Μέσα σε πένθος βαρύ και με έντονη την αίσθηση, ότι μέσα σε αυτό  τον δύσκολο καιρό η  απουσία σημαντικών ανθρώπων είναι περισσότερο ηχηρή,  αποχαιρετήσαμε τον Επαμεινώνδα Σταυρακάκη.

Υπάρχουν άνθρωποι, που πέρασαν τη ζωή τους, όπως περνά ένας άνεμος μέσα σε κήπο ανθισμένο, άνθρωποι που κράτησαν στα χέρια τους και τη φωτιά και το νερό, για να’ χουν πάντα  τη λύση της δικαιοσύνης, άνθρωποι που με σώμα αετού, περπάτησαν σε αυτή τη γη, με το βλέμμα της προστασίας τους για τους άλλους να δεσπόζει.

Άνθρωποι, όπως ο Επαμεινώνδας  Σταυρακάκης.

Πιστός στο ήθος της πολύχρονης ζωής του ο Επαμεινώνδας Σταυρακάκης, συναντήθηκε με την αγιοσύνη του πνεύματος με τη σοφία της σιωπής με την ομορφιά του Λόγου. Με το κύρος της αστραπής, όταν αυτή φωτίζει τον ξεστρατισμένο ταξιδιώτη, ο  Επαμεινώνδας Σταυρακάκης πορεύτηκε  στη ζωή, δαμάζοντας το ψεύτικο, θεριεύοντας το βαθιά ανθρώπινο και αληθινό.

Με τη Σιωπή και το Λόγο του πανανθρώπινες έννοιες βρήκαν το βάθος τους. Αξιοπρέπεια, Σεβασμός, Φιλότιμο, Δικαιοσύνη.

 Όσα κι αντίκρισα βουνά, όσα κι αν είδα μάτια

Όσα κι ανε κατέβηκα του κόσμου σκαλοπάτια

Μονάχα σ’ένα γυρευτή μ΄ ευλογημένο κόπο

Είδα πως καίει η φωτιά η μέσα των ανθρώπω

Είδα πως αναβλύζει  ο νους , κι η χέρα πως ξαμώνει

Πως σημαδεύγει το κακό και το καλό ανταμώνει

Σε κεινον είδα το θεριό να γονατίζει μπρος του

Μαχαιρωμένος να περνά, ο άλλος εαυτός του

Σε κεινον βρήκα τη κλωστή και τη χρυσή βελόνα

Το ρούχο που σκεπάζεται ο ήλιος το χειμώνα

 Θα τον θυμόμαστε πάντα. Αυτόν και την πολύτιμη παρουσία Του στη ζωή.

Όλοι εμείς, οι άνθρωποι της  οικογενείας του, θα θέλαμε να εκφράσουμε το βαθύ μας ευχαριστώ σε όλους όσοι συμπαραστάθηκαν στο μεγάλο μας πένθος.

 Οικογένεια Επαμεινώνδα Σταυρακάκη