Αναφέρεται στις ελλείψεις που παρουσιάζει το πρόγραμμα φιλοξενίας ανήλικων μεταναστών…

Το πρόγραμμα φιλοξενίας ανηλίκων που βρίσκεται στα Ανώγεια της Κρήτης τώρα και ένδεκα χρόνια φιλοξενούσε στα χρόνια του διακόσια δέκα παιδιά ανήλικα και ασυνόδευτα από τις ανατολικές και αφρικανικές χώρες. Το πρόγραμμα αυτό έχει χωρητικότητα για είκοσι πέντε άτομα.

Όλα τα παιδιά που βρίσκονται στο πρόγραμμα φιλοξενίας όλα κινδυνεύανε στις χώρες τους ή με απλά λόγια τα παιδιά του πολέμου ή πολιτικοί πρόσφυγες. Αυτός ο καταστροφικός πόλεμος που σκότωσε τους γονείς, τα αδέρφια και τους ανάγκαζε να παρατήσουν τα σπίτια και τη χώρα τους για να βρούνε μία άλλη αγκαλιά, στέκι ή μια άλλη χώρα, γιατί η χώρα τους ό,τι είχανε τους τα πήρε, τους έκανε να τη μισούν, να τη παρατούνε και για καλύτερες συνθήκες ζωής πήραν το δέμα της ταλαιπωρίας και κίνδυνο στον ώμο τους για να καταφέρουν να φτάσουν στην Ελλάδα και να κάνουν την αίτηση τους για πολιτικοί πρόσφυγες. Η Ελλάδα όπως άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπέγραψε τη Σύμβαση της Γενεύη το 1951 για τα Δικαιώματα των Προσφύγων, που τους δίνει το δικαίωμα Άσυλο και προστασίας. Οπως φαίνεται η Ελλάδα πάνω στα αιτήματα των προσφύγων δεν τηρεί αυτό που έχει υπογράψει.

Όταν οι Πολιτικοί Πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα βρήκαν την πραγματική αγκαλιά, ο τόπος που τους έλειπε σε αυτά τα χρόνια, τους αγάπησε και τους δέχτηκε με τον τρόπο φιλοξενίας. Όπως υπάρχει στη ιστορία και εμπειρία παλαιότερων παιδιών του κέντρου, λίγα χρόνια πριν υπήρχαν πολλά προγράμματα όπως φιλόλογους, κοινωνική λειτουργοί, καθηγητές χορού, κεραμικής, ζωγραφικής, υπολογιστές, μουσικής για απασχόληση των παιδιών, κανονισμένες εκδρομές. Όλοι περνούσανε με κάποιους τρόπους καλά και ευχαριστημένοι.

Να πω: για να ενταχθούν τα παιδιά σε μία άγνωστη κοινωνία  θα είναι πάρα πολύ δύσκολο, γιατί για να γνωρίσεις και να  εμπιστευτείς την κοινωνία  δεν είναι εύκολο, οι μεγάλοι δυσκολεύονται να το ξεπερνούνε φαντάσου τους μικρούς! Θα αναρωτιέστε πώς έγιναν όλα; Τα παιδιά πραγματικά είχαν βρει τη αγάπη που τους έλειπε, λίγα ή πολλά χρόνια. Η κοινωνία των Ανωγείων και άλλα άτομα τους αγάπησαν και τους πόνεσαν. Παίζει μεγάλο ρόλο και ο τρόπος της κοινωνίας και άλλοι άνθρωποι πώς αντιμετωπίζουν τέτοιες περιπτώσεις,  αλλά δυστυχώς όσο περνούσαν τα χρόνια δυσκολεύτηκαν τα πράγματα. Οι υπάλληλοι του κέντρου πήραν σύνταξη και έφυγαν, από πολλά άτομα που δούλευαν στα γραφεία έμεινε μόνο ένα άτομο και ασχολείται με τα παιδιά και επίσης με το Κέντρο περιβαλλοντική Εκπαίδευση, ένα άτομο πώς να δουλεύει με τόσες δουλειές, είχαν υποσχεθεί από τα Υπουργεία πώς θα κάνανε κάτι για το πρόγραμμα άλλα μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει γίνει μόνο περικοπές, σταμάτησαν να χρηματοδοτήσουν, σταμάτησαν να ασχολούνται , δεν ασχολούνται με τίποτα εκτός τον εαυτό τους. Τώρα μένουν είκοσι πέντε παιδιά με πολλά και διαφορετικά προβλήματα υγείας, ψυχολογικά, κοινωνικά, νομικά κ.ά.

Τα ασυνόδευτα που βρίσκονται στο κέντρο ζητούνε να πραγματοποιηθούν τα όνειρα τους, να πάρουν το άσυλο, και να έχουν προγράμματα να ασχοληθούν όπως παλαιότερα και να καταφέρουν να μπουν αύριο στη κοινωνία και να βοηθήσουν τη αυριανή κοινωνία.

Αυτά τα παιδιά ζητάνε τη κατανόηση και την βοήθεια του κόσμου για τα προβλήματα τους που αντιμετωπίζουν.