Πολλοί πιστοί ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του παπα-Ανδρέα

Μετά τη θεία λειτουργία οι πιστοί έλαβαν τη θεία κοινωνία

Το κήρυγμα του π. Ανδρέα Κεφαλογιάννη στη λειτουργιά για τσ΄ άνδρες στον Αί Γιώργη

“Άντρες πνευματικής ευθύνης της μεγάλης ορθόδοξης Κρητικής κληρονομιάς, Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανού απαντήσατε, Χριστός επί γης υψωθείτε, άσατε τω κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξαστε..

Με τον μέγα αυτό ύμνο και το δόξα σοι τω δείξαντι το φως υποδέχθηκε η ανθρωπότητα το μήνυμα των αγγέλων, ( το ποιμένων  αγραυλούντων και των μάγων οδοποιπορούντων )  την στενάζουσα από πνευματική ανελευθερία οικουμένη ). Εκτότε πέρασαν 2010
χρόνια χριστιανισμού του Δυτικού κόσμου. Για να χρησιμοποιηθεί όμως η εκκλησία του γεννηθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος
χριστού ως καθίδρυμα  ιερότητας, από την μια πλευρά. Ενώ από την άλλη έγινε εκοσμικευμένος μηχανισμός ανιερότητας, για να στηρίζει, ως σήμερα τις εξουσίες, τις υπερεξουσίες και τα άνομα συμφέροντα του κόσμου τούτου.  Ενός κόσμου ο οποίος εδώ και 2000 χρόνια αυτοκαταστρέφεται. Τόσο στην  περιβαλλοντικής του υπόσταση- με τεράστιους κινδύνους για τον πλανήτη γη- που είναι δημιουργία του θεού μαζί με τους ανθρώπους.
Σε αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία πρωτοστάτησαν, κυρίως οι χριστιανικές εκκλησίες της δύσης οι οποίες διασπάσανε την ενότητα του χριστιανισμού. Για να εφαρμόσουν από την μια πλευρά τις αλάθητες πολιτικές του παπισμού και από την άλλη πλευρά (
μέσω της μεταρρύθμισης του προτεσταντισμού από τον Λούθηρο και τον  Καλβίνο να ανοίξουν τους δρόμους για την ηθικοποίηση του κέρδους).  Σε αυτούς τους δύο πόλους η Ευρωπαϊκή Δύση στερέωσε τις πολιτικές της εκμεταλλεύσεις, με την συναίνεση των μεγάλων εκκλησιών της οι οποίες ασκήσανε εξουσιαστικές πολιτικές στους λαούς τόσο της ίδιας της Δύσης όσο και του κόσμου όλου.

Ενώ οι ορθόδοξες πολιτικές των βυζαντινών αυτοκρατοριών που η εκκλησία ήτανε απόλυτα ταυτισμένη και εξαρτημένη από αυτές κράτησαν για 1000
τόσα χρόνια την άμυνα ενάντια στην ορμή των βάρβαρων ασιατικών φύλων που ασταμάτητα ορχούσαν να καταλύσουν το ίδιο το
Βυζάντιο, για να προχωρήσουν στην κατάκτηση μεσογειακών χωρών ‘ως την Ισπανία. Και παραλίγο και στην κατάκτηση της ίδιας της
Ευρώπης.  Όμως τούτο το βυζαντινό κράτος, με το πρόσχημα  της προστασίας των αγίων τόπων αποπειράθηκαν να το καταλυσουν και να το
καταλάβουν οι ευρωπαίοι που οργάνωσαν στο όνομα του τίμιου σταυρού τις σταυροφορίες τους που στην τέταρτη από αυτές καταλάβανε και ξεθεμέλιωσαν με πρωτοφανή   « χριστιανική βαναυσότητα» την Κωνσταντινούπολη το 1204. Μια κατάληψη από
χριστιανούς εναντίων χριστιανών που αποτέλεσε την απαρχή της μετέπειτα ολοκληρωτικής πτώσης της βασιλεύουσας. Αλλά και
ολόκληρης αργότερα της ενδοξότατης αυτοκρατορίας το 1453.
