“Ζοφερές μέρες ξημέρωσαν πάλι στον τόπο μας. Τα χρώματα τα ρούφηξε ξανά η αχανής τρύπα του μαύρου. Όμως τα συμβάντα δεν είναι τυχαία, ούτε απλώς προέκυψαν ξαφνικά. Έχουν αιτίες, οι αιτίες αυτές έχουν ρίζες βαθιές, ρίζες που τις είδαμε να μεγαλώνουν, να απλώνονται επικίνδυνα και να ξεκουφώνουν τα πλακάκια της αυλής γύρω από το δέντρο, αλλά δεν κάναμε τα απαραίτητα για να σταματήσουμε την εξάπλωση. Αυτό λένε τα γεγονότα, που είναι αμείλικτα. Δεν είναι απλώς μια εκτίμηση, είναι τα γεγονότα που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
Εφόσον θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία ανθρώπων, εφόσον αγαπούμε τους ανθρώπους και τον τόπο μας, οφείλουμε τώρα να δούμε καθαρά και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Ναι, δεν είναι μονάχα πρόβλημα του τόπου μας. Ναι, παντού στον κόσμο συμβαίνουν άσχημα πράγματα – και δεν μας αφήνουν αδιάφορους, δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Εμάς όμως, αυτή είναι η αυλή μας αυτή τη στιγμή και με αυτή πρέπει να ασχοληθούμε. Χωρίς να ξεχνάμε ποτέ φυσικά ότι είμαστε μέρος ενός όλου στον πλανήτη μας, πρέπει όμως να εντοπίσουμε την δράση μας αυτή τη στιγμή στον τόπο μας, στα Ανώγεια.
Ως κοινωνία είχαμε κάποτε κατακτήσει ένα σημαντικό κατά την γνώμη μας προνόμιο. Να μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές μας μεταξύ μας, χωρίς καμιά από τα πάνω διαμεσολάβηση, κάτι που κατά την γνώμη μας είναι μια κατάκτηση για μια κοινωνία ανθρώπων. Όμως είναι άλλο πράγμα να λύνουμε τις διαφορές μας κι άλλο πράγμα να σκοτωνόμαστε. Δυστυχώς αυτή είναι μια προοπτική που δεν ταιριάζει σε καμιά κοινωνία ανθρώπων, επομένως πρέπει να διαλέξουμε: ή θα γίνουμε ζούγκλα, περιμένοντας από την καταστολή και την αστυνόμευση να μην μας αφήνει να σκοτωνόμαστε, ή θα προσπαθήσουμε να ξαναγίνουμε εκείνη η κοινωνία ανθρώπων που μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, να έχουν κατανόηση και να λύνουν όμορφα και συνετά τις όποιες διαφορές – που πάντα θα προκύπτουν.
Ως κοινωνία πρέπει να βάλουμε πάνω στο τραπέζι όλα τα ζητήματα, να εξετάσουμε και να ξαναδούμε τι είναι αυτό που θέλουμε, ποια είναι η ουσία που αποζητούμε, ποιες είναι οι σχέσεις που θέλουμε να δομήσουμε μεταξύ μας. Γιατί τι άλλο είναι μια κοινωνία παρά οι σχέσεις μεταξύ των μελών της; Αυτές τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ μας, πρέπει και οφείλουμε να τις αποκαταστήσουμε.
Με θάρρος πρέπει να βάλουμε ξανά τα θέματα πάνω στο τραπέζι. Αυτονόητα φυσικά καταδικάζουμε την οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, όμως αυτή δεν είναι παρά το σύμπτωμα της αρρώστιας. Επομένως πρέπει και το οφείλουμε στην κοινωνία μας να προχωρήσουμε παρακάτω. Να σταθούμε αντιμέτωποι στην νοοτροπία και την κουλτούρα που οδηγούν στην οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, να επανεξετάσουμε αρκετά από τα πράγματα που οριοθετούν την ζωή στην κοινωνία μας: την οικογενειοκρατία, την πατριαρχία, την προσπάθεια της επιβολής των εγωισμών μας και όλες τις αιτίες που οδηγούν τα πράγματα εδώ που έχουν οδηγηθεί τώρα.
Οφείλουμε να ανοίξουμε αυτή την κουβέντα. Το οφείλουμε στον τόπο μας, στα παιδιά μας αλλά και στην μνήμη του Μανόλη Στρατάκη, του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργη Ξυλούρη που τόσο άδικα χάθηκαν. Θα έπρεπε να είναι μαζί μας τώρα αυτοί οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τους έχουμε εδώ, όρθιους, ζωντανούς. Ας παλέψουμε να μην τους ακολουθήσουν άλλοι.
Αποδεχόμαστε λοιπόν το κάλεσμα που έκανε το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων και Φίλων Σταυρακείου Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων και καλούμε κι εμείς με την σειρά μας όλους τους φορείς του τόπου μας αλλά και όλους τους ανθρώπους των Ανωγείων να δώσουμε μια κοινή μάχη: Να κατανοήσουμε το πρόβλημα και να το λύσουμε. Όλοι μαζί μπορούμε να την κερδίσουμε αυτή την παρτίδα!
Αυτονόητα εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργη Ξυλούρη.”
Το ΔΣ του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων
Το ΔΣ του ΑΠΣ ΙΔΑΙΟΙ Ανωγείων

