Για τον Πλάτανο της πλατείας του Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια είναι αφιερωμένο το ποίημα που έστειλε στους αναγνώστες της ΑνωΓης ο Βασίλης Σμπώκος (Λουκάς του Ατζαρομάνωλα).

Εδώ και 100 χρόνια ο Πλάτανος στέκει αγέρωχος στο Μεϊντάνι αλλά το ποίημα αφιερώνεται και στις γενιές που τραγούδησαν στον ίσκιο του και που δεν βρίσκονται πια μαζί μας.

Για όλους εμάς που τραγουδήσαμε μαντινάδες κάτω από τον ίσκιο του..

Το ποίημα έχει ως εξής:

”Ο Πλάτανος τ’ Αί Γιώργη”

Τ’ Αί Γιωργιού τον πλάτανο κάθομαι και ξανοίγω,

κι αθιβολές μες  στο μυαλό σα τσι πληγές ανοίγω

Και σκέφτομαι στον ίσκιο του πόσοι κοντό εκαθίσαν

Και ξέγνοιαστοι τα νιάτα τους εσιγοτραγουδήσαν

Οι γέροι να μονιάζουνε με τσι ντελικανήδες,

να δείξουνε ο γεις τ’ αλλού  ποιοι είναι μερακλήδες

Κι έτσα λογιώς εδιάβαινε κι επαίρνανε η ζωή τους,

μέχρι να ‘ρθει ο Χάροντας να πάρει τη ψυχή τους.

Κι ο πλάτανος αλύγιστος με υπομονή μεγάλη,

ξανοίγει πως μισεύγουνε νέοι, μικροί,Β μεγάλοι

Κι όλοι τους εθαρούσανε θα ζούνε και θα δούνε,

τσι κλώνους του απ’ τη φθορά του χρόνου να θρουλούνε

Πόσοι κοντό εκάνανε ετουτηνά τη σκέψη,

‘πο κάτω ‘πο τον ίσκιο του που τσι ‘χε δροσερέψει

Κι εδά στο χώμα κοίτουνται κι αυτός ‘πο πάνω στέκει,

περήφανος που φύγανε τόσες γενιές παρέκει

Ήθελα να ‘μουν Πλάτανος…