Από τον Οδυσσέα Βρέντζο

«Αγαπημένε μου σύντεκνε Πολυζώη,

Έχει περάσει ένας χρόνος που έφυγες από τη ζωή. Έχει περάσει ένας χρόνος που έφυγες από κοντά μας , μα πιο πολύ από τους δικούς σου ανθρώπους. Βουβό το κλάμα των Ανωγείων , του Ψηλορείτη και της Αγίας Μαρίνας. Την ημέρα που σε αποχαιρετούσε ολόκληρη η κοινωνία των Ανωγείων, πριν από έναν χρόνο, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, ούτε να κουμαντάρω το μολύβι για να σε αποχαιρετήσω. Γι ΄αυτό τολμώ σήμερα να σου πω αυτά που βγαίνουν από μέσα μου και αυτά που σου αξίζουν. Σύντεκνε, φίλε και σύντροφε Πολυζώη, είμαστε όλοι συγκλονισμένοι με τον αποχωρισμό σου και με τον τόσο άδικο και πρόωρο χαμό σου. Είναι μερικοί άνθρωποι, που δεν μπορείς να πιστέψεις, ότι μπορεί να λείψουν. Ένας τόσο αγαπητός άνθρωπος, τόσο ζωντανός, τόσο εκφραστικός, τόσο αισιόδοξος και τόσο γενναίος δεν μπορεί να λείψει έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη. Γιατί είναι ο ίδιος ένα μέρος από την  αόρατη ατμόσφαιρα και κάθε μέρα ξέρουμε ότι κάπου εκεί είναι η εικόνα και η σκιά του και γι΄αυτό τον νιώθουμε πάντα δίπλα μας. Τον ρόλο που έπαιζε στη ζωή μας ένας τέτοιος άνθρωπος , τον καταλαβαίνουμε μόλις τον χάσουμε για πάντα. Είμαστε συγκλονισμένοι Πολυζώη, όχι μόνο γιατί έφυγες από δίπλα  μας τόσο ξαφνικά, αλλά με τον τρόπο που έφυγες.  Μέσα μας παλεύει η λύπη με το θυμό. Είμαστε θυμωμένοι για την αδικία της φυγής σου. Γιατί ήσουν ένας άνθρωπος χωρίς εμπάθειες , ούτε προσωπικά μίση. Και γι΄αυτό σε αγαπούσε ολόκληρη η κοινωνία των Ανωγείων και πέραν… Ήσουνα ένας άνθρωπος του δίκιου, ο περήφανος Ανωγειανός που ποτέ δεν υπέκυψε σε κανέναν, που πάντα και απέναντι στους πάντες έλεγε τη γνώμη του, όσο πικρή κι αν ήταν για τους φίλους και όσο επίκινδυνη για τους εχθρούς. Ήσουνα ο ντόμπρος άντρας, ο σοβαρός ιδεολόγος, ο μαχητής της ζωής, ο αγωνιστής του δικαίου, ο λεβέντης των Ανωγείων, ο γνήσιος Κρητικός. Ήσουνα τυχερός που είχες στο ταξίδι της ζωής σύντροφο την Δημοκρατία, αυτή την θαυμάσια και δυνατή γυναίκα, με την οποία πορεύτηκες στη ζωή και μεγαλώσατε τα εξαίρετα παιδιά σας, σοβαρή παρακαταθήκη για τα Ανώγεια. Αυτά τα παιδιά τα καμάρωνες και τα καμαρώνουμε τώρα όλοι μας. Ο πόνος τους βέβαια είναι πολύ μεγάλος, όπως και όλων μας, γιατί έφυγες τόσο νωρίς. Υπάρχει όμως για όλους μας μια παρηγοριά. Για την Δημοκρατία, που ήτανε η σύντροφος ενός σπουδαίου ανθρώπου και στα παιδιά σου, παιδιά ενός δίκαιου και καλού πατέρα. Σύντεκνε Πολυζώη, θα μπορούσα να μιλάω όλες ολόκληρες για το μεγαλείο της ψυχής σου και τις αρετές σου. Η σύνδεση που είχα μαζί σου ( φιλική, συντροφική, πνευματική) με οδήγησε να τονίσω τη ντομπροσύνη σου, την αξιοπρέπειά σου, τον ντόμπρο και αντρίκιο λόγο σου. Δεν χρειάζονται περισσότερα. Το κενό που άφησες είναι πολύ μεγάλο.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα. Αιωνία σου η μνήμη.»