Αρκετός κόσμος βρέθηκε την Κυριακή 10 Μαΐου στο Δημαρχείο Ανωγείων στην Πολιτική εκδήλωση  του Κ.Κ.Ε /ΠΕΑΕΑ-Δ.Σ.Ε και της Κ.Ο Ανωγείων, με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από την Αντιφασιστική νίκη των λαών 1945-2015.Μεταξύ άλλων το παρόν έδωσαν ο Δήμαρχος Ανωγείων κ. Μανόλης Καλλέργης, ο Αντιδήμαρχος Βασίλης Σμπώκος και ο Δημοτικός σύμβουλος Δημήτρης Πασπαράκης.

”Δεν είναι μια πολιτική συζήτηση αλλά μια συζήτηση που αφορά όλο τον κόσμο” ανέφερε ο Πρόεδρος της Κ.Ο Ανωγείων Βασίλης Φασουλάς(Χουμάς) καλώντας στο βήμα τον Βουλευτή Ηρακλείου και μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης Μανόλη Συντυχάκη ο οποίος ανέλυσε στην ομιλία του την σπουδαιότητα της επετείου.

Αναλυτικά ολόκληρη η ομιλία του κ.Συντυχάκη έχει ως εξής:

«Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

 Σήμερα εδώ από τα ηρωϊκά Ανώγεια, τιμάμε τη μεγάλη λαϊκή Νίκη πριν από 70 χρόνια με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενάντια στο φασιστικό ιμπεριαλιστικό Αξονα.

 Τιμάμε όλους τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, που έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα. Βασική ψυχή και δύναμη του τιτάνιου αγώνα ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα.

 Τιμάμε όσες και όσους έδωσαν τη ζωή τους, όσες και όσους μετείχαν στον αγώνα μαχόμενοι στα διάφορα μέτωπα του πολέμου, από στεριά, θάλασσα και αέρα, στις πόλεις και τα χωριά, στα εργοστάσια και τους αγρούς, στη μάχη της παραγωγής. Από τις παγωμένες στέπες της Ρωσίας, το ηρωικό Λένινγκραντ μέχρι το Γοργοπόταμο, τη Μάχη της Κρήτης, τα Ανώγεια, τη Βιάννο και την Κάντανο και αμέτρητες πόλεις και χωριά της χώρας. Εκείνες και εκείνους που πάλεψαν με το όπλο ή με την προκήρυξη στο χέρι, που πήραν μέρος στις διαδηλώσεις, στις απεργίες και τα σαμποτάζ, που κράτησαν ηρωική στάση στα κρατητήρια ή μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα.

 

Αποτίουμε φόρο τιμής στα εκατομμύρια των νεκρών της πείνας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης κάθε τόπου φρίκης και μαρτυρίου, όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ξεπέρασε κάθε όριο, φτάνοντας στην απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

Σ/σες και σ/φοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Η ναζιστική κατοχή υπήρξε η περίοδος με τα μεγαλύτερα δεινά που βίωσε ο ελληνικός λαός. Τα μπλόκα, οι συλλήψεις, η δράση των προδοτών και των δοσιλόγων, οι διορισμένοι από τους Γερμανούς στις τοπικές αρχές υπηρέτες, τα τάγματα ασφαλείας, οι Χίτες, οι μαυραγορίτες, οι σπιούνοι και οι κάθε λογής εγκληματίες, έπεσαν στον ελληνικό λαό σαν κοράκια.

 

Κορυφαίο γεγονός της Αντίστασης του αγωνιζόμενου λαού των Ανωγείων, υπήρξε η καταστροφή και ισοπέδωση του χωριού του.

 

Πριν από 71 χρόνια, τον Αύγουστο του 1944 εκείνη την τρομερή χρονιά γερμανικά στρατεύματα, μαζί με τους τότε «πρόθυμους», τους Έλληνες συνεργάτες τους, κύκλωσαν το χωριό και κάλεσαν όσους από τους κατοίκους του έμεναν ακόμα σε αυτό – 1.500 γυναίκες, παιδιά, άρρωστοι και γέροντες, από τους 4.000 συνολικά κατοίκους του – να το εγκαταλείψουν : τα Ανώγεια επρόκειτο να ισοπεδωθούν. Οι κατακτητές χωρίς καθυστέρηση άρχισαν να σκοτώνουν, ξεκινώντας μεθοδικά  λεηλασία και καταστροφή του χωριού. Άδειαζαν ένα προς ένα τα σπίτια, τις αποθήκες, τα δημόσια καταστήματα και κτίρια των Ανωγείων, φόρτωναν τα λάφυρα και κατόπιν έκαιγαν ότι μπορούσε να καεί.

 

Το μαρτύριο κράτησε μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου. Είχαν εκπληρώσει την διαταγή του ΜΙΛΛΕΡ, Στρατηγού Φρούραρχου Κρήτης.

 

Ισοπεδόθηκαν 940 σπίτια και κτίσματα. Ανατίναξαν το νεόδμητο σχολείο, οι 3 εκκλησίες, τις οποίες οι Γερμανοί είχαν μεταβάλει σε στάβλους, είχαν επίσης υποστεί ζημιά από τις ανατινάξεις πέριξ αυτών. Όλες οι βιοτεχνίες, τα εργαστήρια, οι εγκαταστάσεις, τα τέσσερα τυροκομεία, οι στάβλοι και τα κοτέτσια είχαν καταστραφεί. Τα ζώα των κοπαδιών και τα οικόσιτα, όσα δεν αρπάχθηκαν, θανατώθηκαν έτσι ώστε η μυρωδιά της σήψης και του θανάτου να μείνει σαν ανεξίτηλο στίγμα πάνω από τα Ανώγεια.

 

Η μεθοδική καταστροφή, λεηλασία και ισοπέδωση των Ανωγείων δεν ήταν μια μεμονωμένη πράξη των κατακτητών, δεν ήταν «ατύχημα», δεν ήταν η «κακιά ώρα». Ήταν μέρος της τρομοκρατικής λογικής και πρακτικής με την οποία ο ναζισμός οργάνωνε και ποδηγετούσε τους λαούς.

Πολλοί λένε ότι το πρόσχημα του ολοκαυτώματος ήταν ο στρατηγός Κράϊπε, η τύχη της φρουράς του φυλακίου στο Γενί Γκαβέ, η ενέδρα στην Δαμάστα, η εκτέλεσης των Γερμανοϊταλών αιχμαλώτων στο Σφακάκι από τον ΕΛΑΣ και ότι άλλο πρόλαβαν να θυμηθούν για να εξηγήσουν οι ναζί την καταστροφή των Ανωγείων.

 

Από την υπόθεση Κράϊπε όμως είχαν περάσει ήδη πολλοί μήνες. Ο Αύγουστος του 1944 δεν ήταν κρίσιμος, από στρατιωτικής πλευράς για το νησί. Οι Γερμανοί της Κρήτης ελάχιστα επηρέαζαν την πορεία του πολέμου η οποία τους είχε πλέον αφήσει πίσω της. Στα σημαντικά μέτωπα του πολέμου οι δυνάμεις του Άξονα και της ναζιστικής Νέας Ευρώπης κατέρρεαν, τόσο στη δύση, όσο και στην ανατολή όπου ο Κόκκινος Στρατός, έχοντας σαρώσει τα γερμανικά στρατεύματα και μαζί και το φασιστικό καθεστώς της Ρουμανίας, απειλούσε ευθέως πλέον τις γερμανικές θέσεις στα Βαλκάνια και την κεντρική Ευρώπη.

