“Ρίζες βαθιές, δυνατές αιώνες πίσω, στηρίζουν το κορμό του δέντρου σου.

Στα φύλλα του κρέμονται η γνώση, ο πολιτισμός, η γλώσσα,

που με μια φυσά του ανέμου σκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο, να φωτίσουν το πλανήτη.

Οι ψηλές κορφές, ο ήλιος, η θάλασσα, τα πεύκα, οι ασπάλαθοι,

γεμίζουν με αγαλλίαση τη ψυχή του ανθρώπου.

Τα άσπρα σπιτάκια χτισμένα στο γαλάζιο πέλαγος,

στέκουν χαρούμενα με τις πόρτες ανοιχτές.

Οι θαλασσοδαρμένοι άνθρωποι σου, σκεπασμένοι με την αλμύρα,

μοιάζουν με αγάλματα αρχαίων Θεών που βγήκαν στη στεριά.

Η γλώσσα σου πολύμορφη, πανάρχαια,

 γεμίζει με ρίγος το κορμί ο κάθε ήχος της,

ξεσκεπάζοντας απροκάλυπτα τις αισθήσεις.

Ελλάδα, Ελλάδα φως αμάραντο, μη σκύβεις άλλο το κεφάλι,

στα λυσσασμένα σκυλιά που θέλουν να ξεσκίζουν τις σάρκες σου.”

-Ποίημα που έστειλε στην ΑΝΩΓΗ ο καλός φίλος και αναγνώστης μας, ανωγειανός μαντιναδολόγος και ποιητής,Βασίλης Σμπώκος (Λουκάς του Ατζαρομάνωλα)