Από το Βασίλη Κ. Βουϊδάσκη
Καθηγητή Κοινωνιολογίας Π.Κ.

Στις εννιά Φλεβάρη άφησε την τελευταία του πνοή στο Παν/κό Νοσοκομείο Ηρακλείου ο ξάδελφός μου Βασίλης Πλεύρης σε ηλικία 81 ετών, κτυπημένος από την επάρατο νόσο.
Γεννήθηκε στ’ Ανώγεια το 1934 ως πρωτότοκο παιδί ενός έντιμου μαραγκού, του Μύρω, και μιας καλοσυνάτης γυναίκας, της Κατερίνης. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του και στάθηκε αληθινός στυλοβάτης στον αγώνα για την επιβίωση της οκταμελούς πατρικής οικογένειας στα δύσμοιρα προ- και μετακατοχικά χρόνια.

Στα τριάντα του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα κοντά στ’ αδέλφια του, τα οποία βρίσκονταν στην κορύφωση της επιχειρηματικής και επαγγελματικής τους εξέλιξης. Συνεργάστηκε μαζί τους αρμονικά, ιδιαίτερα με τον αείμνηστο Νίκο, ο οποίος του παραχώρησε το ξυλουργικό εργοστάσιο, αφού ο ίδιος με το επιχειρηματικό του δαιμόνιο είχε επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε ψηλότερα επαγγελματικά και κοινωνικά επίπεδα.
Κι όλοι μαζί κατάφεραν όχι μόνο ν’ απομακρυνθούν από την κληρονομική φτώχεια, αλλά και ν’ ανατρέψουν ανθρώπινες προκαταλήψεις και κοινωνικά στερεότυπα. Έτσι η οικογένεια των Πλεύρηδων κατάφερε να κατακτήσει το θαυμασμό και την εκτίμηση Ανωγειανών και πολλών Αθηναίων με την αδιανόητη κοινωνική και οικονομική τους καταξίωση.
Ο Βασίλης εργάστηκε έντιμα και με αξιοπρέπεια σαράντα ολόκληρα χρόνια στην Αθήνα. Επειδή όμως συνεχώς τον έκαιγε ο γλυκύς νόστος, επέστρεψε με τη σύζυγό του Γεωργία, πριν από μια περίπου πενταετία, στ’ Ανώγεια. Έτσι πραγματοποίησε την επιθυμία της ζωής του να ξαναζήσει στο χωριό μας και να τον σκεπάσει το ανωγειανό χώμα.
Σ’ αυτά τα λίγα στερνά του επανέφερε στη μνήμη τα παιδικά και νεανικά του χρόνια κι επανασυνδέθηκε με πολλούς παλιούς φίλους και συγχωριανούς. Βίωσε αναδρομικά τη χαρά του χωριού μαζί με τη σύζυγό του Γεωργία, η οποία επίσης τ’ αγάπησε. Ξανάζησαν μαζί όλα τα ήθη και τα έθιμα και δεν απουσίαζαν από κανένα κοινωνικό γεγονός, συμμετέχοντας ολόψυχα στη χαρά και τη λύπη των συγχωριανών. Γι’ αυτό και το χωριό τούς περιέβαλε με την ίδια αγάπη και εκτίμηση.
Άλλωστε η αποκορύφωση αυτής της εκτίμησης φάνηκε με την πραγματικά συγκινητική συμπάθεια όλων κατά τη διάρκεια της σκληρής δοκιμασίας της υγείας του Βασίλη και τη συμμετοχή τους στο τελευταίο αντίο. Γι’ αυτό τόσο η σύζυγός του όσο και τ’ αδέλφια του κι όλοι οι συγγενείς, εκφράζομε τις πιο θερμές μας ευχαριστίες σ’ όλους τους συγχωριανούς μας.
Και τώρα ας μου επιτραπεί να ομολογήσω τους βαθύτερους λόγους που μ’ οδήγησαν να γράψω αυτά τα λίγα ανυπόκριτα λόγια για τον ξάδελφό μου, τον Πλευροβασίλη. Δεν είναι απλά λόγια, αλλά κατάθεση ψυχής, που δεν πρέπει ν’ απωθούνται στο υποσυνείδητο κι ούτε να θάφτονται στο χώμα της λησμονιάς ή και της αχαριστίας.
Τα τέσσερα παιδιά του πατέρα μου, του Βουϊδασκόκωστα, και τα έξι του θείου μου, του Πλευρομύρο, ζούσαμε κι αισθανόμαστε μέχρι σήμερα, σαν αληθινά αδέλφια. Οι δύο άγιες κι αείμνηστες αδελφές, οι μάνες μας Αθηνά και Κατερίνη, με την αγάπη και τη βιωματική τους, είχαν κτίσει συνειδητά, προπάντων στα πέτρινα παιδικά μας χρόνια, αυτή την ιδιαίτερη αδελφική σχέση, μοιράζοντας το κομμάτι το ψωμί σε δέκα μικρές φέτες.
Ιδιαίτερα ο Βασίλης ήταν για μένα ο μεγαλύτερος αδελφός και για τη μάνα μου ο πρώτος και μεγαλύτερος γιος της, κι εκείνη γι’ αυτόν η δεύτερη μάνα του. Στ’ απίστευτα δύσκολα σχολικά μου χρόνια, τότε που η αγορά ακόμα κι ενός τετραδίου ή μολυβιού ήταν απαγορευτική, η μάνα μου με πόνο ψυχής έπαιρνε συχνά το γνωστό της δρόμο, που την έφερνε στο μαραγκούδικο του Βασίλη. Κι ενώ αυτή, από πληγωμένη αξιοπρέπεια, δεν άρθρωνε λέξη, εκείνος καταλάβαινε και τη ρωτούσε «΄Ιντα θεια συμβαίνει;» Έψαχνε τις τσέπες του και χωρίς υστεροβουλία τής έδινε ότι είχε, ακόμα και τα λεφτά που προόριζε για τα τσιγάρα του. Κι όταν δεν έβρισκε τίποτε, συλλογιζόταν, τί θα μπορούσε να κάνει για να μη φύγει η θεία του απογοητευμένη!
Γι’ όλα αυτά αλλά και για πολλά άλλα, εκφράζω από την ψυχή μου τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη στο Βασίλη, με τις ευχές και τις προσευχές μου να τον κατατάξει ο Θεός σε τόπο αντάξιο της ζωής και της πολιτείας του. Κι αυτό, νομίζω, είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον αγαπημένο μου ξάδελφο!