Mετά  από  σένα ο θάνατος είναι η μόνη λύση

γιατί δε θα ‘χω στη ζωή πράμα να με κρατήσει..

————————————————————–

Φεύγει η ζωή σιγά σιγά σαν το κερί που λιώνει

κι από το χάρο το φονιά άνθρωπος δε γλιτώνει..

———————————————————-

Φονιά του ονείρου θα σε πω πάλι ζηλιάρη ήλιε

γιατί ήρθες και με ξύπνησες την ώρα που με φίλιε…

————————————————————–

Εβγήκα βόλτα στο χωριό κερά μου μα δε σ’είδα

και μοιάζω μαύρος ουρανός που φέρνει καταιγίδα…

——————————————————————-

Ποτέ σου μην το καυχηθείς πως μ’ είχες του χεριού σου

γιατί θα ‘ρθει μιαν εποχή που δε τη βάνει ο νους σου..

——————————————————————

Εγώ ‘μουνα που σε έβλεπα φύλλο να μη σου πέσει

και εδά μου λες πως κηπουρό να μ’ έχεις δε σ ‘αρέσει..

———————————————————————–

Βιόλα μου εγώ εδίψουνα κι όμως επότιζα σε

και εδά μου λες ένα καλό από μένα δε θυμάσαι…

—————————————————————–

Να ‘μουνε δάκρυ ερωτικό στις λίμνες των μαθιών σου

για να χαϊδεύω οντε θα κλαίς το όμορφο μάγουλο σου…

————————————————————————

Ήρθεν ο Καπετάν Σεβντάς στη γειτονιά μου πάλι

κι είναι ζαέρι  ζάβαλε ρέγγι πως θα μου βγάλει…