Για να υποστεί μετά ταύτα ο ορθόδοξος ελληνικός και βαλκανικός  κόσμος ) (εκτός της ορθόδοξης αυτοκρατορικής τσαρικής Ρωσίας)
της βαρύτατες συνέπειες ενσκλάβωσης από τον Μουσουλμανικό εξανδραποδισμό, εξισλαμισμό και τρόμο.
Όμως παρόλα ταύτα τα δεινά, οι δυτικές ισχυρές εκκλησίες της κοσμικής λειτουργίας  με προκάλυμμα τον ψευδοευσεβισμό και τον
τελετουργισμό συνέχισαν να διαιρούν και να διαμελίζουν το ιερότατο σώμα του τευχθέντος πριν 2010 χρόνια νηπίου Ιησού χριστού στο ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Όμως ο Μέγας απόστολος των εθνών Παύλος διακήρυξε στις επιστολές του , ότι : « Χριστός ου μεμέρισται»!  Όμως αυτός ο πολυμερισμός του χριστιανισμού και μετά την πτώση του Βυζαντίου, συνέχισε να «ευλογεί» από την πλευρά της
ισχυρής Δύσης, την αντιπαλότητα την αγριότητα και την δολοφονικότητα χριστιανών κατά χριστιανών, αλλά και κατά αλλοθρήσκων.
Για να φτάσομε στο  σκοτεινό δυτικό μεσαίωνα που έφερε την Αναγέννηση, τις επαναστάσεις, το Διαφωτισμό, τον Ολοκληρωτισμό και
τις βασιλικές κυριαρχίες.
Με επαναμερισμό τους, από την αστικοποιημένη δημοκρατία της δύσης. Η οποία παραποίησε την κληροδοτημένη από την Ελλάδα
δημοκρατία της εκκλησίας του λαού. Για να την παραμόρφωση σε αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που με συναινέσεις και συμβιβασμούς
μεγάλων και μικρών συμφερόντων κυβερνά εκ τότε τον κόσμο.
Με αυτή όμως την δημοκρατία  αλλά και τον ολοκληρωτισμό στην ευρωπαϊκή  ήπειρο έγιναν οι δύο μεγάλοι παγκόσμιοι πόλεμοι στον
20ο αιώνα.  Κυρίως, με τρομακτικό σχεδιασμό των χριστιανών κατά χριστιανών, για να λήξει το σφαγείο το 1945 μετά την ρίψη την 1ης
ατομικής βόμβας στην τραγική Χιροσίμα , για να ανοίξει από τότε όμως η πυρηνική εποχή. Με εφιαλτικούς πλέον κίνδυνους για
μερική η ολική καταστροφή της ανθρωπότητας. Παρά ταύτα όμως με συνεχή αύξηση και τελειοποίηση των πυρηνικών εξοπλισμών από
μεγάλους και μικρούς λαούς ( με πρώτο από τους μικρούς το Ισραήλ). Οι πόλεμοι συνεχίζονται με 40 πολέμους που δρομολογήθηκαν
υπερατλαντικά  μέχρι και σήμερα, γιατί « σωτηρία» της ανθρωπότητας. Όπως έγινε με τον τελευταίο πόλεμο στο Ιράκ έναν
αφανιστικό πόλεμο τον οποίο έκανε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ κύριος Μπούς με ψευδή στοιχεία « για να σώσει να
δημοκρατικοποίησει , να απελευθερώσει , να καταληστέψει, ένα αρχαιοτάτου πολιτισμού κράτος.
Σε όλη αυτή όμως την μακρά απάνθρωπη πορεία ενός πολεμοκαπηλικού χριστιανισμού, πρωταγωνιστής ήταν ο άγριος και απόλυτος υπερ
εκμεταλλευτικός χριστιανισμός της Δύσης. Ο οποίος για εκατονταετίες  είχε δουλώσει αποικιοκρατία πολλές χώρες του πλανήτη για
την δική του αποικιοκρατία αμετανόητα.
