Φωτογραφίες εκδήλωσης: Αγγέλα Σκουλά

Σε μια συγκινητική βραδιά ο Πολιτιστικός σύλλογος τίμησε χθες το βράδυ την μνήμη των δυο μεγάλων ευεργετών του τόπου Μιχάλη και Λετίτσιας Σταυρακάκη που με δική τους δωρεά χτίστηκε το 1954 το Γυμνάσιο Ανωγείων.
Η βραδιά έκλεισε με την υπέροχη συναυλία του συγκροτήματος του Παναγιώτη Σκουλά ”GrouPaRΩdy,ενώ πριν η Διευθύντρια του Γυμνασίου Δέσποινα Πρίμπου ανέλυσε στην ομιλία της την ζωή και την δράση των δυο ευεργετών.Η κ.Πρίμπου επί τριάντα συναπτά έτη Διευθύντρια του σχολείου μας ,ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει για την αξία και την προσφορά του σχολείου στα Ανώγεια,που στέκει πάντα όρθιο σε δύσκολα χρόνια με τις προσπάθειες εκπαιδευτικών,γονέων και μαθητών αλλά και όλων των φορέων του τόπου.
Αναλυτικά η ομιλία της Δέσποινας Πρίμπου που αξίζει να διαβάσετε είναι η εξής:

΄ Ένα δεντρό εφύτεψες στ’Ανωγειανό περβόλι
και κάθομάστε σήμερο στον ασκιανό ντου όλοι.΄΄

Την μαντινάδα αυτή είπε ο Αριστείδης Χαιρέτης στην εκδήλωση που είχε γίνει στο χώρο του σχολείου το 2004 για τον ιδρυτή του σχολικού κτιρίου.

Ο Μιχαήλ Σταυρακάκης ή Σταυράκης, χάριν συντομίας επειδή ζούσε στην Αμερική, γεννήθηκε στα Ανώγεια της Κρήτης το 1870 και ήταν το προτελευταίο παιδί της 10μελούς και πάμφτωχης οικογένειας του Σταυρακογιάννη, της εκλεκτής οικογένειας των Σταυρακάκηδων. Έφυγε από το χωριό του για τη Σμύρνη με τον ξάδερφο του πατέρα του το 1890 σε ηλικία εντεκάμιση χρονών και τότε φόρεσε για πρώτη του φορά παπούτσια , όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του. Ειδικά για το πρώτο του αυτό ταξίδι σας διαβάζω ένα απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει χαρακτηριστικά τα συναισθήματά του : ΄΄ Τέλος το πλοίο ξεκίνησε από το Ηράκλειο 10-11 την νύχτα Ήταν Σεπτέμβριος του 1980. Την άλλη μέρα το πρωί σηκώθηκα και δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά ουρανό και θάλασσα. Το άγνωστο προς το οποίο επήγαινα μου γέμιζε με δάκρυα τα μάτια. ΄΄ Στη Σμύρνη έμεινε 8 χρόνια δουλεύοντας σκληρά, αν και ο σκοπός αρχικά ήταν να πάει στο σχολείο. Το 1898 πήγε στην Αμερική και συγκεκριμένα στην Νέα Υόρκη. Εκεί πείνασε, κρύωσε, δούλεψε με επιμονή και υπομονή , μόχθησε, αγωνίστηκε και αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες(οικονομικές, προβλήματα υγείας, προβλήματα με τους εκεί μετανάστες και συνεταίρους του) κάνοντας διάφορες δουλειές και αλλάζοντας πόλεις.
Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του καταλαβαίνει κανείς πως ήταν ένας αγνός Ανωγειανός, καλός, έξυπνος, με ήθος, αξιοπρέπεια και υψηλές ηθικές αξίες, διαφυλάσσοντας στην ελληνική του συνείδηση την αγάπη του και τον θαυμασμό του για την πατρίδα του , την Ελλάδα και ιδιαίτερα για το αγαπημένο του χωριό, την κωμόπολη των Ανωγείων. Παντρεύτηκε την Λετίτσια Κέρν από τον Καναδά το 1911, πράγμα για το οποίο θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ευτυχισμένο κα τυχερό.