 

Απόψεις ότι οι επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ και της Αντίστασης σχετίζονται με την τύχη των Ανωγείων αδικεί το θάρρος της αντίστασης του χωριού και των ανθρώπων του. Τέτοιου τύπου συζητήσεις αμβλύνουν την απάνθρωπη εικόνα του ναζισμού και εξομοιώνουν τον θύτη και το θύμα, όπως επιχειρεί ο ανεκδιήγητος και επικίνδυνος Γερμανός συγγραφέας Heinz Richter, τον οποίο μάλιστα το Πανεπιστήμιο Κρήτης τον αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα του. Αποτελεί προσβολή στην μνήμη χιλιάδων νεκρών που άφησε η Γερμανική κατοχή στο νησί μας, στα εκατομμύρια νεκρών αγωνιστών.

 

Οι ναζί δεν είχαν ανάγκη από προσχήματα όταν αποφάσιζαν να κάψουν ανθρώπους και χωριά. Μήπως το ίδιο δεν γίνεται και σήμερα στη Συρία, στο ΙΡΑΚ, στο Αφγανιστάν, το ίδιο στη Λιβύη, στην Παλαιστίνη, στην Αφρική. Το ίδιο δεν έκαναν στο Βιετνάμ, στην Κορέα. Αμέτρητα τα παραδείγματα, όπου η προπαγάνδα του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρόσφατα στην Ουκρανία με την ωμή επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ, αξιοποιώντας και φιλοφασιστικές δυνάμεις, προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι για όσα συμβαίνουν φταίνε οι ίδιοι οι λαοί.

 

Πάνω από 1.700 χωριά της Ελλάδας είχαν την ίδια τύχη με τα Ανώγεια.

 

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών με τους περισσότερους νεκρούς στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε αναλογία με τον πληθυσμό της. Πάνω από 500.000 ήταν οι νεκροί στη διάρκεια της τετράχρονης ναζιστικής κατοχής, ενώ ανυπολόγιστες είναι οι ζημιές από τις λεηλασίες και τις καταστροφές περιουσιών, του εθνικού πλούτου.

 

Δεκάδες χιλιάδες χωριά της Σοβιετικής Ένωσης, τα χιλιάδες της Γιουγκοσλαβίας, δεν χρειάστηκε πρόσχημα για να καταστραφούν ως τα θεμέλια και να θανατωθούν, συχνά, οι κάτοικοί τους.

 

Γιατί αναφέρονται όλα αυτά ;

Στις εποχές που ζούμε το κύμα του αναθεωρητισμού στην ιστορία επιχειρεί με κάθε τρόπο να εξωραίσει τον ναζισμό και την εφιαλτική Νέα Ευρώπη που έκτισε τη θεωρία του εικοστού αιώνα ότι ο κομμουνισμός είναι η συμφορά της ανθρωπότητας, ενώ οι ναζί, δεν είναι παρά θύματα παρεξήγησης.

 

Η τρομοκρατική πλευρά της ναζιστικής πολιτικής εξηγεί και την καταστροφή των Ανωγείων. Η ιστορία της ναζιστικής Ευρώπης, είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου η μαζική θανάτωση ανθρώπων σηματοδοτούσε την επίδειξη δύναμης και πυγμής. Αποσκοπούσε στο να μπολιαστεί ο μόνιμος φόβος, ο αυτοματισμός του τρόμου ως βάση για τον απόλυτο σεβασμό του κυρίαρχου – στρατού, λαού, φυλής, όπως κάνει και σήμερα η Χ.Α. σπέρνοντας την ψυχολογία στη λογική “εδώ είμαστε, επανερχόμαστε δριμύτεροι”.

 

Τέτοιου είδους στόχους επεδίωξαν οι ναζί σε όλη τη διάρκεια του πολέμου προσαρμόζοντας τις πολεμικές τους επιχειρήσεις στο στόχο του τρόμου, όπως ήταν η εξόντωση των σοβιετικών αιχμαλώτων, οι μαζικές εκτελέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου το 1941, τα στρατόπεδα του θανάτου και η Τελική Λύση – η εξόντωση των Εβραίων, και πολλά άλλα.

 

Ο λαός της Κρήτης έπρεπε να σημαδευτεί, τις τελευταίες ημέρες της κατοχής, με φωτιά και σίδερο ώστε να θυμάται για το υπόλοιπο του πολέμου – και ίσως για πολλά χρόνια μετά από αυτόν – ότι το τίμημα για το θάρρος, τη λεβεντιά και την αντίσταση στον τύραννο και τον ισχυρό είναι η φωτιά και ο θάνατος.

Και για έναν επιπλέον λόγο. Ο πόλεμος δεν τελείωνε τον Αύγουστο του 1944. Ο ταξικός πόλεμος ανάμεσα στην παγκόσμια εργατική τάξη, τους λαούς της γης από τι μία και το κεφάλαιο από την άλλη είχε και συνέχεια. Άλλωστε η ταξική πάλη είναι διαρκής και ανειρήνευτη. Η αστική τάξη το γνωρίζει πολύ καλά, πρέπει να υπερασπίσει τα συμφέροντά της, τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας.  Όποιος και να νικούσε στον πόλεμο οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι του μόχθου, οι λαοί έπρεπε να παραμείνουν στο περιθώριο κατεστραμμένοι, άνεργοι, πεινασμένοι, έτσι ώστε να μην έχουν τη διάθεση, το χρόνο να σκεφτούν τη δική τους ιστορία, τη δική τους υπόθεση – τους ενόχους που τους οδήγησαν ως εδώ, την εκδίκηση για τα δεινά τους και, μέσα από αυτά, το κτίσιμο ενός κόσμου τουτ Σοσιαλισμού – Κομμουνισμού όπου δεν θα έχει θέση ο τρόμος, ο πόλεμος, η εκμετάλλευση, ο ναζισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός.

Για τούτα και άλλα πολλά η καταστροφή των Ανωγείων και τα 80.000.000 των νεκρών του παγκοσμίου πολέμου έχουν πολλά να πουν για τον τότε κόσμο, όπως και για το σημερινό: για τον καπιταλιστικό κόσμο δηλαδή.

 

Σ/φοι και φίλοι

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ηττημένη Γερμανία δεν πλήρωσε αποζημιώσεις και επανορθώσεις στη χώρα μας, με εξαίρεση ένα ασήμαντο ποσό, ύψους 115 εκατ. μάρκων, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βόννης της 18.3.1960, που αφορά αποζημιώσεις μόνο για κάποιες ειδικές κατηγορίες Ελλήνων που διώχτηκαν από τους Ναζί λόγω θρησκείας ή φυλής, αποκλειομένων με ρητή επιφύλαξη στη Σύμβαση των άλλων αξιώσεων.

 

Μέχρι σήμερα, 70 χρόνια μετά τη συντριβή του ναζισμού, καμία κυβέρνηση δεν ανέλαβε ουσιαστικές πρωτοβουλίες και καμία κυβέρνηση δεν απαίτησε την πλήρη και ολοκληρωμένη ικανοποίηση των ελληνικών απαιτήσεων.

 

Από το 1974 μέχρι και σήμερα το ΚΚΕ με πολύμορφες δραστηριότητες και σε κοινή δράση με τις αντιστασιακές οργανώσεις, την ΠΕΑΕΑ, αναδεικνύει την υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων. Δεκάδες παρεμβάσεις στο ελληνικό κοινοβούλιο (22 Ερωτήσεις και Επίκαιρες Ερωτήσεις και τις 2 Επερωτήσεις που έχει καταθέσει από το 1993 μέχρι σήμερα),  στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ημερίδες, με επιστολές στους πρωθυπουργούς και τους Προέδρους της Γερμανίας.