Τέκνα αγαπητά εν τη μεγάλη χαρά της γεννήσεως του κυρίου ημών Ιησού χριστού, το 2010 πόσο ταιριάζει η παραβολή του άφρονος
πλουσίου του Ευαγγελίου που γέμισε της αποθήκες του για να ζήσει άνετα σε όλη του την ζωή για να μην προλάβει όμως τίποτα
αφού τον πρόλαβε ο θάνατος, με αυτήν την αφροσύνη των πλουσίων χωρών του κόσμου μας που τώρα ακόμα αμετανόητοι οι άφρονες
ηγέτες τους αποπειρωνται να βοηθήσουν τους φτωχούς λαούς της γης μαζί και τον δικό μας στον εφιάλτη της υπερεκμετάλλευσης της
υπεραβεβαιότητας και της  υπέρτατης αγωνιάς.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα των  μεγάλων παραδόσεων, του αρχαίου μας πνευματικού και πολιτικού πολιτισμού, οδηγηθήκαμε από τις
πολιτικές και θεσμικές εξουσίες εμάς σε μια απροσδόκητη και ανύποπη κατάρρευση της οικονομίας μας και της κοινωνίας μας.
Σε μια απόγνωση χωρίς προοπτικές σύντομης ανόρθωσης μας, με αποτέλεσμα να φτάνουμε στην εξάντληση των ορίων αντοχής μας αλλά
και ανοχής μας, για ότι συμβαίνει στην πατρίδα μας και τον λαός σε όλες τις ελληνικές περιφέρεις. Αλλά και στην μεγάλη περιφέρεια της Κρήτης, στην Κρήτη των μεγάλων αγώνων και της ιστορικής μάχης του ’41, μια μάχη υπέρτατων θυσιών που βοήθησε
να κρατηθεί η Ρωσία και τελικά να επιτευχθεί η ελευθερία στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο.
Τώρα όμως με εξαντλημένες δυνάμεις μπροστά στην διαρκή εκπτώχευση μας και στον συνεχή διεθνώς εξετευλισμό  μας δεν θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα πνευματικής ευφροσύνης, μέσα στα πλαίσια της παραφροσύνης που είναι κυρίαρχη στην χώρα μας. Αλλά και στην Ευρώπη και στον
κόσμο ολόκληρο. Στον κόσμο της χριστιανοσύνης αλλά και όλων των άλλων θρησκειών.
Όμως, παρά ταύτα πρέπει να συμψάλλουμε στα δύσκολα φετινά Χριστούγεννα με τ’  αγγέλων και ποιμένων το μεγάλο δοξασμό της φωτεινής ανάμνησης 2000μ.χ.
Με την βαθιά πίστη για την πραγματική πνευματική αναγέννηση του νηπιάζοντας βρέφους στον σύγχρονο κόσμο. Με ακέραιη την ελπίδα να αγωνισθούμε για ένα καλύτερο κόσμο, με πραγματική χριστιανική λάμψη ψυχών αντί για το σκοτάδι που μας έχει καλύψει
σήμερα. Αυτή την αγωνιστή ελπίδα την ζητώ απόψε από εσάς τέτοια κοσμοσωτήρια λογής μέρα . Την ζητώ μπροστάρικα από τους Άντρες των
Ανωγείων και της Κρήτης που εδώ και χρονιά λειτουργιόμαστε κάτω από του Άγιο Γεώργιο την σκέπη και την θαυματουργή δύναμη της ψυχής του, που θαυμάτησε το κοντάρι του το δράκο να σκοτώσει. Για να σώσει την κοπελιά, δηλ την ανθρωπότητα, και την ελπίδα,
στο δίκιο των κατατρεγμένων. Σε περασμένες χρονιές σας προανάγγειλα να λογιαστούμε τα όσα μυρια κακά θα έρθουνε να μας βρούνε. Απόψε όμως τα κακά και
απελπιστικά είναι ολόγυρα μας και μας κρούβουνε, ήρθε η ώρα να Υψώσουμε αποφασιστικά τον νεογέννητο Χριστό επί γης. Για να αναντρανίσουμε και εμείς στον ουρανό με προσδοκία αληθινής πνευματικής ανάτασης και σωτηρίας. Για αυτό απόψε πριν την μεγάλη
δοκιμασία του λαού το 2011 ζητούμε τόσο από τον Αρχιεπίσκοπο της ημιαυτόνομης πατριαρχικά ιστορικής εκκλησίας Κρήτης κ.κ Ειρηναίο, και από όλους τους ιεράρχες μας, και από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ Ιερώνυμο, να σταθούνε με
φωνή προφητική, βαθιάς χριστιανικής μαρτυρίας. Για να προμαχήσουνε πνευματικά κοντά σε κάθε ελληνική ψυχή, που αντιμετωπίζει το μαρτύριο που ζούμε.
