Ο Κωστής Tσαφαντάκης γεννήθηκε και έζησε στο Δούλι Μονοφατσίου.Εγγονός του Ζαφειρογιάννη είχε Ανωγειανή ρίζα από την πλευρά της μάνας του. 11 Οκτώβρη στα 62 του χρόνια έφυγε αναπάντεχα, ο ξάδελφος του Δημήτρης Σαλούστρος  έστειλε στην ΑΝΩΓΗ δυο λόγια αποχαιρετισμού:

Δε βρίσκω λόγια, ξάδελφε, να σ’ αποχαιρετήσω.

Ήταν ώρες χαράς ανάμεσα στους γάμους, ύστερα από τόσων χρόνων αγώνα και  δουλειά χωρίς άκρη, να καμαρώσεις, να χαρείς σαν κάθε υπεύθυνος γονιός, που αναλώθηκε για το σπίτι, τη γυναίκα και τα παιδιά του.

Δεν έχω εύκολο δάκρυ αποχαιρετισμού, τώρα που είχε έρθει η στιγμή να θερίσεις καρπούς, τώρα που ως και τα λάθη βρίσκαν δικαίωση.

Κι αλήθεια όποια στιγμή κι αν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού για πρόσωπο αγαπημένο και απαραίτητο, είναι ώρα άκαιρη κι ανέτοιμους μας βρίσκει, μα ετούτο το δικό σου πώς να παρηγορηθεί, μες τη ζωντάνια ακαταπόνητος να σβήσεις.

Άτυχη μοίρα να είσαι δυνατός, να μη γνωρίζεις τα σημάδια της φθοράς, άτυχη μοίρα. Πιο κι απ’ τη θλίψη ο θυμός μας έχει καταβάλει, αψήφιστα, που  είχες πάρει τη ζωή και σε γέλασε.

Κι ας μη μας έλειψαν, δεν είμαστε έτοιμοι για άλλους αδόκητους θανάτους: Στα 29 της πρόπερσι αποχαιρετήσαμε την Εμμανουέλα, λίγο μετά  από το Γιώργο τελείως απροειδοποίητα κι εκείνον, κι ακόμη δεν έχει κλείσει χρόνος από την αδελφή της Ελένης.

Πριν χρόνια, όταν μετά το Γιώργη και την Ηλέκτρα, που έφυγαν απ’ τη γνωστή και θλιβερότατην αιτίαν ξενυχτούσαμε το θείο Μανώλη, η θεία η Αφροδίτη  μου είχε πει: « εξεβαρέθηκα, μωρέ παιδί μου, να μου λέν’ οι αθρώποι συλλυπητήρια»

Δεν είμαστε έτοιμοι για άλλους αδόκητους θανάτους, τώρα με το δικό σου, ξάδελφε, τι άλλο να προσθέσω;

Όμως έρχεται ώρα που πρέπει  ξανά και πάλι να σταθούμε όρθιοι απέναντι σε μια πραγματικότητα, που δεν την αξίζουμε.

Και τώρα πάλι να γυρεύω τις λέξεις να σου πω πόσο υπήρξες πολύτιμος πατέρας και σύζυγος κι αδελφός και παππούς και θείος και ξάδελφος και  χωριανός και φίλος και πόσο δύσκολο το κενό που αφήνεις.

Σε δύσκολο τόπο, σε άνοστους καιρούς ήταν η μοίρα σου.

Ανυποψίαστος σχεδόν πάλεψες με όλες τις κακουχίες, που σου βρέθηκαν κι πέρα από την εικόνα ενός ανθρώπου αφιερωμένου στις ζωές των άλλων, άφησες βαριά κληρονομιά για τα παιδιά σου ένα όνομα τίμιο και καθαρό, βέβαιος πως έτσι καθαρό θα το βαστούν με κάθε κόστος.

