Την Κυριακή 14 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής ενός αυθεντικού Ανωγειανού της παλιάς σχολής, του Στυλιανού Σταυρακάκη (Ζαχαράκη), που “έφυγε” στα 90 του χρόνια στις 5 Μαΐου 2020, αφήνοντας φτωχότερη την κοινωνία των Ανωγείων. Η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να παραστούν και να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του. Μετά το μνημόσυνο θα προσφερθεί μια μακαρία στην ταβέρνα του “Ντολμά” στο Περαχώρι.

“Άντρα από παλιά κοπή, με αισθήματα γεμάτα,

το Περαχώρι εμόρφιζες με ζάλα μυρωδάτα…(Αριστείδης Χαιρέτης, Γιαλάφτης)

Διαβάστε παρακάτω τον αποχαιρετισμό που εκφώνησε ο Κώστας Ξυλούρης του  Μανταλιώτη:

“Στέλιος Σταυρακάκης ‘Στέλακας’ .

Πάντα αναρωτιόμουνα γιατί Στέλακας αφού οι σωματικές του διαστάσεις δεν το δικαιολογούν.Νομίζω  πως το παρατσούκλι αυτό δείχνει το πραγματικό μέγεθος του γιατί  το πιστεύω ακράδαντα ότι ο νεκρός που αποχαιρετούμε σήμερα είναι κυριολεκτικά ένας μεγάλος άνθρωπος .

Γιος του Μερτζάνοζαχαράκη και της θείας Κρουστάλλης γένος της μαρτυρικότερης κατά τη γνώμη μου ιστορικής περιόδου του περασμένου αιώνα την εποχή του μεσοπολέμου δεκαετία του 1930 .Φαντάζομαι τα πρώτα χρόνια της ζωής του δικτατορίες , παγκόσμιος πόλεμος και αμέσως μετά εμφύλιος και φτώχεια αλλά πολύ φτώχεια για όλους. Κυριολεκτικά καταραμένη γενιά που τώρα φαντάζει δύσκολο όταν το λέμε για σκεφτείτε τι σήμαιναν αυτά τα πράγματα για αυτούς που το έζησαν όπως ο Στελής.

 Στην περίοδο λοιπόν αυτή με τα αγαπημένα του αδέρφια Βασιλέα , Γεωργαντά ο άτυχος ο Γιάννης η Ελένη και ο μικρότερος ο Λεωνίδας με αρχηγό και φάρο τη χήρα μάνα τους τη θεία Κρυστάλλη ανδρώνεται ο Στελής και η φτώχεια….. φτώχεια.

Επειδή οι οικογένειές μας Ζαχαράκηδες  Νικολάτσιδες ήταν τόσο μα τόσο στενά δεμένες στα κοπελάτα   μου νόμιζα ότι ήταν αδέρφια κάτι που με χαρά το κρατάω μέσα μου ακόμη. Για αυτό θα ήθελα να μην υπερβάλλω λόγω συναισθηματικής φόρτισης.

Όχι  ειλικρινά τον Στέλλακα τον αγαπώ τον εκτιμώ τον σέβομαι και ήθελα πάντα να το κάνω παρέα. Πιστεύω πως ο Στελής είναι αυτό που λέμε σε όλες του τις εκφάνσεις ο δακτυλοδεικτούμενος, ο έντιμος προοδευτικός φιλήσυχος πολίτης ο ακούραστος δουλευτής κυριολεκτικά τον φοβόταν η δουλειά άψογος οικογενειάρχης και μόνο τυχαία δεν είναι η τόσο καλή του οικογένεια. Σοβαρός αλλά ταυτόχρονα με ένα μοναδικό καυστικό χιούμορ ατελείωτες οι ατάκες του. Έντιμος καλοκάγαθος και συμπονετικός στα βάσανα των συνανθρώπων του. Μιλάω απόλυτα ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ να ακούσω κάτι το άσχημο για το Στελή από κανένα. Και δεν θα μπορούσε να μην είναι έτσι γιατί ο Στελης είναι ζαχαροζυμωμένος. θέλω ακόμα να πω πως όταν στο αγαπημένο του Λιβάδι τον έβλεπα να πίνει τον καφέ του μου ερχόταν εντελώς φυσιολογικό το ήθελα δηλαδή να πάω να κάτσω δίπλα του, μου άρεσε να τον ακούω ,μιλούσε πολύ λίγο και σχεδόν πάντα με έκανε να γελώ Με τις γνωστές του καυστικές παρατηρήσεις και σχόλια.