Με την έννοια, πως με απλές εόρτιες εγκυκλίους δεν απαλύνεται και δεν μειώνεται το μαρτύριο το τωρινό της μέγιστης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Του λαού μας που έχει άμεση ανάγκη ζωντανής στήριξης από την ζωοποιό  φωνή της εκκλησίας.
Άντρες.\ Σε τούτη την ιερή αποψινή βραδιά ο χειμαζόμενος λαός μας έχει ανάγκη στήριξης χριστιανικής, ξαναλέω  με βροντερή φωνή, από
την εκκλησία, γιατί αυτή την φωνή θέλει να ακούσει ο λαός μας, δυνατή και προφητική φωνή συμπαράστασης πέρα από κάθε  σκοπιμότητα πιέσεων και συμφερόντων.
Γιατί η ορθόδοξη πίστη μας – η οποία κράτησε τον λαό μας ζωντανό πνευματικά σε τόσους πολλούς καιρούς σκλαβιάς- είναι πάνω
από όποια εκκοσμικευμένα συμφέροντα, που επιβάλονται σε κάθε σκοτεινό καιρό, στους λειτουργούς της εκκλησίας μας. Τόσο στους Αρχιερείς όσο και στους Ιερείς για να σωπαίνουν.
Αδερφοί εν χριστώ, απόψε σας σε ζητώ δεόμενος υπέρ υμών και του λαού μας ,να μεταβούμε νοητά στο ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ και να υποδεχθούμε με ανοιχτές ψυχές το νέο χριστό της μεγάλης, της αληθινής, της αιώνιας προσδοκίας. Αιτούμενοι  όμως παράλληλα από τον Αρχιεπίσκοπο μας και τους Αρχιερείς μας, να κατεβούνε μέσα στα σπίτια και στους τόπους  σύναξης των ανθρώπων μας, και να τους εμψυχώσουνε ν αντέξουνε τις τόσο ανέλπιστες μεγάλες δοκιμασίες. Μια από τις οποίες είναι και η ηλεκτρονική ταυτότητα που απειλεί για μια ακόμα φορά, να μας μεταβάλλει σε νούμερα ενός αριθμού, μέσα στην άβυσσο του αχόρταγου μέγιστου ηλεκτρονικού δράκοντα. Που θα μας μεταβάλει από προσωπα θεού σε απρόσωπα και ανελεύθερα μη όντα του θηριωδους ηλεκτρονικού μας κόσμου. Αυτού του κόσμου που θέλει να μας αναγνωρίζει ως αριθμούς για να μας εξουθενώνει ως ανθρώπους. Όμως εμείς, χριστόν πιστεύουμε, χριστόν νηπιαζοντα και φέτος προϋπαντούμε και δοξάζουμε απροσκύνητα μπροστά σε κάθε ανθρώπινο
υπερεξουσιασμό.

Αδερφοί και  τέκνα αγαπητά,
χριστός γεννάται, δοξάσετε. Χριστών εξ ουρανόν απαντήσατε, με ελπίδα ζωντανή σε τόσο σκοτεινή εποχή και κρίση”.