 

Το ζήτημα δεν είναι νομικό και διαδικαστικό, αν και έχει τέτοιες πλευρές, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ασφαλώς χρειάζονται στοιχεία οικονομικά που να στηρίζουν τις απαιτήσεις μας, όμως επί 70 χρόνια δεν γίνεται τίποτα.

 

Η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του εθνικιστικού πατριωτισμού, την ΑΝΕΛ, οργανώνουν φιέστες, συγκρότησαν διακομματική επιτροπή της βουλής για τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο – μακριά από την ουσία – χωρίς να δεσμεύονται σε μέτρα, συγκεκριμένο σχέδιο και χρονοδιάγραμμα.

 

Η ουσία όμως είναι οι απαιτήσεις του λαού  :

 

πρώτον, το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, που αναγκάστηκε να πληρώσει η χώρα στις γερμανικές δυνάμεις κατοχής και ανερχόταν στο ποσό των 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938. πάρχουν όλα τα στοιχεία στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Δεύτερον, οι απαιτήσεις της χώρας για τις καταστροφές των υποδομών (λιμάνια, αεροδρόμια, εργοστάσια κ.ά.) από τα γερμανικά στρατεύματα, αρπαγή αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Η «Διάσκεψη των Συμμάχων» στο Παρίσι (Δεκέμβρης 1945 – Γενάρης 1946) αναγνώρισε στην Ελλάδα το ποσό των 7.181 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, αγοραστικής αξίας 1946.

Τρίτον, οι αποζημιώσεις για τα ανθρώπινα θύματα, εκτελέσεις, δολοφονίες, των ομήρων και της αναγκαστικής εργασίας τους στα ναζιστικά στρατόπεδα και στα εργοστάσια των γερμανικών τραστ.

Τέταρτον, παραμένει ανοιχτό το θέμα επαναπατρισμού στην Ελλάδα των αρχαιολογικών θησαυρών που κλάπηκαν από τις δυνάμεις κατοχής.

 

Μέχρι σήμερα και παρά τις επιστολές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ για να συζητηθεί η ουσία, δεν έχουν εμφανιστεί στη διακομματική επιτροπή, για να παρουσιάσουν συγκεκριμένα τα μέτρα που προτίθεται να πάρει η συγκυβέρνηση για τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων.

 

Έχουν συγκεκριμένο σχέδιο, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ; Αρκεί, να λένε ότι θα προσεγγίσουν το ζήτημα με ευαισθησία μέσα από διαπραγματεύσεις και από διάλογο και ότι θα στηρίξει η Κυβέρνηση την Επιτροπή της Βουλής ; Δηλαδή η Κυβέρνηση κρύβεται πίσω από την επιτροπή της Βουλής; Πρακτικά θα κάνει κάτι;

 

Η κυβέρνηση συνδέει τις διεκδικήσεις από τη Γερμανία, με την πορεία των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ενώ ο Πρωθυπουργός μίλησε περί συμψηφισμού, εννοώντας ότι «ως Ελληνική Κυβέρνηση θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, αλλά ζητάμε και από τους άλλους να εκπληρώσουν τις δικές μας απαιτήσεις».

 

Το ΚΚΕ, δεν συμφωνεί με το συμψηφισμό. Είναι άλλο ζήτημα το κρατικό χρέος και άλλο ζήτημα το θέμα του κατοχικού δανείου, των αποζημιώσεων για τις καταστροφές και τα ανθρώπινα θύματα, τον επαναπατρισμό των αρχαιολογικών θησαυρών. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμψηφιστεί. Γι’ αυτόν, άλλωστε, το λόγο εμείς καλούμε τον ελληνικό λαό να μην αναγνωρίσει το κρατικό χρέος. Γιατί είναι ένα χρέος που δεν έγινε για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, αλλά ήταν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, άρα και της διαπλοκής των αστικών κυβερνήσεων με τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

 

Όμως, η Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κινείται στον αντίθετο δρόμο. Με ιδιαίτερη ευλάβεια και συνέπεια εξυπηρετεί αυτό το αντιλαϊκό κρατικό χρέος φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κουρεύει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, επιχειρώντας έναν εσωτερικό δανεισμό. Αυτό κάνει σήμερα και η σημερινή Κυβέρνηση.

 

Κι ενώ διεκδικεί φαινομενικά τις αποζημιώσεις, την ίδια στιγμή έχουμε – προσφάτως – την  αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για τον Κασιδιάρη (για τις μπουνιές που έριξε στη Λ. Κανέλη) στέλνοντας μήνυμα ανοχής στην εγκληματική δράση της ΧΑ.

 

Δείχνει ανοχή ταυτόχρονα στην επιμονή της νέας προέδρου της Βουλής να μονιμοποιήσει και να νομιμοποιήσει την παρουσία των βουλευτών της ΧΑ στη Βουλή, όπως και με τη άρνησή της – μόλις προχθές  στη διάσκεψη των Προέδρων – να καταδικάσει την τραμπούκικη συμπεριφορά και τις απειλές που εκτόξευσε βουλευτή της ΧΑ, κατά της βουλευτή του ΚΚΕ, Λιάνας Κανέλλη, για την παρουσία της ως μάρτυρα στη δίκη της ΧΑ.

 

 Τι δείχνουν όμως όλα τα παραπάνω ;

 

Δείχνουν πως η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος περνά μέσα από πολύ παράξενους δρόμους. Η κυβέρνηση έχει ευθύνες.

 

Πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση και να μην κάνει τον ψόφιο κοριό.

 

Όχι άλλη διγλωσσία από τον ΣΥΡΙΖΑ που συγκυβερνά με κόμμα του εθνικιστικού πατριωτισμού !  Ας μην ξεχνάμε ότι ο ναζισμός γεννήθηκε στη Γερμανία με εθνικοσοσιαλιστικά συνθήματα και θέσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνησης της Βαϊμάρης φυλάκισε τον Χίτλερ μόλις 8 μήνες και μετά τον άφησε ελεύθερο.

 

Οι μνήμες μπορεί να είναι νωπές, αλλά δεν πρέπει να είναι και επιλεκτικές. Γιατί όλες και όλοι δεν αντιστάθηκαν στον κατακτητή. Η αστική τάξη και οι εκπρόσωποι της είτε συνεργάστηκαν ανοικτά με τον κατακτητή είτε λούφαξαν και ήταν απόντες άλλοι στην Αίγυπτο, άλλοι στο Λονδίνο. Και μάλιστα αποτελεί και πρόκληση οι πολιτικοί επίγονοι αυτών που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, δηλαδή οι χρυσαυγίτες, να έχουν το θράσος να εγκαλούν την ΕΑΜική αντίσταση και τον ΕΛΑΣ για τους αγώνες τους οποίους έδωσε ενάντια στις φιλοναζιστικές οργανώσεις των Χιτών και των ταγματαλητών. Την τιμή και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού την έσωσε το ΚΚΕ. Αυτό πρωτοστάτησε και οργάνωσε την ΕΑΜική αντίσταση, συνέβαλε στη συντριβή του ναζισμού με τον κυρίαρχο ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

 

Έτσι φτάσαμε στην ηρωϊκή 9η 1945.

 

Τα σημαντικότερα κεφάλαια της Ιστορίας είναι εκείνα που γράφονται με αίμα. Με το αίμα των λαών. Αυτό είναι το «μελάνι» της Ιστορίας. «Μελάνι» ανεξίτηλο. Κόκκινο.

 

Με το κόκκινο του αίματος, με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας, με το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο, με αυτό το κόκκινο που ενώνει τα οδοφράγματα της Κομμούνας με τις αγχόνες του Σικάγου, που ενώνει το Σμόλνι του Οκτώβρη και το χαμόγελο του Λένιν με το αστέρι στον μπερέ του Τσε, γράφτηκε η Ιστορία.

