Δυο όμορφες εικόνες από το ίδιο σημείο, σε διαφορετικές εποχές, που δείχνουν την ομορφιά στα γραφικά Ανώγεια που άλλοτε μπορεί να συμβολίζουν την εγκατάλειψη και άλλοτε την ελπίδα για κάτι καινούριο και όμορφο.

Ένα  εγκαταλελειμμένο παλιό σπίτι στην γειτονιά στον Λαγκό, απέναντι από του Καφατσή, σε ένα μικρό σοκάκι στα Ανώγεια που διατηρεί την ομορφιά του αναλλοίωτη στο πέρασμα των αιώνων.

Βαριά χτυπημένο και λαβωμένο το σπίτι στην πρώτη εικόνα ,από τον χρόνο που δεν κάνει διακρίσεις, αλλά παράλληλα έτοιμο στον ερχομό της Άνοιξης, στην δεύτερη εικόνα, να δώσει σε όποιον το δει την ομορφιά του χωριού μας δεκαετίες πριν, με τις γυναίκες που φρόντιζαν να έχουν λουλούδια και φυτά στην αυλή τους.

Ο Μάρτιος μπήκε, σιγά σιγά η Άνοιξη θα φωτίσει και θα λάμψει στο χωριό μετά από ένα δύσκολο χειμώνα, οπότε η καλύτερη στιγμή ξεκούρασης θα είναι ένας Κυριακάτικος καφές και συζήτηση με φίλους σε γραφικά σημεία όπως αυτό στα Ανώγεια.

Οι δυο ξεχωριστές αυτές εικόνες είναι της Ζαχαρένιας Σκουλά που μας έδωσαν και την αφορμή για τον παραλληλισμό των εποχών και των αναμνήσεων.

Όπως αναφέρει και ο μεγάλος ποιητής Γιώργης Καράτζης:

Ανοιξη δροσοστόλιστη, ξενινιασμένη κόρη,

 που πορπατείς ξυπόλητη κι ανέμελη στ’ αόρη..
Κι όπου περάσεις και διαβείς, όλα στη γης αθούνε,

 και μυρωμένες αναπνιές κι ολόδροσες σκορπούνε…
Πάρε με στην αγκάλη σου, δέξου με στην καρδιά σου,

 μέσα στο φως να λούγομαι και μες στην ευωδιά σου…
Τον έρωντα σου να ντυθώ, για μια στιγμή να νιώσω, 

κείνο το χάδι στην ψυχή που περιμένω τόσο…»