Με την ΑΝΩΓΗ επικοινώνησαν οι ξαδέρφες του Κώστα Κεφαλογιάννη του “Μαύρου”, Βούλα και Μαρία Κεφαλογιάννη και Στέλλα Βεργετάκη. Με συγκίνηση αποχαιρετούν  εκ μέρους όλων των ξαδέρφων του Κώστα, το οποίο και δημοσιεύουμε. Τις ευχαριστούμε θερμά για την επικοινωνία μας αλλά και για την συζήτηση που είχαμε για τον εκλιπόντα και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε τους τελευταίους μήνες της ζωής του, πάντα όμως με καθαρό βλέμμα και δύναμη ψυχής συγκλονιστική.

Αναλυτικά το κείμενο από τα ξαδέρφια του έχει ως εξής: 

 «Η Αγάπη, θάνατο δεν παθαίνει»,

κι εσύ όλος αγάπη,  αγαπημένε Κώστα μας!

 Ξυπνούσες κάθε πρωί, γεμάτος χαρά, γεμάτος φως!

“Καλημέρα κόσμε”, έλεγες και δόξαζες τον Θεό. 

Κάθε μέρα! 

Μέχρι την 13η Ιουλίου 2021, τη μέρα που θρυμματίστηκε ο κόσμος μας.

Γιατί εσύ ήσουν πάντα δίπλα μας. Είχες μια αγκαλιά για όλους.

Και τώρα δεν συνταιριάζονται οι λέξεις… 

Η ψυχή μας πονά από την έλλειψη της φυσικής σου παρουσίας. Στο μυαλό μας  είναι χαραγμένες  οι αξίες σου, η λεβεντιά σου, η καλοσύνη σου, η δικαιοσύνη σου, η ντομπροσύνη σου, η ακούραστη δύναμή σου να προσφέρεις ανιδιοτελώς και γενναιόδωρα σε όλους. Γιατί αυτές τις αξίες πίστευες και μετέφερες γενναιόδωρα σε μας και στο μονάκριβο γιο σου.

Στα 47 σκαλοπάτια της ζωής σου στάθηκες αλύγιστος μαχητής, ακλόνητος βράχος με το αληθινό σου βλέμμα κι εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελό σου να αντανακλούν την ομορφιά της ψυχής σου.

Μα στο τελευταίο σκαλοπάτι, είχες κλεισμένο ξαφνικό, πικρό κι επώδυνο ραντεβού.

«Για προληπτικούς λόγους με κρατάνε», μας έλεγες. Κι οι προληπτικοί λόγοι γίναν πόλεμος, αγώνας τιτάνιος, στης εντατικής τα μαρμαρένια αλώνια. Κι ο θείος Νίκος εκεί, ακούραστος, δεν έφυγε στιγμή από το πλάι σου, μάρτυρας του αγώνα σου, μας μετέφερε τα νέα της μάχης σου.

 Και την κέρδισες αυτή την πρώτη μάχη και φωτίστηκε ο κόσμος ολόκληρος. 

«Κώστα», σου λέγαμε,  «πολύς κόσμος  σε αγαπάει και προσεύχεται για σένα».

«Το νοιώθω, να είναι καλά όλοι»  μας απαντούσες.

Σε αυτές τις 12 μέρες στο δωμάτιο της κλινικής, μετά την εντατική,  στιγμή δε λιγοψύχισες, πίστευες ότι θα κερδίσεις κι αυτή τη μάχη.

«Σας αγαπώ όλους»  μας έλεγες.

Η  λιονταρίσια σου ψυχή, όμως, φαίνεται ήταν βαθιά λαβωμένη. Και τούτη η λαβωματιά είναι βαθιά για όλους μας.

Κώστα μας, κατάφερες σπουδαία πράγματα. Είμαστε όλοι περήφανοι για σένα. Για το ήθος σου. Για την διαδρομή σου. Για τη στάση σου στη ζωή.

Πιστεύουμε  πως ο Παράδεισος είναι όπου είσαι κι εσύ. 

Στους ουρανούς θυμίαμα τα λόγια τα ακριβά μας: ο γιος σου ο Γιώργος, ο πατέρας σου ο Γιώργης, η μάνα σου η Μαρίκα, η αδερφή σου η Δήμητρα, η αδερφή σου η Σοφία  θα μας έχουν πάντα δίπλα τους και θα συνεχίζουμε όλοι μαζί αγαπημένοι.

Θέλουμε κι εμείς να μας καλημερίζεις από  την “αντίπερα όχθη”…

Κάτι θ΄ ακούμε, δεν μπορεί!

Με το βλέμμα στη γραμμή του ορίζοντα, εκεί που ενώνεται η γη με τον ουρανό, εκεί που τίποτα πια δεν μας χωρίζει, σου φωνάζουμε

ΚΩΣΤΑ ΜΑΣ, ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ!”