Του Γιάννη Ξυλούρη, δικηγόρου

Στη ζωή μας, υπάρχουν φορές που συναντάμε το μεγαλείο. Όχι εκείνο που εκπορεύεται από ακαδημαϊκούς τίτλους, ή από υλικά πλούτη, ή από γαλαζοαίματη καταγωγή. Το αληθινό μεγαλείο, είναι το μεγαλείο τής ψυχής. Η μόνη αριστοκρατία που θα πρέπει να παραδεχόμαστε. Τη συναντάμε σε ανθρώπους καθημερινούς. Γυναίκες και άντρες, σαν εμάς τους ίδιους, που μόνο αυτούς αξίζει ν’ αποκαλούμε αρχόντισσες και άρχοντες. Μπροστά τους, μπροστά δηλαδή σ΄ αυτή την ακλόνητη δύναμη που υπερβαίνει το ταπεινό και μίζερο “εγώ”, ως θυσία στο κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει να στεκόμαστε κάθε φορά όχι μόνο με δέος και με ευλάβεια, αλλά και με την πίστη ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους.

Γιατί, θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής, μεγάλη καρδιά, για να πεις μπροστά στο φέρετρο τού αδικοχαμένου πατέρα σου, ξεπερνώντας το δικό σου αβάσταχτο πόνο και την οδύνη, κατάμουτρα στο θηρίο τού εκδικητικού μίσους που στο σκοτάδι ακονίζει τα νύχια του, “σήμερα θρηνούμε δυο χαμένες ψυχές”. Ο θρήνος δηλαδή για τον αδικοχαμένο πατέρα, αγκαλιάζει ανεπιφύλακτα και τον επίσης αδικοχαμένο “εχθρό”. Αυτό έκανε προχθές στ΄ Ανώγεια η Αριστέα Ελευθερίου Καλομοίρη. Μια νέα κοπέλα, που με μια μόνο φράση της ξαναζωντανεύει αιώνιες παραδόσεις τής ρωμιοσύνης, και φέρνει στο νου αλλοτινούς καιρούς. Έτσι, θα μιλούσε μόνο μια Ανωγειανή Αρχόντισσα. Απ’ αυτές τις παλιές, που νομίζουμε πως έχουν φύγει πια. Που μπορεί να μην ήξεραν να γράψουν ούτε τ’ όνομα τους, όμως ήξεραν πολύ καλά το χρέος τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Το μεγαλείο τής ψυχής τους, τους έδειχνε καθαρά πως πάνω από το τυφλό μίσος, πάνω από την εκδίκηση που ικανοποιεί το άτομο, υπάρχει ένα κοινωνικό σύνολο, που η Ανωγειανή γυναίκα τάχθηκε να υπηρετεί.

Η στάση της με συγκλόνισε. Χωρίς να την γνωρίζω από πριν, με ταπεινότητα, και έναν απέραντο σεβασμό στο πρόσωπο της, τη συλλυπήθηκα και τής έδωσα συγχαρητήρια γι’ αυτά που είπε. Μ’ ευχαρίστησε για τα συλλυπητήρια και με τη σεμνότητα που τη διακρίνει, μου απάντησε σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο: “Eίπα αυτά ακριβώς που θάλεγε και ο πατέρας μου“.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι θ’ αφήσουμε πίσω μας. Θ’ αφήσουμε πλούτη, που κάποια μέρα θα σκορπίσουν σαν τα ξερόχορτα στον άνεμο; Θ’ αφήσουμε ένα μεγάλο δοξασμένο όνομα, σαν δανεικό φωτοστέφανο που η λάμψη του μοιραία θα ξεφτίσει στο πέρασμα τού χρόνου; Το πέρασμα τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή τη ζωή, σημαδεύεται από τους απογόνους που αφήνει πίσω του. Έστω, και έναν.

