Θρύλος δεν ήταν, γίνηκε,
με του καιρού το χρόνο
τ’ Ανώγεια γεννηθήκανε
με έρωντα και μόνο.
—————————
Ήτανε λέει ένας βοσκός
τον λέγαν Ψηλορείτη,
τα ζωντανά του ανάθρεφε
με της φωνής τον πήχυ!
—————————
Ριζίτικο τραγούδαγε
κι έσκιζε τ’ αγέρι
και μια θεά τον άκουσε,
που έψαχνε για ταίρι.
————————–
Σάλεψε ο νους,
αγάπησε πρώτου θεού τη κόρη,
εψήλωσε και γίνηκε
θεόρατος στο μπόι!
—————————
Κυλίστηκε πάνω του η θεά,
αντάλλαξαν χίλια λόγια,
εφιληθήκανε φορές,
γεννήθηκαν τ’ Ανώγεια.
—————————-
Λένε πως η αγάπη τους
καλά κρατεί ακόμη,
γιατί οι χτύποι της καρδιάς,

αντιλαλούν στα όρη!!

Μαργαρίτα Κοντογιάννη-Μυλωνάκη