Μόλις απέκτησε μία καλή οικονομική κατάσταση αποφάσισε να ανεγείρει με δική του δαπάνη στην ιδιαίτερή του πατρίδα ένα σχολικό κτίριο με όλες τις σύγχρονες ανέσεις κατά τα πρότυπα των σχολείων της Αμερικής, διότι πίστευε ότι η καλή κοινωνία συγκροτείται και ανέρχεται με την ανύψωση του νου και της ψυχής και ότι αυτή η ανύψωση επέρχεται μέσω παιδείας με τη διδασκαλία των υγειών ηθικών αρχών, μέσα στις αίθουσες των σχολείων.
Θεωρώ , εκφράζοντας την προσωπική μου γνώμη αλλά και όλων φαντάζομαι, ότι ο Μιχαήλ Σταυρακάκης ή Σταυράκης και η σύζυγός του Λετίτσια είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες των Ανωγείων, διότι προσέφεραν στις μελλοντικές γενιές αυτό το σχολικό κτίριο, ένα στολίδι, ένα πρωτοποριακό έργο, ένα έργο ανεκτίμητης αξίας που άλλαξε ριζικά τη ζωή και την εξέλιξη αυτού του τόπου και όχι μόνο, σε εποχές πολύ δύσκολες.
Το 1953 λοιπόν κτίστηκε το σχολείο, το 1954 πήρε την άδεια λειτουργίας και το 1955 λειτούργησε για πρώτη φορά, με έναν καθηγητή. Μέχρι το 1961 ήταν παράρτημα του 2ου Γυμνασίου του Ηρακλείου και το 1961 αναγνωρίσθηκε ως εξατάξιο Γυμνάσιο Ανωγείων και στην συνέχεια το 1975 έγινε ο διαχωρισμός σε Γυμνάσιο και Λύκειο. Επιπλέον άφησε ένα κληροδότημα στην Εθνική Τράπεζα του Ηρακλείου από το οποίο ελάμβαναν οι επιστάτες το επιμίσθιό τους και αργότερα οι τόκοι του , για αρκετά χρόνια ήταν έσοδα της Σχολικής Επιτροπής και τώρα το ποσό αυτό βρίσκεται κλειστό στην Εθνική Τράπεζα του Ηρακλείου για λογαριασμό και πάλι της Σχολικής Επιτροπής Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων.
Σύμφωνα πάλι με πληροφορίες, τον πρώτο καιρό το σχολείο λειτουργούσε με λίγους μαθητές, οι οποίοι έμεναν στις αίθουσες της πίσω αυλής του σχολείου και με έναν μόνο καθηγητή. Στην συνέχεια η ύπαρξη του σχολείου προσέλκυσε μαθητές από πολλά χωριά άλλων νομών της Κρήτης , κυρίως του Ηρακλείου και του Ρεθύμνου, λόγω έλλειψης σχολείων στις περιοχές αυτές. Οι μαθητές έμεναν σε σπίτια σαν φιλοξενούμενοι και σε χώρους που νοικιάζονταν για την εξυπηρέτησή τους. Φυσικά υπήρχαν και μαγείρισσες που φρόντιζαν για την σίτισή τους σε καθημερινή βάση και οι οποίες ελάμβαναν το επιμίσθιό τους κυρίως από τις μικρές εισφορές των μαθητών . Αυτό γινόταν μέχρι την ίδρυση του οικοτροφείου, της σημερινής Μαθητικής Εστίας, το 1965 περίπου.
Εδώ αξίζει να αναφερθεί η μεγάλη και αξιέπαινη συμβολή της Ανωγειανής κοινωνίας , όσον αφορά στους καθηγητές, καθώς οι ίδιοι οι Ανωγειανοί ανέλαβαν να πληρώνουν τους καθηγητές, γιατί ο ένας που έστελνε το κράτος αρχικά δεν ήταν αρκετός. Η Ανωγειανή κοινωνία, παρά τη μεγάλη φτώχεια που υπήρχε, αγωνιζότανε να επανδρώσει το σχολείο ειδικά με δύσκολες ειδικότητες, για παράδειγμα του Μαθηματικού και να δίνει κίνητρα στους καθηγητές, γιατί ήταν μεγάλη η δίψα για μάθηση μετά από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και το κάψιμο του χωριού. Κι΄αναρωτιέμαι ΄΄Πόσο αλλάξαμε από τότε; ΄΄
Το σχολείο έφτασε να έχει πολύ μεγάλο αριθμό μαθητών, περίπου 400. Στα 60 χρόνια λειτουργίας του έχουν αποφοιτήσει περίπου 1500 – 2000 άτομα , με έναν πρόχειρο υπολογισμό. Έχουν αποφοιτήσει άτομα που διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της επαγγελματικής ζωής( επιστήμονες , ερευνητές, πολιτικοί , άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών, γιατροί , βοσκοί, που είναι και η κύρια δύναμη αυτού του τόπου, γεωργοί αλλά και άνδρες και γυναίκες που απλά τελείωσαν το σχολείο ή το παράτησαν σε κάποια τάξη) και οι οποίοι έκαναν υπερήφανο τον τόπο τους, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, ο καθένας από το δικό του μετερίζι.