 

Η 9η Μάη του 1945 ήταν η ημέρα που η σημαία του στρατού της εργατικής τάξης με ηγέτη τον Ι. Στάλιν κυμάτισε στο Ράιχσταγκ.

 

Σαν χθες, πριν 70 χρόνια, ενώπιον του στρατάρχη  Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

 

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη ήταν γεγονός. Ένα πανανθρώπινο επίτευγμα που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού. Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες.

 

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα , ο Κόκκινος Στρατός έδωσε αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία είχε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.

 

Ο ανθός των κομμουνιστών έφραξε με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.

 

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που δαπάνησαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.

 

Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη από τους ναζί.

 

Γι’ αυτό αποτελεί χρέος κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, να ακυρώσει αποφασιστικά την παραχάραξη της Ιστορίας, την  αποϊδεολογικοποίηση της ηρωικής αυτής πάλης, την συκοφαντική ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό. Του Στάλιν, που ηγήθηκε του Αντιφασιστικού Αγώνα και της Νίκης, με τον Χίτλερ που ηγήθηκε της σφαγής της ανθρωπότητας με πολλά εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες, άνδρες, γυναίκες, γέρους και παιδιά, κατεστραμμένες πόλεις, εργοστάσια, εγκαταστάσεις, χωριά, σπίτια.

 

Η μεγάλη αντιφασιστική νίκη ήταν το αποτέλεσμα των αθάνατων εποποιϊών που κατέγραψαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα όπου γης, τα Εθνικοαπελευθερωτικά και Αντιφασιστικά Κινήματα στις καπιταλιστικές χώρες, όπως το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ, που πήραν στις πλάτες τους τις αγωνίες και τα όνειρα του λαού.

 

Αυτή τη μέρα, λοιπόν, η Ένωση των καπιταλιστών της Ευρώπης, της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, την ανακήρυξε ως «μέρα της Ευρώπης». Είναι τόσο προκλητικοί, που δεν δίστασαν να οργανώσουν ανήμερα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών εκδηλώσεις ναρκω-κουλτούρας, διάδοσης των ναρκωτικών, στην πλατεία Συντάγματος, με τη συμμετοχή μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του.

 

Στόχος να σβήσουν από την ιστορική μνήμη, από τη συνείδηση λαού και νεολαίας, την ανεξάντλητη δύναμη των λαών που, όταν θέλουν, μπορούν να συντρίψουν τον φαινομενικά πανίσχυρο αντίπαλό τους.

 

Και αυτό επίσης δεν είναι τυχαίο. Γιατί το πιο σημαντικό αποτέλεσμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν οι θεμελιακές αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό των δυνάμεων. Η Σοβιετική Ένωση, λόγω του αποφασιστικού ρόλου που είχε διαδραματίσει στη συντριβή του φασισμού και στην απελευθέρωση των ευρωπαϊκών λαών, βγήκε από τον πόλεμο με εξαιρετικά ενισχυμένο το κύρος της και με διευρυμένη την επιρροή της. Συνέβαλε, παράλληλα, στην απόσπαση από τον καπιταλισμό μιας σειράς χωρών στην Ευρώπη, αλλά και στην Ασία που ακολούθησαν πολύ γρήγορα το δρόμο του σοσιαλισμού. Καθώς και στην άνοδο του εργατικού κινήματος στις καπιταλιστικές χώρες και του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, που οδήγησε στην κατάρρευση του αποικιοκρατικού συστήματος.

 

Όλα αυτά θέλουν να σβήσουν από την ιστορική μνήμη.

 

Για τους πλαστογράφους και τους λασπολόγους, για την τερατώδη μήτρα που ξερνά ακόμα τα φίδια του φασισμού και για τα αφεντικά τους, ιδίως για τα αφεντικά τους, η 9η Μάη, θα είναι πάντα η μέρα που θα τους στοιχειώνει.

 

• Είναι η Παγκόσμια Μέρα των 200 της Καισαριανής, του Σουκατζίδη, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Καρανταή, του Ποδιά, του Σαμαρίτη, του Πλαγιωτάκη, των αδελφών καλομοίρη, των δυο Βεγγελιών (Φωτιάδου και Αρμενάκη).
• Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά, η Καλογρέζα και ο Γοργοπόταμος στέλνουν χαιρετισμό στ’ άπαρτα βουνά στους μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, από τα λασιθιώτικα βουνά, τον ψηλορίτη και τα Λευκά όρη έως τον Όλυμπο, τον Ταϋγετο, τον Πάρνωνα, το Γράμμο και το Βίτσι.
• Είναι η μέρα όπου τα Ανώγεια, η Βιάννος και η Κάνδανος παίρνουν το αίμα τους πίσω.
• Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνονται οι «γειτονιές του κόσμου» με πρωτοπανηγυριώτες τον Ρίτσο και τον Χικμέτ, τον Νερούδα, τον Μπρεχτ και τον Λειβαδίτη.

 

Το κόκκινο του αίματος, το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο, το κόκκινο του μέλλοντος είναι το όριο που ξέρουν ότι δε θα καταφέρουν ποτέ να το προσπεράσουν οι «μελανοχίτωνες».

 

Σ/σες και σ/φοι

Απευθυνόμαστε στους απογόνους των μαχητών των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΔΣΕ, στη νέα γενιά, σε κάθε δημοκράτη και ριζοσπάστη. Και τους λέμε: Κοιτάζουμε βαθιά στο παρελθόν, για να κτίσουμε το μέλλον. Η θέση είναι εδώ !

 

Το φασιστικό τέρας και τότε και τώρα είναι δημιούργημα του καπιταλιστικού συστήματος, γεννιέται στα σπλάχνα του συστήματος, δεν είναι κάτι έξω από αυτό. Ο φασισμός αξιοποιείται στις συνθήκες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όταν το έχει ανάγκη, όπως τώρα με τη ΧΑ.

 

Είναι μορφή άσκησης της εξουσίας των μονοπωλίων, που ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι και γενικότερα τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα εξέφρασαν και εξυπηρέτησαν.

 

Σε κάθε κρίσιμη στιγμή, μπροστά στο φόβο της ανόδου του λαϊκού κινήματος, στο κίνδυνο να χάσει ο καπιταλισμός την εξουσία, δε δίστασαν να στηρίξουν τους φασίστες.

 

Προειδοποιούμε ότι ο αντικομμουνισμός είναι φωτιά και τις περισσότερες φορές κάηκαν αυτοί που την άναψαν.

 

Είναι άμεσο και επιτακτικό καθήκον η απομόνωση της Χρυσής Αυγής. Η αποκάλυψη του χαρακτήρα της. Καμιά αυταπάτη, καμία ανοχή. Ούτε όταν κάνουν τους καλούς Σαμαρείτες και μοιράζουν τρόφιμα και δίνουνε αίμα, ούτε όταν κάνουν τους νταήδες σε ταλαίπωρους μετανάστες. Είναι οργάνωση που γέννησε και στηρίζει το σύστημα για να χτυπήσει το ΚΚΕ και το εργατικό λαϊκό κίνημα. Είναι εγκληματική γιατί είναι ναζιστική.

 

Η Χ.Α. δεν αντιμετωπίζεται με το λεγόμενο αντιφασιστικό μέτωπο, ή το μέτωπο του “συνταγματικού τόξου”, αλλά από την αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική πάλη του λαού, που αμφισβητεί τη στρατηγική των μονοπωλίων, άρα τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο από όπου και αν εξαπολύεται, είτε είναι επιθετικός είτε αμυντικός για το ίδιο συμφέρον.

