Αθάνατος...

Δυο χρόνια μετά. Δύο χρόνια από τότε που ένα δεκαπεντάχρονο παιδί, ο Αλέξης έχασε τη ζωή του από τη σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα∙ από τότε που «κάηκε η Αθήνα». Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει (;) Αυτό όμως που δυστυχώς δεν μπορεί να αλλάξει είναι το ίδιο το γεγονός…

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο και ας θυμηθούμε τι συνέβη ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου. Είναι λίγο μετά τις 9 το βράδυ, όταν ο δεκαπεντάχρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός μπροστά στα μάτια των φίλων του. Η δολοφονία του Αλέξη πυροδοτεί έντονες αναταραχές. Το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, ενώ ο αναβρασμός εξαπλώνεται και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Η σημερινή  μέρα είναι αφορμή να θυμηθούμε τον Αλέξη, να τιμήσουμε τη μνήμη του και να φωνάξουμε για τον άδικο χαμό του. Ταυτόχρονα πρέπει να αναρωτηθούμε: Πόσων άλλων δολοφονιών έχουμε γίνει μάρτυρες μέσα σ’  αυτά τα δύο χρόνια; Δολοφονιών ίσως όχι του σώματος αλλά οπωσδήποτε του πνεύματος, της ψυχής και της αξιοπρέπειας. Ο Αλέξης είχε δικαίωμα να ζήσει και μία σφαίρα του έκοψε το νήμα της ζωής. Εμείς έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε και μας κόβουν τα φτερά: σκοτώνοντας τα όνειρα και τα ιδανικά μας∙ στερώντας μας το δικαίωμα σε μία υγιή, ανθρωπιστική παιδεία∙ το δικαίωμα στην εργασία, στην αξιοπρεπή διαβίωση∙ καταστρέφοντας το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Σήμερα, λοιπόν, διαδηλώνουμε και απαιτούμε:

ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ! ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ.

Οι μαθητές του Γενικού Σταυράκειου Λυκείου Ανωγείων