Τα χρόνια πέρασαν και από τότε που ανέλαβα υπηρεσία στο σχολείο μέχρι και σήμερα, περίπου 30 χρόνια , το μαθητικό του δυναμικό μειώθηκε σημαντικά, λόγω ανέγερσης πολλών σχολικών μονάδων και σήμερα απαριθμεί 200 περίπου μαθητές , γυμνάσιο και λύκειο μαζί εκ των οποίων οι μισοί είναι από τα γύρω χωριά.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι κάθε χρόνο έχουμε ένα 60 με 70% ποσοστό επιτυχίας , σε Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι συνεχίζοντας την καλή παράδοση του σχολείου. Επίσης Διευθυντές και διδακτικό προσωπικό, παρά τις δύσκολες οικονομικά συνθήκες, θέλουμε και προσπαθούμε να διατηρούμε Γυμνάσιο και Λύκειο σε ένα όσο το δυνατόν υψηλό επίπεδο, παρέχοντας πέραν της απαραίτητης μόρφωσης, μία παιδεία που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις της κοινωνίας, μιας και λόγω αλλαγής κοινωνικών συνθηκών, οικονομικής κρίσης αλλά και κρίσης των αξιών, παρατηρείται μία κάμψη του επιπέδου. Αυτό βέβαια εξαρτάται και από άλλους παράγοντες καθώς όλοι γνωρίζετε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Εκπαίδευση ,κυρίως τα τελευταία χρόνια.
Πρωταρχικός μας στόχος είναι να ενισχύσουμε την ποιότητα των μαθητών μας με ήθος, αξιοπρέπεια και αξίες αναλλοίωτες στο χρόνο. Και βέβαια πάνω απ΄ όλα μας ενδιαφέρει να διατηρήσουμε και να διαφυλάξουμε το ήδη υπάρχον καλό όνομα του σχολείου , το οποίο πονάμε ,αγαπάμε και σεβόμαστε την ιστορία του.
Πρέπει να αναφέρω επίσης ότι συνεργαζόμαστε με την εκάστοτε δημοτική αρχή για την συντήρηση του σχολικού συγκροτήματος.
Θα ήθελα να επισημάνω ένα γεγονός που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τα αποτελέσματα των Πανελληνίων Εξετάσεων. Οι επιτυχίες σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι είναι ελάχιστες στο αρσενικό φύλο και αυτό είναι κάτι που φοβάμαι ότι θα αποβεί εις βάρος της ευρύτερης περιοχής.
Από αυτή τη θέση σας παρακαλώ να δείξετε και οι γονείς, των οποίων η βοήθεια είναι απαραίτητη και σημαντική αλλά και η κοινωνία των Ανωγείων ένα πιο ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη συνέχεια και την ύπαρξη του Σταυράκειου Γυμνασίου και Σταυράκειου Γενικού Λυκείου ως άξιοι συνεχιστές των γονιών και των παππούδων σας. Καλό θα ήταν να υπενθυμίζουμε στα παιδιά μας την αξία της μάθησης και την αγάπη για την γνώση, γιατί και η γνώση είναι αντίσταση και ειδικά στις συνθήκες που ζούμε.
Θα τελειώσω με μία μαντινάδα του Αριστείδη Χαιρέτη που αναφέρεται στο εύρος της πράξης αυτής.
΄΄ Με λόγια δε μπορεί κιανείς, όπως κι΄αν τα συντάξει
να πει πως την εκάλυψε έτσα μεγάλη πράξη. ΄΄