 

Σ/φοι και συναγωνιστές

Υπερασπιζόμαστε την Ιστορία μας, την ιστορία του εργατικού, του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, των λαϊκών κινημάτων ενάντια στην εγχώρια και ξένη τυραννία, προκειμένου να γίνουμε πιο ικανοί στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, στις συμμαχίες του, στη θεωρία και στην πράξη του, για την κατάκτηση της κοινωνικής απελευθέρωσης, την απαλλαγή από την οικονομική εκμετάλλευση του κεφαλαίου, από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

 

H γνώση της Ιστορίας είναι πηγή πολιτικής αφύπνισης.

 

Τα σημερινά δόγματα των ΗΠΑ, του NATO και επομένως και των Ευρωπαίων συμμάχων των ΗΠΑ, τα δόγματα ενάντια στη δήθεν «διεθνή τρομοκρατία» και τους τζιχαντιστές, στη δήθεν «εξάπλωση των πυρηνικών», τα ιμπεριαλιστικά «σχέδια ειρήνευσης της Μέσης Ανατολής» και άλλα, έχουν την ίδια μήτρα με τα δόγματα που προηγήθηκαν και προπαγανδίστηκαν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.

 

Τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον γέννησε ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων και των κρατών τους για το μοίρασμα των αγορών.

 

Τον Χίτλερ και τη ναζιστική Γερμανία χρηματοδότησαν οικονομικά τα μεγαλύτερα  μονοπωλιακά τραστ, όπως η «Στάνταρντ Οϊλ», η «Τζένεραλ Ελέκτρικ», η «Τζένεραλ Μότορς», η «Φορντ»,κλπ.

 

Ένα βασικό συμπέρασμα που πρέπει να κρατήσουμε:

Δεν αρκούν ο θυμός και η αγανάκτηση από τη φτώχεια, την ανεργία και τα αμέτρητα χαράτσια, για να στραφεί ο λαός σε ριζοσπαστική δράση, εάν δεν ανέβει ταυτόχρονα η ταξική πάλη, εάν δεν έχουν μπει τα φύτρα της επαναστατικής πολιτικής συνειδητοποίησής τους.

 

Σήμερα, είμαστε σε θέση να βγάλουμε συμπεράσματα διαχρονικής αξίας, για πιο ικανό, αποτελεσματικό τον αγώνα των λαών απέναντι σε εκείνες τις δυνάμεις που προκαλούν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

 

Έχει μεγάλη σημασία η βαθιά συνειδητοποίηση του χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Γιατί και σήμερα, οι λαοί βρίσκονται μπροστά σε διαδοχικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σε μικρότερου ή μεγαλύτερου βάθους οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού που κυοφορούν βαθύτερες και πιο γενικευμένες κρίσεις διεθνώς.

 

Οι λαοί βρίσκονται σήμερα μπροστά σε μια άνει προηγουμένου επίθεση του κεφαλαίου που σαρώνει κατακτήσεις δεκαετιών. Επίθεση που ιδεολογικά – πολιτικά εξηγείται από τη μεριά του κεφαλαίου ως ανταπόκριση στις νέες προκλήσεις της «ανταγωνιστικότητας» και των «ανοικτών αγορών» του γνωστού δόγματος της «παγκοσμιοποίησης», ενώ σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ευρωζώνη που βιώνουν μια μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιείται ως άλλοθι για το πέρασμα πιο μαζικών και βίαιων ανατροπών σε κατακτήσεις και δικαιώματα.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σήμερα, είναι αναγκαιότητα να διδαχθούμε από τα λάθη του παρελθόντος.

 

Να μην πέσουμε στην ανώδυνη για το σύστημα παγίδα του «αντινεοφιλελεύθερου» μετώπου, η οποία ξαναπροβάλλεται και στην Ευρώπη και στη χώρα μας από δυνάμεις του οπορτουνισμού.

 

Το ζήτημα για το εργατικό – λαϊκό κίνημα στο κάθε καπιταλιστικό κράτος δεν είναι να επιλέξει με ποια ομάδα ιμπεριαλιστών θα πάει, αλλά είναι να επιλέξει να κάνει το δικό του αγώνα ενάντια στον πόλεμο των αστικών τάξεων, να μην στοιχηθεί κάτω από ξένη σημαίες, να μη χύνει το αίμα του ο λαός για ξένα συμφέροντα, για να πλουτίζουν οι εκμεταλλευτές.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός για το οποίο το ΚΚΕ έχει βγάλει συμπεράσματα, είναι ότι το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα (ΔΚΚ) δεν μπόρεσε να παραμείνει σταθερά στη γραμμή της πάλης, για μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πόλεμο για το γκρέμισμα του καπιταλισμού. Την αντιφασιστική νίκη να την μετατρέψει σε νίκη κατά του καπιταλισμού συνολικά.

 

Κι αυτό γιατί ; Το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 έθεσε ως κεντρικό καθήκον όλων των ΚΚ την πάλη ενάντια στο φασισμό, ως προϋπόθεση για την πάλη ενάντια στην απειλή νέου παγκοσμίου πολέμου, για την ειρήνη και υπεράσπιση της ΕΣΣΔ.

 

Μετά τη ναζιστική επίθεση στην ΕΣΣΔ, στη βάση της συμμαχίας της ΕΣΣΔ με τα καπιταλιστικά κράτη των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, ενάντια στον Άξονα, υποχώρησε ολοκληρωτικά η γραμμή αντιμετώπισης του πολέμου ως ιμπεριαλιστικού. Ενώ είχε αλλάξει ο χαρακτήρας του πολέμου, παρέμεινε μόνο αντιφασιστικός και υπερασπιστικός για την ΕΣΣΔ. Δυστυχώς, κυριάρχησε η γραμμή συμμαχίας των ΚΚ με αστικές αντικατοχικές δυνάμεις σε αντιφασιστικά εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα.

 

Οι κομμουνιστές βέβαια πρωτοστάτησαν στην αντικατοχική πάλη. Δεν μπόρεσαν όμως να αξιοποιήσουν τις συνθήκες επαναστατικής κατάστασης που επικρατούσε στην Ευρώπη με ένοπλα κινήματα αντίστασης, έτσι ώστε να οδηγήσουν τελικά την πάλη στην κατεύθυνση οριστικής ανατροπής της αστικής εξουσίας.

 

Στο ελληνικό κομμουνιστικό και επαναστατικό κίνημα, τα προβλήματα αυτά, στρατηγικής του ΔΚΚ εκφράστηκαν και στο ζήτημα της εκτίμησης και της αντιμετώπισης του ρόλου της Αγγλίας και των αστικών δυνάμεων που αντετίθεντο στη γερμανική κατοχή, ως συμμάχων, παραγνωρίζοντας το ρόλο τους, ως επίσης επιτιθέμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που καραδοκούσαν την κατάλληλη στιγμή, για να στηρίξουν την αστική κυβέρνηση, τη διάσωση του καπιταλισμού και των συμμαχιών της αστικής τάξης σε βάρος του λαού της Ελλάδας και φυσικά της Σοβιετικής Ένωσης.

 

Αυτή η σύγχυση και πολιτική γραμμή οδήγησε στην ένταξη του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων της Μ. Ανατολής το 1943, στις απαράδεκτες συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας το 1944 και αργότερα της Βάρκιζας με την παράδοση των όπλων το 1945 με τις γνωστές συνέπειες σε βάρος του κινήματος του λαού και της νεολαίας.

