Κυριακή 10 Μαΐου  και όλοι γιορτάσαμε την Μάνα, όλες τις ανώνυμες αγωνίστριες της  ζωής τις περήφανες και ακούραστες Μητέρες. Αφιερώνουμε το παρακάτω ποίημα του Λουκά Σμπώκου του Ατζαρομάνωλα με τίτλο ”Μάνα” σε όλες που μια ζωή αγόγγυστα και χωρίς παράπονο στέκονται δίπλα στα παιδιά τους σε χαρές και σε λύπες.Για τις Μανάδες όλων μας λοιπόν..

 ΜΑΝΑ 

Έτσι όπως σε βλέπω κουρασμένη,

τα χρόνια να ‘χουν πάνω σου περάσει,

αχ να μπορούσα τη ζωή σου που διαβαίνει,

να σταματήσω λίγο για να ξαποστάσει..

Στα μαύρα πάντα σε θυμάμαι βουτηγμένη

και πριν την ώρα σου να ‘χεις γεράσει.

Το πλοίο της υπομονής μαζί του να σε παίρνει,

με παραμύθια προσπαθείς τη πείνα μας να ξεγελάσει.

Λέξη κακή ποτέ δε σ’ άκουσα να λες,

μ’ αγάπη ήθελες τον κόσμο να γεμίσεις,

κι όταν σε είδα μια φορά να κλαις,

θέλησες βιαστικά τα μάτια να σκουπίσεις.

Υπάρχει άραγε άλλη λέξη πιο ιερή,

από αυτή που λέμε όλοι ”Μάνα”,

όπου σε κάθε δύσκολη στιγμή,

βγαίνει από το στόμα περιμένοντας το θαύμα..