Να ξέρεις πως κρατάμε από σένα την αλήθεια σου, πως κρατάμε την ανοιχτή καρδιά, το ανοιχτό σπίτι, την παρουσία σου, όπου έπρεπε να μοιραστεί  δάκρυ χαράς ή πόνου, τη στιβαρή κι εγκάρδια χειραψία και ναι τα φωτεινά σου μάτια, που όποιος μ΄ αυτά ξέρει να συναλλάσσεται δεν έχει ανάγκη από άλλα επιχειρήματα

Κρατάμε ακόμη τη ζεστή υποδοχή μεγεθυμένη από του τρόπου την απλότητα, μα πιο πολύ την περηφάνια να κρατείς τα δύσκολα για τον εαυτό σου, τους άλλους καθησυχάζοντας με εκείνη την κληρονομιά από τη μάνα σου, το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.

Κάποια από τα χαρίσματά σου υπερφυσικά, ίσως γιατί είχες στήριγμα έναν αληθινό αδελφό, που άλλοι δεν έχουν, όμως ξάδελφε δεν μπορώ να πω πως σε καταλάβαινα απόλυτα και θα θυμάμαι πάντα την κουβέντα που κάναμε απέναντι στο λόφο, όταν εγώ ο γραμματισμένος ήρθα να σου πω πως άνθρωποι με τόσο καθαρή ψυχή και τόσο αγαθή προαίρεση δεν πρέπει να ενδίδουν, να στερεώνουν τη ζωή τους στο φόβο, επέμεινα πως ο σεβασμός κερδίζεται με την εκτίμηση, επέμεινες πως εδώ για να σε σέβονται πρέπει να σε φοβούνται.

Στο μεταξύ μεγάλωσα κι εγώ, δοκίμασα τη συνταγή της Αγάπης και δε σου κρύβω πως σχεδόν ήρθα στα λόγια σου.

Όμως καλέ μου ξάδελφε οι προσωπικές μας εμπειρίες δε αρκούν για να καταργήσουν την ακατάλυτη δύναμη των τίμιων πραγμάτων, την αφοπλιστική αλήθεια της Αγάπης και θέλω αυτήν την ιερή στιγμή να πιστεύω πως η παρακαταθήκη, που αφήνεις στα παιδιά σου είναι η τιμιότητα, η ανθρωπιά στην έκδοση που όλη η οικογένειά σου μας τη γνώρισε.

Ο σεβασμός από φόβο ως εξαναγκασμός της ψυχής είναι πρόσκαιρος και των αληθινών ανθρώπων η συνείδηση δεν ηρεμεί φοβερίζοντας.

Μην το παίρνεις προσωπικά, δάσκαλος είμαι δασκαλίστικα μιλώ και η εκτίμηση αμοιβαία και δε μας πρέπουν οι κολακείες.

Θέλω ακόμη να πω πως μέσα στ’ απαρηγόρητα κατοικεί πάντα μια απαντοχή κι ο χρόνος θα δείξει κι όσοι πιστεύουμε σε Θεό ξέρουμε πως μόνο όσα αντέχουμε μας στέλνει και η δυστυχία με την ακατάληπτη δικαιοσύνη του μοιρασμένη.

Θέλω να πω πως τα παιδιά σου είχαν την κακή τύχη πρόωρα να σε στερηθούν κι αναίτια, αλλά παράλληλα έχουν τη μοναδική τύχη να μη μένουν ορφανά.

Όλοι ξέρουμε κι αναγνωρίζουμε πως αυτά τα παιδιά θαρρείς από πρόνοια θεϊκή είχαν δυο μάνες και δυο πατεράδες κι αυτό δεν είναι απλή παρηγοριά και σχήμα λόγου είναι αναπλήρωση ικανή να σε καθησυχάζει  και ακριβώς γιατί είναι τόσο σπάνιο είναι ανεκτίμητο και ετούτη τη δύσκολη στιγμή είναι ό,τι μας έμεινε, να απαλύνει τον πόνο του κενού, που αφήνει η απουσία σου.

Καλό ταξίδι Κωστή

Ο Δημήτρης είμαι του Ζαίμη

Η ΑΝΩΓΗ και το Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου, ευχαριστούν θερμά τον Δημήτρη Σαλούστρο ή Ζαίμη για την προσφορά 50 ευρώ στην μνήμη του ξαδέρφου του Κωστή Τσαφαντάκη, χρήματα τα οποία θα διατεθούν στα δωρεάν φροντιστήρια Αγγλικών για ενήλικες, μαθητές και πρόσφυγες.