 

Το ΚΚ εκτιμά ότι και σήμερα δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου και την ενεργητική συμμετοχή των Ελλήνων αστών για να πάρει κομμάτι από την πίτα των αγορών.  Τότε, οι αστοί, τα μμε θα επιχειρήσουν να πείσουν τον ελληνικό λαό να συμμετέχει σε έναν επεκτατικό πόλεμο, να επιδιώξουν προσαρτήσεις ή να δεχθούν νέους συμβιβασμούς και εξαρτήσεις.

 

Ο εργαζόμενος λαός πρέπει να είναι προετοιμασμένος σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε μορφή και αν πάρει η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, με την καθοδήγηση του Κόμματος να οργανώσει την εργατική λαϊκή πάλη με όλες τις μορφές, ώστε ο ίδιος να δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

 

Πρέπει επίσης, να διδαχθούμε από το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας «δεξιάς» και «αριστερής», στην ανάδειξη των φασιστικών δυνάμεων και στην ανοχή της μιλιταριστικής προετοιμασίας τους.

 

Σ/φοι και σ/σες

Διδασκόμαστε και προετοιμαζόμαστε, με ΚΚΕ ικανό να παλεύει σε όλες τις συνθήκες, σε όλους τους καιρούς. Δεν δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός και επανάπαυσης. Από την εξέλιξη της κρίσης στην Ευρωζώνη αλλά και από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή (Μ. Ανατολή, Βόρεια Αφρική), θα εξαρτηθούν κατά κύριο λόγο και οι εξελίξεις στην Ελλάδα, τόσο στα ζητήματα της οικονομίας, όσο και στα ζητήματα των συμμαχιών.

 

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι σημαίνουν διάσπαση στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, πιθανότητα να οδηγήσουν στην αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας, σε ρήγμα των αστικών θεσμών και της ίδιας της δυνατότητάς τους να χειραγωγούν και να καταστέλλουν.

 

Παίρνουν μέτρα κατά του εργατικού κινήματος, απαγορεύουν κινητοποιήσεις και απεργίες στο όνομα του εθνικού χαρακτήρα του πολέμου, απαγορεύουν τη δράση ΚΚ.

 

Παρεμποδίζουν τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού. Συνδυάζουν διάφορους τρόπους, από τις αυταπάτες ότι με την έξοδο από την κρίση θα γυρίσουμε πίσω στους παλιούς καλούς καιρούς. Τη λογική «δουλειά να έχουν και ό,τι να είναι». Την εργοδοτική τρομοκρατία. Την ποινικοποίηση των αγώνων για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα και τις διαθέσεις του αγωνιζόμενου λαού. Την αναποτελεσματικότητα των αγώνων, μαζί με τη συκοφαντία του λαϊκού κινήματος.

 

Βασικό τους όπλο παραμένει ο αντικομμουνισμός, που επιχειρούν να τον ανακηρύξουν σε επίσημη κρατική ιδεολογία, μέσα και από την αξιοποίηση της γνωστής θεωρίας των «δύο άκρων».

 

Το ΚΚΕ διακηρύσσει για άλλη μια φορά καθαρά και υπεύθυνα: Ο ελληνικός λαός μόνο δεινά και συμφορές έχει να επωμισθεί απ’ τη συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, που γίνονται με ευθύνη της αστικής τάξης. Από το μπλέξιμο αυτό, που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο μπλέξιμο με τη συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ο λαός θα ζήσει νέες τραγωδίες.

 

Γι’ αυτό και το εργατικό κίνημα, οι σύμμαχοί του και το Κόμμα πρέπει να είναι έγκαιρα προετοιμασμένοι.

 

Ο λαός δεν μπορεί να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να απορρίψει κατηγορηματικά όλους τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και των κομμάτων της, τόσο για τις ΑΟΖ, για τα ενεργειακά, γιατί όλα γίνονται προς όφελος των μονοπωλίων, όσο και τη συμμετοχή στους στρατιωτικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στις επιχειρήσεις μέσω του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

 

Πατριωτικό καθήκον σήμερα  σημαίνει :

• Αποκάλυψη των συνεπειών για την εργατική τάξη και το λαό από τη συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
• Αποχώρησης της Ελλάδας από όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ.
• Ανάδειξη του χαρακτήρα του πολέμου ως σφαγής των λαών για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, για το μοίρασμα των αγορών και των ζωνών επιρροής.
• Ξεκαθάρισμα ότι οι ίδιοι που κλέβουν τον ιδρώτα της εργατικής τάξης σε συνθήκες ειρήνης, τη στέλνουν στον πόλεμο για να σκοτωθεί για τα συμφέροντά τους.
• Απόρριψη και ανοικτή καταγγελία κάθε προσπάθειας να νομιμοποιηθούν μέσα από το κοινοβούλιο οι επιλογές της άρχουσας τάξης, όπως είναι η έγκριση πολεμικών πιστώσεων.
• Μέτωπο με τις αλυτρωτικές εθνικιστικές κορόνες και απομόνωση των φασιστικών επιρροών, όλων όσοι δουλεύουν για τη διαμόρφωση «φιλοπόλεμου ρεύματος».
• Ταυτόχρονα, εξασφάλιση της λαϊκής επιβίωσης. Κανένας αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς να εξασφαλιστεί σε ένα πρώτο επίπεδο η επιβίωση, η σίτιση, η υγειονομική περίθαλψη, η συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, η λαϊκή άμυνα, η στοιχειώδης λειτουργία κοινωνικών υπηρεσιών.
• Αξιοποίηση και ανάπτυξη των θεσμών, των γνήσιων λαϊκών θεσμών που εμφανίζονται μέσα σε τέτοιες συνθήκες που μπορούν να αποτελέσουν έμβρυα της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

 

Το ΚΚΕ είναι στην γραμμή αυτού του Πατριωτικού Αγώνα !

 

Σ/σες – σ/φοι και φίλοι

Πριν από τρεισήμισι μήνες, στις 25 του Γενάρη, είχαμε μια αλλαγή κυβέρνησης μετά από πέντε συνεχή χρόνια οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, μνημονίων, βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, σε βάρος του λαού μας. Ο λαός μας ήθελε να καταδικάσει αυτήν την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Η θέληση του ελληνικού λαού ήταν να φύγουν όλοι αυτοί που ευθύνονται για τις πολιτικές που ακολούθησαν, που έφεραν αυτά τα σκληρά μέτρα. Δημιουργήθηκαν προσδοκίες, ψεύτικες ελπίδες, αυταπάτες σε μεγάλο τμήμα του λαού μας, που δεν είχαν ρεαλιστική βάση αυτές οι ελπίδες.

 

Από το 2012 έως τις εκλογές αυτές, υπήρξε μια γρήγορη μετατόπιση στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως αρχικά το Κόμμα μας είχε προβλέψει. Ακόμα και από τα αριστερά συνθήματα, από τις θέσεις που έλεγε προς τον κόσμο. Όμως η χρησιμοποίηση αριστερών συνθημάτων, φιλολαϊκών συνθημάτων, αντιμνημονιακών συνθημάτων έναν κόσμο τον παρέσυρε και κατέληξε εκεί. Φυσικά κι ο ίδιος αυτός ο κόσμος ήταν διαπαιδαγωγημένος, αφού για χρόνια ήταν οπαδός των δύο βασικών αστικών κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ, της σοσιαλδημοκρατίας, και της ΝΔ, του συντηρητικού κόμματος.