Επιτρέψτε μου όμως ,νομίζω πως το δικαιούται , να κάνω μία μικρή αλλά ουσιαστικότατη αναφορά σε κάτι που κατά τη γνώμη μου τον έκανε ακόμα πιο ξεχωριστό και αγαπητό.  Ο Στέλακας ήταν κομμουνιστής μέλος του Κ.Κ.Ε. μέχρι το τέλος της ζωής του. Παρά το γεγονός ότι όπως όλοι οι συνομήλικοί του δεν πήγε σχολείο εγώ τον θεωρώ πολύ σπουδαίο θεωρητικό του κομμουνισμού. Πολλές φορές μου έλεγε πράγματα που φαινομενικά ακούγονται απλά αλλά πιστέψτε με την απλότητα αυτή και το συλλογισμό του θα τα ζήλευαν  περισπούδαστοι θεωρητικοί μελετητές γιατί ο Στέλιος ήταν ο πραγματικός ακούραστος ανιδιοτελής μαχητής από το δικό του μετερίζι.

 Όπως έλεγε ο πατέρας μου Μανταλιώτης  ΄ατελώνιστες κουβέντες΄ από το Στέλακα  δεν θα ακούσεις.

 Να γιατί σήμερα τις τραγικές ημέρες που ζούμε απώλειες σαν αυτή του Στελή μας κάνουν πολύ φτωχότερους γιατί ο άνθρωπος αυτός χωρίς φανφάρες και μεγάλες και ανούσιε ς κουβέντες με την ίδια του τη ζωή και τη στάση του στη ζωή μας έδειχνε και μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθούμε χωρίς εκπτώσεις , αβαρίες αλλά με συνεχή στοχοπροσηλωμένη  προσπάθεια και συλλογικό αγώνα να προσπαθούμε για το ατομικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτός είναι ο Στέλακας ένας απλός δημιουργικός άνθρωπος χωρίς ποτέ να κάνει κακό σε κανέναν.

Θα ήταν άδικο να μην πω μία κουβέντα για το ρούκουνα του σπιτιού τους . Τη σεμνή του  αρχόντισσα την Αγαθούλα πάντα χαμογελαστή καλοσυνάτη παλιάς κοπής νόμισμα παλιού αραγού βαστάγια  που λέμε. Ήταν ένα με το Στέλιο της αχώριστοι και αγαπημένοι για αυτό έκανα και αυτή την ωραία φαμίλια.

Στα παιδιά τους την Κρυστάλλη τη Γιαννούλα τον Μάνωλα και το Γιάννη τούτο έχω να πω μόνο: πρέπει να είστε πολύ υπερήφανοι  γιατί ο πατέρας σας είναι απλά ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος ..” ολοκληρώνει.

 Τον Στυλιανό Σταυρακάκη, που παρέμεινε μέχρι το τέλος του πιστός στις ιδέες του Κ.Κ.Ε αποχαιρέτησε και η  Τομεακή Επιτροπή Ρεθύμνου του κόμματος αναφέροντας:

 “Γεννημένος στα Ανώγεια, παιδί πολύτεκνης οικογένειας, αγρότης και κτηνοτρόφος, ήταν πάντα παρών στις κινητοποιήσεις και στους αγώνες των αγροτοκτηνοτρόφων μέχρις ότου του το επέτρεπαν οι δυνάμεις του. Πάντα πρόσχαρος και με διάθεση για χιούμορ, ήταν αγαπητός στους συγχωριανούς του.

 Πάντα πιστός στις αξίες και τα ιδανικά του Κόμματος, δεν δίστασε ποτέ, δεν δείλιασε και δεν υποχώρησε κάτω από τις δυσκολίες που έχει ο δρόμος του αγώνα…”.

Στην μνήμη του Στυλιανού Σταυρακάκη του “Ζαχαράκη” η οικογένεια του προσέφερε το ποσό των 50 ευρώ στην ΑΝΩΓΗ, χρήματα που θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και των δωρεάν φροντιστηρίων που γίνονται στον χώρο.

Επίσης η οικογένεια του, τα παιδιά και τα εγγόνια του προσέφεραν το ποσό των 300 ευρώ στο Κέντρο Υγείας Ανωγείων.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων, που θα σκεπάζει αιώνια ένα άξιο τέκνο του τόπου, που άφησε πίσω του μεγάλη παρακαταθήκη το όνομα και τους αγώνες σε όλη τη διάρκεια του βίου του.