”Χάσαμε όμως το πιο τίμιο-τη μορφή σου-που ήταν σαν μια Απολλώνια οπτασία”

Κ.Καβάφης

…πέρασε ένας χρόνος από εκείνο το πρωινό του Αυγούστου που έφυγες από κοντά μας και η μνήμη με πάει σ’ ένα άλλο Αύγουστο  εκείνο της νεότητας σου.Φωνές και γέλια στο πατρικό μας,λαμπρός ο Αύγουστος,θάμπωναν τα μάτια μας από το άσπρο του ασβέστη πάνω στον οντά μας.Ήμασταν πάντα πολλοί,ο Βασίλης,Εσύ,η Μαρίνα,ο Σωκράτης,ο Δημήτρης,η Αγάπη,η Μαρία.Όλες οι δυνατότητες μπροστά μας κι εμείς αγνοούσαμε τότε πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν.Τελετουργία η προετοιμασία για το καφενείο.Να πλυθείς ,να ντυθείς,να ετοιμαστείς.Αυτή την εικόνα σου κρατάω βαθιά στη ψυχή μου.Να κατεβαίνεις τη σκάλα ευθυτενής και χαμογελαστός,όμορφος στο λευκό σου πουκάμισο.

Όλοι σε καμαρώναμε Μιχάλη.Η θεία μας σου έριχνε ματιές επιδοκιμασίας,ο πατέρας μας ήθελε να είναι βέβαιος ότι εσύ πήγες στα όρη και η μάνα μας πάντα στηριζόταν στην καλοσύνη και τη γενναιοδωρία σου.Κι ύστερα πάλι ήταν αυτή η απόλυτη σοβαρότητα σου που στα παιδικά μου μάτια σε έκανε πιο μυστήριο και μοναδικό.Πολύ αργότερα κατάλαβα πόσο ευαίσθητος και τρυφερός άντρας υπήρξες.Κάλυπτες αυτή σου την πλευρά γιατί ήταν  η άμυνα σου.Ήταν προαπαιτούμενο για να ανδρωθείς και να μεγαλώνεις στην απαιτητική Ανωγειανή κοινωνία.Είχες όλα τα χαρίσματα των παλιών ανωγειανών ανδρών.Έντιμος,σοβαρός,με ένα βαθύ,αίσθημα συμπόνιας για τον συνάνθρωπο,ενέδιδες  μόνο στο ”ακριβό” καλαμπούρι και σ’ άρεσε να μαθαίνεις και να ακούς ιστορίες.Διάβαζες με πάθος ότι ιστορικό βιβλίο έπεφτε στα χέρια σου,θαύμαζες πάντα τις προσωπικότητες που ξεχώρισαν και αγαπούσες με πάθος τ’ Ανώγεια.Είχες ένα ιδιαίτερο χάρισμα λες και είχες συνείδηση της ιστορικής μνήμης που διαπερνά τον τόπο σου και την ιστορία του χωριού μας.Συνεπής και καλός βοσκός ,αγάπησες τ’ όρη και τη βοσκική. Σεβόσουν τους άγραφους νόμους που διέπουν την κοινωνία των βοσκών και είχες την αποδοχή και την εκτίμηση όλων.Συνοδοιπόροι μέχρι το τέλος μαζί σου,τα αδέρφια σου ,ο Βασίλης και ο Δημήτρης μας,δεν χωρίσατε ποτέ και δίνατε πάντα μαζί τις καθημερινές μάχες.

Και ξαφνικά εσύ ,ο πιο ρωμαλέος,ο πιο δυνατός,έφυγες χωρίς να σου δοθεί το πλεονέκτημα μιας μάχης.Γιατί είμαι σίγουρη ότι θα την κέρδιζες Μιχάλη.

Ήταν τόσο αιφνίδιο το πέρασμα από τη ζωή στο θάνατο που τα χάσαμε όλοι.Η είδηση πάγωσε όλο το χωριό/Ακρωτηριασμένα τα αδέλφια σου,αμήχανοι να διαχειριστούμε την απώλεια σου.Βυθισμένη στη θλίψη η γυναίκα σου ,απαρηγόρητη  η μάνα μας ΄΄σαν να σε χτύπησε σφαίρα” λέει και ξαναλέει.Και τα παιδιά σου με ένα βλέμμα απορίας να κάνουν ερωτήσεις δύσκολες.Γιατί τους λείπεις πολύ Μιχάλη.Υπήρξες τόσο τρυφερός και καλός πατέρας,που θα είναι δυσαναπλήρωτο το κενό που άφησε η απουσία σου.