 

Χαρακτηριστικό αυτής της ταχύτητας ήταν ότι το βράδυ των εκλογών, πριν καν ουσιαστικά τελειώσει η καταμέτρηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, ανακοινώθηκε η κυβερνητική σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ με ένα εθνικιστικό δεξιό κόμμα, τους ΑΝΕΛ, ο αρχηγός του οποίου μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήταν μάλιστα υπουργός της ΝΔ, του βασικού συντηρητικού κόμματος και τώρα είναι τοποθετημένος ως συνέταιρος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αυτός και το κόμμα του, και μάλιστα του έχει δοθεί το κρίσιμο υπουργείο της Εθνικής Άμυνας της χώρας. Ουσιαστικά, είναι ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει εξελιχθεί πλέον σε ένα καθαρά αστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με αντεργατική πολιτική διαχείρισης, φυσικά εξακολουθώντας να χρησιμοποιεί αριστερό περιτύλιγμα στις τοποθετήσεις του, φιλολαϊκό περιτύλιγμα σε αυτά που λέει δημόσια στον πολιτικό του λόγο προς το λαό, χωρίς να εκφράζεται φυσικά και με αντίστοιχα νομοθετικά μέτρα σε κυβερνητικό επίπεδο.

 

Μιλάνε για «σκληρές», για «περήφανες» διαπραγματεύσεις που κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα κ.λπ. για το χρέος – κατά τη γνώμη μας εξαρτάται κυρίως από την πορεία της διαπάλης, των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών τόσο μέσα στην ΕΕ, ανάμεσα στις διάφορες χώρες και τα μονοπώλιά τους φυσικά, για τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και διεθνώς και κυρίως της διαπάλης που γίνεται με μεγάλες δυνάμεις, όπως είναι οι ΗΠΑ αλλά και άλλοι παίκτες σε αυτήν την ιστορία. Διαφορετικά συμφέροντα, βέβαια, εκφράζουν και οι τρεις εταίροι δανειστές της Ελλάδας, δηλαδή και το ΔΝΤ, και η ΕΚΤ, και η Κομισιόν όσον αφορά τα δικά τους συμφέροντα, των ομίλων που υπηρετούν και των καπιταλιστικών κρατών που περισσότερο πρόσκεινται σε αυτούς τους ομίλους και όχι βέβαια όσον αφορά διαπάλη και διαφορετικά συμφέροντα για τη στάση τους απέναντι στους λαούς και απέναντι στον ελληνικό λαό. Εκεί όλοι είναι ενωμένοι για το χτύπημα των δικαιωμάτων, για πάρσιμο νέων αντιλαϊκών μέτρων κ.λπ.

 

Η εκτίμησή μας είναι ότι θα υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα. Θα υπάρξει και νέα δανειακή σύμβαση, μάλιστα συζητάνε και για συνολική συμφωνία σε βάθος χρόνου και όχι αυτή τη συμφωνία – γέφυρα που έλεγαν τετράμηνης διάρκειας μετά τις εκλογές. Ουσιαστικά θα πρόκειται για νέο μνημόνιο, θα περιέχει νέα επώδυνα μέτρα για το λαό μας και στα Εργασιακά και στο Ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό και στις Συλλογικές Συμβάσεις και νέα φορολογικά βάρη, ένταση της φορολογίας για λαϊκά και μεσαία στρώματα και ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου πλούτου της χώρας, της δημόσιας περιουσίας, ξεκινώντας αυτή τη στιγμή από συμφωνία που έχει επιτευχθεί απ’ ό,τι μαθαίνουμε για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας που θα ιδιωτικοποιηθούν. Κι εδώ βέβαια έχουν βγει, πρέπει να ξέρετε, χοντρά μαχαίρια: Οι Αμερικανοί βάζουν όρο οπωσδήποτε να πάρουν το αεροδρόμιο των Χανίων και της Ρόδου, γιατί είναι σε στρατηγική θέση, άλλες επίσης ιμπεριαλιστικές χώρες ζητάνε μερίδιο σε αυτήν τη μοιρασιά του πλούτου της Ελλάδας.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει κωλοτούμπες.

 

Προεκλογικά έβγαινε κι έλεγε «θα σκίσω τα μνημόνια», «με ένα άρθρο θα περάσω στη Βουλή νόμο που θα καταργεί τα προηγούμενα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων», όμως τελικά από ό,τι φαίνεται αυτούς τους τρεις μήνες έχει δεσμευτεί στους εταίρους ότι θα κρατήσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους και τα μνημόνια που υπόγραψαν οι προηγούμενοι, δε θίγει καθόλου αυτό το ζήτημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Κόμμα μας έχει καταθέσει πρόταση νόμου για κατάργηση των μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και όλων των αντεργατικών μέτρων με τέσσερα άρθρα, ολοκληρωμένη πρόταση που την έχουμε επεξεργαστεί, έχει κατατεθεί στη Βουλή εδώ και πάνω από δυόμισι μήνες κι έχει μείνει στα συρτάρια. Η κυβέρνηση αρνείται να τη φέρει σε συζήτηση στην ελληνική Βουλή. Ελεγε, για παράδειγμα, ότι θα διώξει την τρόικα, «με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τέλος η τρόικα». Εμείς τους λέγαμε ότι η τρόικα είναι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν. Τελικά, άλλαξαν την ονομασία τους, τους βάφτισαν τρεις θεσμούς και Brussels Group. Είναι οι ίδιοι, βέβαια, οι φορείς και οι θεσμοί αυτοί και ακολουθούν φυσικά, για τα δικά τους συμφέροντα, τη δική τους πολιτική.

 

Έλεγε προεκλογικά και αμέσως στην πρώτη συνεδρίαση, μόλις βγήκε στη Βουλή ως κυβέρνηση, ότι θα επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, θα επαναφέρει αρχικά, αυτό το τρίμηνο, τη 13η σύνταξη για τους συνταξιούχους, ότι θα φέρει το νόμο για τον κατώτερο μισθό στα 751 ευρώ ότι δε θα πειράξει τον ΦΠΑ, ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ – ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας νόμος για τη φορολογία των ακινήτων κ.λπ. Σε όλα αυτά έχει κάνει ολοταχώς πίσω. Μάλιστα, και εδώ το Κόμμα μας έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις νόμου στη Βουλή και για την επαναφορά του 13ου, 14ου μισθού και της σύνταξης, για τον κατώτερο μισθό, για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και τις αμοιβές των εργαζομένων και αυτή η πρόταση νόμου απορρίφθηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία τού κατά τα άλλα αριστερού ΣΥΡΙΖΑ.

 

Λέγοντας ότι θα προχωρήσουν σε συμφωνία, η διαπραγμάτευση θα καταλήξει σε συμφωνία – μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι το Κόμμα μας αποκλείει την περίπτωση να υπάρξει αποσταθεροποίηση στην Ευρωζώνη το επόμενο διάστημα, αν όχι άμεσα τώρα, αυτούς τους μήνες, αλλά αργότερα, είτε με έξοδο της Ελλάδας απ’ το ευρώ είτε με διπλό νόμισμα κ.λπ.

 

Βέβαια, η γνώμη μας είναι ότι πάλι και αυτή η επιλογή είτε της αποπομπής απ’ την Ευρωζώνη, είτε του διπλού νομίσματος, πάλι σε βάρος του λαού θα είναι, νέα μέτρα θα υπάρχουν, εφόσον ο καπιταλιστικός δρόμος θεωρείται δεδομένος απ’ τους κυβερνώντες, δηλαδή θα είμαστε εκτός ευρώ, για παράδειγμα με δραχμή ή άλλο νόμισμα, αλλά θα έχουμε καπιταλισμό, που θα ζει και θα βασιλεύει, θα έχουμε τους μονοπωλιακούς ομίλους τους γερμανικούς, τους αμερικάνικους, τους γαλλικούς εδώ στην Ελλάδα και θα εκμεταλλεύονται το λαό, θα είναι μπροστά μας οι αντιθέσεις όλων αυτών των δυνάμεων και βεβαίως θα είμαστε και στην ΕΕ. Διότι δεν προβλέπεται, σε τέτοια περίπτωση, αποπομπή και απ’ την ΕΕ ή έξοδος απ’ την ΕΕ.

