μου. Χριστέ μου, όλα μάταια ματαιοτήτων. Είναι συναίσθημα ψευδαίσθησης, και παρηγοριάς, που το αποδέχεσαι και περπατάς για να παραμείνει η απουσία του παιδιού σου, ανεξίτηλη στο πέρασμα των χρόνων.

Παιδί μου, όπως μου είπες στο όνειρο: “Μάνα μου έτυχε δουλειά απρόοπτη και έφυγα. Μάνα είμαι καλά. Έχω πολύ και καλή παρέα.” Μια χαροκαμένη μάνα τι να σκέφτεται και πως να καθοδηγείται;

Οι υποχρεώσεις πολλές και ο τρόπος διαχείρισης, δύσβατος. Πόση χαρά παίρνεις και πλέεις σε πελάγη ευτυχίας, να φέρεις μια ψυχή στον κόσμο, παρά τα προβλήματα και τους κινδύνους της ίδιας σου της ζωής, άλλη τόση θλίψη, οδύνη και στεναγμό παίρνεις όταν χάνεις το παιδί σου.

Γιατί το παιδί μου δεν αρρώστησε, ούτε το έχασα σε τροχαίο.

Δεν υποκρίνομαι, υποκλίνομαι στο παιδί μου. Η απώλεια ενός νέου ανθρώπου, έχει τεράστια σημασία. Οικογένεια θλιμμένη, οικογένεια μαραζωμένη. Ο Θεός είναι μεγάλος και μας δίνει θεία δύναμη, στους χαροκαμένους γονείς. Ο πόνος και η απώλεια είναι αρρώστια αγιάτρευτη. Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο νωπός ο πόνος. Το έχασα στα καλύτερα του χρόνια. Στα 23 του που άνοιγε τα φτερά του για το μέλλον του. Δεν είναι παίξε-γέλασε, ο χαμός του παιδιού. Με στιγμάτισε η απώλεια των γονιών μου και ξέρω από ορφάνια. Του παιδιού όμως το κενό δεν αναπληρώνεται με τίποτα.

Μανώλη μου το χατίρι σου με έκανε πικραμένη, θλιμμένη και διπλά ορφανεμένη. Άντρας το παιδί μου με λεβεντιά και αισθήματα. Όλα αυτά έγιναν χώμα. Χώμα πονεμένο που φωνάζει και αναστενάζει. Είναι άδικος ο χαμός του παιδιού μου. Το άδικο ούτε ο θεός δεν το ευλογεί.

Του πρόσφερα τη μητρότητα με όλο της το μεγαλείο, το θεμέλιο της ζωής του και αντί για χαρές που του άξιζαν, ασχολούμαστε με υποχρεώσεις και ιδανικά του Άδη. Μου λείπεις, σε ψάχνω, σε λαχταρώ, σε αναζητώ παιδί μου. Το πάθος και ο πόθος μου, η δίψα μου για σένα, μου έχουν στύψει τη ψυχή, γιατί λαχταρώ εσένα.

Γιατί πάνω από όλα, τα παιδιά είναι το θεμέλιο της κοινωνίας. Γονείς  και παιδιά, γόρδιος δεσμός. Πικρό ποτήρι που δεν αδειάζει. Ξημερώνει και βραδιάζει, ώρα μηδέν. Έτσι το νιώθω και το βιώνω. Σηκώνω ένα σταυρό. Ο Θεός να με βοηθά να μου δίνει δύναμη και αντοχές να εκπληρώνω τις υποχρεώσεις του αγαπημένου μου παιδιού.

Η απώλεια σου παιδί μου στο σπίτι μας είναι καθημερινότητα. Το όνομα σου το λέμε κάθε ώρα και στιγμή και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Έχεις δυο ανιψάκια, Μανωλάκια, από τα αδέρφια σου, φόρος τιμής για σένα και θέλω να χαίρεσαι και να τα προστατεύεις από ψηλά που είσαι. Γιατί είσαι άγγελος των αγγέλων στους ουρανούς.

Σ’ έχω φυλαχτό στα στήθια μου παιδί μου, μη νιώσεις μοναξιά και παραπονεθείς ψυχούλα μου. Όλος ο κόσμος είναι τα παιδιά. Ευτυχία είναι να έχουν οι γονείς σώα και ακέραια τα παιδιά τους. Καμιά μάνα να μην έρθει στη θέση μου να προσπαθεί με κλάμα κι αναφιλητά να γράψει λόγια παραπονεμένα για το αδικοχαμένο αγγελούδι της. Είναι ένα αβάσταχτο πένθος.

Γιατί ο Χριστός μας έπλασε και μας δίδαξε να αγωνισζόμαστε, να αποκόβουμε τα πάθη μας, τα ελαττώματα μας, τις αμαρτωλές συνήθειες μας, που μας έχουν ριζώσει βαθιά στη ψυχή μας, τη ζήλεια, το φθόνο και το ψέμα.

Μα ήταν η μέρα που άρχιζε, η Μεγαλοβδομάδα,

που ΄φύγες και δεν άναψες, της Πασχαλιάς λαμπάδα.

======================================

Μπορεί μακριά να έφυγες, μπορεί αλλού να πήγες,

μα στη ματιά μας είσαι φως και στη καρδιά γλυκός παλμός

=======================================

Μαρτύριο της σταγόνας ο πόνος σου παιδί μου,

και δε θα γιατρευτεί ποτέ λουλούδι τσι αυλής μου.

Η μόνη μας παρηγοριά οι αναμνήσεις. . Το Σάββατο η οικογένεια θα τελέσει τρισάγιο στην περιοχή “Κούρβας” και την Κυριακή επιμνημόσυνη δέηση στο κοιμητήριο του χωριού.

Στη μνήμη του Μανώλη, προσφέρουμε 50 ευρώ στην ΑΝΩΓΗ για τις ανάγκες της.  Ευχαριστούμε τον κόσμο που συμπαραστέκεται στο πένθος μας και για τα καλά τους λόγια για το παιδί μας.