Ένας χρόνος συμπληρώνεται από τον θάνατο της Δόξας Σαμόλη, της εμβληματικής γυναίκας με την τεράστια προσφορά στην ενορία του Αγίου Γεωργίου, όπου και θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο της την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου. Η “Δόξα των Ανωγείων” όπως την είχε προσφωνήσει χαρακτηριστικά ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ Ευγένιος κατά τη διάρκεια μιας βράβευσης της από την εκκλησία μας λίγους μήνες πριν το φευγιό της, άφησε πίσω της δυσαναπλήρωτο κενό και όλοι την θυμούνται με αγάπη και εκτίμηση.

Η ΑΝΩΓΗ έλαβε από την αγαπημένη της κόρη, Ρηνιώ, ένα γράμμα αποχαιρετισμού προς τη μητέρα της το οποίο και δημοσιεύουμε σήμερα με αφορμή το ετήσιο μνημόσυνο της την Κυριακή. Αναλυτικά αναφέρει η Ρηνιώ Σαμόλη:

“Ακριβή μου Μάνα.

Δεν το χωράει το μυαλό μου. Ακόμα και τώρα νομίζω πως είναι ψέματα. Αρνούμαι να δεχτώ πως εσύ έφυγες,, ότι δεν θα είμαστε μαζί, ότι δεν θα κάθεσαι στη γωνίτσα σου στο αυλιδάκι να με υποδεχτείς όταν θα έρχομαι.Η ψυχή μου, το μυαλό μου, είναι γεμάτα από στιγμές μαζί σου. Έχουν χαραχθεί στην καρδιά και στο μυαλό μου και θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο.Θυμάμαι όταν είμαστε μικρά τις κρύες νύχτες του χειμώνα, όταν κόβονταν το ρεύμα, να κάθεσαι με τη ρόκα σου στο φως της λάμπας, να μας λες ιστορίες, τραγούδια και ο ήχος της φωνής σου να σκεπάζει τις βροντές που τόσο φοβόμασταν.

Να ζυμώνεις ψωμιά και να μας στέλνεις στους γέρους, στους μοναχούς της γειτονιάς να δούμε μήπως χρειάζονται τίποτα για να τους βοηθήσουμε.Για όλους είχες έννοια μάνα μου, δικούς και ξένους. Η καρδιά σου ήταν μεγάλη και χωρούσε όλο τον κόσμο, ξεχείλιζε από συναισθήματα. Να μιλήσεις, να συμπονέσεις, να ελεήσεις ακόμα και από το υστέρημα σου! Δε με νοιάζει έλεγες που δεν έχω εγώ, με νοιάζει που δεν έχω να δώσω..!

Θυμάμαι πολλές φορές σαν παιδί όταν μας στέλνατε με τον μπαμπά νύχτα να μη μας δει κανείς, να αφήσουμε τσάντες με τρόφιμα, εκεί που και οι δυο ξέρατε ότι υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη. “Να μη σας δει κανείς! Σε κανένα να μην πείτε που πάτε!”: Αυτό μας λέγατε.Κανείς δε θέλατε να ξέρει αυτό που κάνατε γιατί και οι δυο σας ήσασταν σεμνοί και ταπεινοί.

Η αγάπη του Θεού ήταν τρόπος ζωής και για τους δυο σας και τα χρόνια περνούσαν κάπως έτσι ώσπου ήρθε η συμφορά στο σπίτι μας. Ο μπαμπάς αρρώστησε και χωρίς καν να προλάβουμε να το καταλάβουμε έφυγε. Κι έμεινες μόνη με πέντε παιδιά. Μόνο ο Μιχάλης μας ήταν κάπως μεγάλος και όλοι οι άλλοι Γυμνάσιο και Δημοτικό.

Έκλαψες, θρήνησες γιατί τον αγαπούσες πολύ τον μπαμπά και σαν την κλωσσού μας έβαλες κάτω από τα φτερά σου. Έγινες Μάνα και Πατέρας μαζί, πάλεψες, αγωνίστηκες, όμως στιγμή δεν έχασες την πίστη σου. Παρηγοριά στη μοναξιά σου και στην απέραντη θλίψη σου, ο Αι Γιώργης που δεν σταμάτησες ποτέ να υπηρετείς.

Μέσα σε όλα αυτά είχες και τον πόθο να φτιάξεις μια μέρα και την δική σου εκκλησία, την Χάρη της Παναγίας γιατί το είχες δει όνειρο και το είχες τάξιμο. Και το απραγματοποίητο έγινε μια μέρα πραγματικό. Με τη βοήθεια του Θεού και των ανθρώπων που αγκάλιασαν την προσπάθεια σου, αξιώθηκες να την χτίσεις, να την θρονιάσεις και να την υπηρετήσεις, αφήνοντας την πίσω σου ως έργο αγάπης για τον Θεό και τους συνανθρώπους σου. Να βρίσκουν παρηγοριά και ανακούφιση, όπως και εσύ. Και μέσα σε όλα αυτά και εγώ, συνοδοιπόρος στον αγώνα σου, σύντροφος στη θέση του χαμένου σου συντρόφου, αδερφή στη θέση των αδερφήδων σου που έλειπαν, φίλη. Και εσύ έγινες τα πάντα για μένα! Μάνα, Πατέρας, αδερφή, φίλη η κολλητή μου. Βιώσαμε κάτι μοναδικό.Με το μεγαλείο της ψυχής σου, την αγάπη που είχες για όλους και για όλα, τον σεβασμό που ένιωθες για το κάθε τι, μου μετ έδωσες την αγάπη για τον αργαλειό, τα ήθη και τα έθιμα και όλα αυτά που περνούσαν από την καθημερινότητα σου.

Ένα πράγμα μόνο δεν φρόντισες να με διδάξεις! Πως να συνεχίσω να ζω χωρίς εσένα. Πως να καλύψω αυτό το τεράστιο κενό στη ψυχή μου και στην καθημερινότητα μου. Πως να διαχειριστώ την μοναξιά και τον απέραντο πόνο μου, αφού εσύ ήσουν τα πάντα για μένα.

Σκοπός μου θα είναι από τώρα και έπειτα να αγαπώ ότι αγάπησες. Να φροντίζω ότι φρόντιζες. Να αγωνίζομαι για ότι αγωνιζόσουν. Και ίσως μια μέρα να κατορθώσω το ακατόρθωτο: Να σου μοιάσω..”.

-Η ΑΝΩΓΗ ευχαριστεί θερμά την κόρη της Δόξας Σαμόλη, Ρηνιώ, για την προσφορά 50 ευρώ στη μνήμη της μητέρας της, στην εφημερίδα μας για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Ας είναι αιωνία η μνήμη της.