Μέσα σ΄αυτήν την άφατη θλίψη που σκίασε την οικογένεια μας, η μόνη μας παρηγοριά είναι τα βλέμματα των παιδιών σου.Του Μανώλη σου,της Φωτεινής σου,του Γιάννη σου.Γιατί ζωντανεύεις ξανά μέσα από αυτά.Κι όλη η αγάπη μας και η προσοχή μας θα είναι στραμμένη στα παιδιά σου και τη γυναίκα σου.

”Δεν θα είσαι ποτέ πια μόνος,αφού είμαστε μόνοι χωρίς εσένα”.

Η αδερφή σου: Αγάπη Σπιθούρη

Η αδερφή του Μαρίνα Σπιθούρη γράφει τα εξής:

Ο Χάρος στη χαρόντισσα διπλά τσι παραγγέλνει,

Φέρε το μαύρο άλογο μη τύχει και με δούνε.-

———————————————-

Βάλε και τσι σαΐτες μου με τη φαρμακερή μου,

απού τη ρίχνω στη καρδιά και τελειώνουν όλα.

————————————————–

Τα πέταλα τ’ αλόγου μου να πιάσεις  να τα βγάλεις ,

και να του βάλεις πούπουλα…Γιατί θα βγω …

—————————————————–

Στ’ Ανώγεια θα πάω στην Καβαλαριά…..

-Επήγα στην Καβαλαριά που ‘χει φωλιάσει ο πόνος,

κι έλειπε απ’ την καρυδιά ένας ωραίος κλώνος.

————————————————————

-Μιχάλη πως εμίσεψες που ‘χεις φωλιά αφήσει,

κι είναι μεγάλο άδικο κι ανατροπή στη Φύση.

———————————————————

-Κρίμα ‘ ναι με στη μαύρη γης να σβήσει η ομορφιά σου,

μα άφησες αντίγραφο,το ίδιο τα παιδιά σου..

———————————————————-

-Ο πόνος που μας άφησες δεν έχει αρχή και τέλος,

κι ακρωτηριαστήκαμε απ’ το ακριβό μας μέλος.

———————————————————–

-Μάνα με τα εφτά παιδιά που έχασες το ένα,

το κυπαρίσσι το ψηλό με το αετίσιο βλέμμα..

———————————————————-

-Μάνα πως δεν τρελαίνεσαι που κάναμε κηδεία,

και του παληκαριού το γιο που έλεγε κι η Θεία..

————————————————————

-Λένε πως χάνεται η ζωή άνθρωπος σαν ποθάνει,

το ίδιο λογαριάζεται Μάνα παιδί να χάνει..

———————————————————

-Μάνα που σου ‘δώκε ο Θεός μια μαχαιριά μεγάλη,

ώστε να ζεις να μην θωρείς το γιο σου το Μιχάλη..

Η γυναίκα του Μιχάλη Σπιθούρη ,Νικολέτα έστειλε στην ”Α” τις παρακάτω μαντινάδες:

-Όσο διαβαίνει ο καιρός ,η θλίψη μεγαλώνει ,

γιατί η απουσία σου θεριεύει και φουντώνει..

—————————————————–

-Μιχάλη η απουσία σου πληγή μεγάλη αφήνει,

κι όσο κι αν προσπαθήσουμε δε γαίνει και δε κλείνει..

—————————————————–

-Η φεύγα σου σημάδεψε για πάντα τη ζωή μας,

μα η ψυχή σου αισθάνομαι πως βρίσκεται μαζί μας..

—————————————————–

-Όφου καημό τον έχουνε Μιχάλη τα παιδιά σου,

που δεν μπορούν να ξαναμπούν ποτέ στην αγκαλιά σου..

———————————————————

-Την ανθρωπιά μας άφησες κληρονομιά μεγάλη,

κι αθάνατος στη σκέψη μας θα βρίνεσαι Μιχάλη..

Η Ανωγή ευχαριστεί θερμά την σύζυγο του Νικολέτα για την προσφορά στην εφημερίδα μας 50 ευρώ στη μνήμη του άντρα της,αλλά και την αδερφή του Μαρίνα Σπιθούρη για την προσφορά επίσης 50 ευρώ στην μνήμη του.

Ελαφρύ το Ανωγειανό χώμα που τον έχει σκεπάσει…