 

Η άποψη του Κόμματός μας, επειδή στην Ελλάδα γίνεται πολλή σπέκουλα γι’ αυτό, είναι ξεκάθαρη, είναι η μέρα με τη νύχτα. Εμείς δεν προτείνουμε, για παράδειγμα, σε αντίβαρο μιας αντιλαϊκής συμφωνίας την έξοδο μόνο απ’ το νόμισμα, δεν εντοπίζουμε το πρόβλημα μόνο στο νόμισμα, αλλά έχουμε μια συνολική στρατηγική.

 

Τέτοια θεωρούμε ότι πρέπει να έχουν κι άλλες δυνάμεις κυρίως στο εργατικό – λαϊκό κίνημα όπου να παλεύουν ενιαία και να διεκδικούν μέτρα άμεσης ανακούφισης του λαού, των εργαζομένων, ιδιαίτερα των πιο φτωχών τμημάτων του, γιατί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Να παλεύουμε για αναπλήρωση των απωλειών που έχει ο λαός μας όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, να παλεύουμε ταυτόχρονα για κατάργηση των μνημονίων και των αντεργατικών νόμων στη λογική όμως διεξόδου από την κρίση και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, με ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.

 

Αυτό σημαίνει μια πραγματική λαϊκή διακυβέρνηση, μια πραγματική εργατική – λαϊκή εξουσία που θα οδηγήσει τη χώρα σε συνολική αποδέσμευση απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια στη χώρα, τον πλούτο της χώρας, η εργατική τάξη κι ο λαός θα είναι στην εξουσία, σχεδιάζοντας κεντρικά την οικονομία για να μπορέσει πραγματικά να καλύπτει και να ικανοποιεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

 

Τελειώνοντας, θεωρούμε ότι είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή, κρίσιμη φάση και του κινήματος και γενικότερα των εξελίξεων. Ως κόμμα θεωρούμε ότι χρειάζεται η μέγιστη επαγρύπνηση, ετοιμότητα και λαϊκή κινητοποίηση. Σε αυτήν την κατεύθυνση παίρνουμε τα μέτρα μας και για την εκδοχή της υπογραφής νέας αντιλαϊκής συμφωνίας με την ΕΕ, νέου μνημονίου, ώστε ο λαός μας να αντιδράσει και στην περίπτωση αποσταθεροποίησης της Ευρωζώνης, μαζικής στάσης πληρωμών απ’ το κράτος προς τους εργαζόμενους, προς τους συνταξιούχους, όπου εκεί είναι πιθανόν να έχουμε και ανεβασμένες μορφές πάλης.

 

Βεβαίως, το Κόμμα μας θα κληθεί, για ακόμα μία φορά, να σταθεί στην πρωτοπορία αυτού του αγώνα, αυτού του κινήματος έτσι ώστε να ολοκληρωθεί σε μια πορεία με ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού κινήματος, με κατεύθυνσή του ενάντια στον καπιταλισμό. Ενάντια στο σύστημα αυτό που μας έχει οδηγήσει εδώ. Ενάντια στην ΕΕ και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που, για τους ανταγωνισμούς τους και τα δικά τους συμφέροντα, θα κληθεί να χύσει το αίμα του ο ελληνικός λαός. Και, βεβαίως, να δυναμώσουμε σε όλες τις δραστηριότητες το Κόμμα μας, το ΚΚΕ όπως και να δυναμώσουμε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ξεκινώντας πρώτα απ’ όλα απ’ τη γειτονιά μας, απ’ την Ευρώπη.

 

Το ΚΚΕ έχει την πείρα γιατί ηγήθηκε στον αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και έδωσε πνοή και δύναμη στο λαό. Είναι διδαγμένο από τα λάθη του. Από τα πιο σημαντικά διδάγματα είναι ότι το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα πρέπει να είναι προετοιμασμένο ιδεολογικο-πολιτικά και οργανωτικά ανεξάρτητα από τις καμπές του κινήματος, να βρίσκονται στην ετοιμότητα για τη διεκδίκηση και κατάκτηση της εξουσίας.

 

Το έχουμε καθαρό : Σταθερότητα στο στρατηγικό στόχο. Ικανότητα οργάνωσης και διεξαγωγής της πάλης σε κάθε φάση. Ευελιξία και αντοχή στα διάφορα ζικ – ζακ της ταξικής πάλης. Ικανότητα κατάλληλου συνδυασμού όλων των μορφών πάλης, όλων των μέσων, ανάλογα με την εξέλιξη του συσχετισμού δυνάμεων, εσωτερικά, περιφερειακά, διεθνώς.

 

Εμείς πιστεύουμε στη δύναμη του λαού. Ξέρουμε όμως ότι είναι δική μας ευθύνη να μπολιάσουμε τις λαϊκές συνειδήσεις με τα ιδανικά του αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Να δείξουμε ότι όλα τα μεγάλα άλματα στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν όταν οι λαοί πίστεψαν σε ιδέες και αξίες που για να τις πραγματοποιήσουν άξιζε να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες.

 

Έχουμε χρέος να μην τα διπλώσουμε στις δυσκολίες της σημερινής εποχής. Τα κινήματα ποτέ δεν εξελισσόντουσαν μόνο ανοδικά, υπάρχουν και καμπές. Οταν όμως η πρωτοπορία αντέχει στις καμπές τότε συμβάλει να συσσωρεύεται ενέργεια, πείρα και επαναστατική δύναμη μέσα στην εργατική τάξη και στις λαϊκές δυνάμεις.

 

Σήμερα έχουμε χρέος να δούμε πίσω απ’ αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η αστική τάξη φαίνεται πανίσχυρη, αλλά τα θεμέλια του συστήματός της του καπιταλιστικού έχουν τρωθεί ανεπανόρθωτα. Το σύστημά τους είναι καταδικασμένο, γιατί καταδικάζει τους λαούς στη βαρβαρότητα.

 

Τώρα ακόμα πιο αποφασιστικά να δείξουμε πού βρίσκεται η δύναμη του λαού. Η δύναμή του βρίσκεται στη Λαϊκή Συμμαχία. Μόνο μια ισχυρή αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή συμμαχία της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, των γυναικών, της φτωχής αγροτιάς μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα μπροστά. Να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων, να κατακτήσει τη λαϊκή εξουσία, το Σοσιαλισμό.

 

Με αυτή την πολιτική γραμμή μπορούμε να δώσουμε δύναμη στη δύναμη του λαού.

 

Εμπνεόμαστε από την Κόκκινη Σημαία που ύψωσε στο Ράιχσταγκ ο Κόκκινος Στρατός. Από το ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΕΛΑΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης, ΔΣΕ.

 

Από τα εκατομμύρια των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών σε όλο τον κόσμο που δεν δίστασαν να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους.

 

Ξέρουμε καλά ότι τις καλύτερες μέρες δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα. Οτι στον 21ο αιώνα θα υπάρξουν πολλά Ράιχσταγκ που στις κορυφές τους θα υψωθούν οι κόκκινες σημαίες της επανάστασης, του Σοσιαλισμού.

 

Το μήνυμα, 68 χρόνια μετά, είναι ίδιο και επίκαιρο όπως τότε:

 

Η Κόκκινη Σημαία, το σύμβολο ενός άλλου κόσμου, το έμβλημα μιας ιδεολογίας ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, πλημμυρισμένη στο αίμα των δεκάδων εκατομμυρίων κομμουνιστών που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.»

 

Συνεχίζουμε και θα νικήσουμε!