Ένα όμορφο ποίημα-αφιέρωμα στον πρώην Δήμαρχο Ανωγείων κ.Γεώργιο Σμπώκο, με τίτλο “Ο δάσκαλος των Ανωγείων και της Κρήτης”, έστειλε στην Ανωγή από το Ηράκλειο όπου και διαμένει ο δικηγόρος κ.Μαρίνος Σμπώκος, μέσω του οποίου μιλάει με θερμότατα λόγια για την πολυσχιδή του δράση, ως συγγραφέως, δασκάλου, αλλά και ανθρώπου που με τη δράση του κοσμεί τα Ανώγεια. Ο κ.Μαρίνος Σμπώκος με τον οποίο επικοινωνήσαμε αναφέρει σχετικά για τον πρώην δήμαρχο Ανωγείων τα εξής:

“Το παρόν ποίημα αφιερώνω με ταπείνωση στον Δάσκαλο Γεώργιο Σμπώκο του Ιωάννου, κάτοικο Ανωγείων Μυλοποτάμου, τέως Δήμαρχο Ανωγείων, συγγραφέα. Ανάλωσε τη ζωή του στη συγγραφή δεκαοχτώ βιβλίων που είναι και δεκαοχτώ νεοευαγγέλια, τα οποία σημαδεύουν και αποκρυπτογραφούν τις περασμένες γενιές, νουθετούν τις παρούσες και στέλνουν άυλα μηνύματα στις επόμενες, για τη γνωριμία τους με τον Ιερολόγο της Αρετής. Είμαι βέβαιος δε πως θα απαντήσουν με τις λέξεις: τα σα εκ των σων.

Το έργο του Δασκάλου Γεωργίου Σμπώκου αναδεικνύει την πολύπλευρη πολιτιστική κληρονομιά του τόπου του και της Κρήτης. Τα βιβλία του θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη των γενναίων που έρχονται και φεύγουν και ήδη, κατόπιν δωρεάς του, αποτελούν κτήμα του Δήμου Ανωγείων Κρήτης. Το κάθε του βιβλίο είναι ένα ιδιαίτερο ηθικό βάθρο στο οποίο μπορούν να στηρίζονται εκείνοι που έχουν ανησυχίες για το εθνικό και πολιτιστικό μέλλον του έθνους…” ολοκληρώνει ο κ.Μαρίνος Σμπώκος.

Το ποίημα-αφιέρωμα στον Γιώργη Σμπώκο, έχει ως εξής:

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΜΠΩΚΟΣ

Ήρθε στ’ αυτιά μου θρόισμα
ενός πλανήτη άλλου
ο Δάσκαλος των Ανωγείων και της Κρήτης
εμόρφισε πολύπλευρα
τ’ όνομα του δασκάλου.

Ποιος είσαι συ που τ’ άθωρα
ο νους σου τα λογιάζει
λόγια καλά και όμορφα μου θρόισες
στης νύχτας το αγιάζι.

Εγώ είμαι ο Αυγερινός
των ουρανών περάτης,
την Πούλια ως αγκάλιαζα,
μού ‘πε, τον βλέπει κάθ’ αργά,
μέσα στα όνειρά της.

Στο Ιδαίον Άντρον
μας περιμένει κάθ’ αργά
ο γερο-Ψηλορείτης,
βιβλία φωτεινόφεγγα
με δέος ξεφυλλίζωμε,
ενός Δασκάλου ανήσυχου,
μελετητή της Κρήτης.

Εμείς γράμματα δεν γνωρίζωμε
να κάνωμε μελέτη
μα μοιάζουν μ’ άστρα φωτεινά
και τα ομορφοδιαβάζωμε
στου ουρανού το μπέτη.

Μα πες μας Συ,
πώς άκουσες το θρόισμα
μέσα στης γης τον ύπνο;
Που είναι δείπνος μυστικός
στων αστεριών τον ξύπνο;

Εγώ αστέρια τ’ ουρανού
είμαι ένας ταπεινός
ωτακουστής των άστρων.

Η σιγή σας γίνεται λαλιά
που, την έχω φιλενάδα
και κατεβαίνει καθ’ αργά
απ’ το Ιδαίον Άντρον.

Δεν κατεβαίνει αν
του νου, των άστρων τ’ άγραφα,
μαζί της δεν τα πάρει.

Έγινα εγώ Αυγερινός
και Αφροδίτη εκείνη,
των άστρων τα κουτσομπολιά
καθημερινώς μου κάνει η όμορφη
χαρτί και καλαμάρι.