Μ’ αυτή την έννοια, ο αδικοχαμένος Λευτέρης Καλομοίρης άφησε πίσω του άξια κληρονόμο, που αυτή θ’ αναδεικνύει πάντα το μεγαλείο του, και αυτή θα τιμά την ανατροφή που ο ίδιος τής έδωσε.

Ας είναι αιώνια η μνήμη του.                                    

https://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27369&subid=2&pubid=38579098

Στο πένθος έχουν βυθιστεί τα Ανώγεια μετά το διπλό φονικό που έλαβε χώρα το Σάββατο, όταν ένας 30χρονος πυροβόλησε θανάσιμα 63χρονο άνδρα και στη συνέχεια ο γιος του αποθανόντα πυροβόλησε με τη σειρά του το δράστη τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Για το ζήτημα αυτό μίλησε στην εκπομπή «MEGA Mag» ο επίτιμος πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και συγγενής των θυμάτων, Κώστας Ξυλούρης.

«Όλο το χωριό είναι βυθισμένο στο πένθος», δήλωσε ο κ. Ξυλούρης και πρόσθεσε πως «ήταν μια κακιά στιγμή που οδήγησε στο θάνατο δυο ανθρώπους. Τώρα πρέπει να επικρατήσει η λογική και να μη δημιουργηθεί βεντέτα».

Σύμφωνα με τον κ. Ξυλούρη, τα Ανώγεια έχουν μια δική τους ξεχωριστή κουλτούρα στη μουσική. Το 80-90% των κατοίκων ασχολείται με την τέχνη, το χορό και το τραγούδι και όχι με τα όπλα. Τα περιστατικά που έχουν σημειωθεί στο χωριό είναι ελάχιστα και περιορισμένα. «Επικρατεί ο πολιτισμός, η ανθρωπιά και η φιλοξενία», δήλωσε ο κ. Ξυλούρης.

Για να μην επαναληφθούν αντίστοιχα περιστατικά στο μέλλον, ο κ. Ξυλούρης υποστήριξε πως χρειάζονται ομιλίες από ανθρώπους με κύρος και καθηγητές και όχι αστυνομικές επεμβάσεις και βία. Τόνισε επίσης, πως πρέπει να σταματήσουν η οπλοφορία και οι άσκοποι πυροβολισμοί.

Δήλωση από το Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων και τον πρόεδρο Νικόλαο Βρέντζο

«Το θλιβερό και απρόσμενο γεγονός του διπλού φονικού , μας έχει συνταράξει και μας έχει συγκλονίσει κυριολεκτικά. Εκ μέρους του πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων ,του Δ Σ και των μελών του, θα ήθελα να εκφράσω την βαθιά μας θλίψη, οδύνη και στεναχώρια για τον άδικο και ξαφνικό χαμό των δυο συγχωριανών μας, του Λευτέρη Καλομοίρη και Γιώργη Ξυλούρη ,Γιώργη Ξυλούρη και Λευτέρη Καλομοίρη .Ο Θεός να τους συγχωρέσει και ας είναι ελαφρύ το Ανωγειανο χώμα που τους σκεπάσει.

Επίσης, να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των θανόντων ,ο Θεός να τους δώσει την δύναμη να αντέξουν τον πόνο που βιώνουν, αλλά και το κουράγιο για να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που ορίζουν οι θλιβερές ετούτες στιγμές, με λογική, σωφροσύνη και ψυχραιμία για το διαφορετικό αύριο που ξημέρωσε,ώστε το κακό να σταματήσει εδώ!

Αυτό που προέχει από όλους μας, είναι να διατηρηθεί η ηρεμία και να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού η κοινωνική συνοχή του χωριού μας!

Εμείς ως Σύλλογος αλλά και όλο το χωριό ,θα είμαστε δίπλα στις οικογένειες στο βαρύ πένθος και στο σταυρό του μαρτυρίου που σηκώνουν , χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς για να απαλύνουμε όσο μπορούμε το πόνο τους , βοηθώντας τους όπου χρειαστεί και όπου μας ζητηθεί για να κλείσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα και ανώδυνα η πληγή που άνοιξε για το χωριό μας.

Ο Σύλλογος μας, μαζί με το Δήμο Ανωγείων και όλους τους άλλους φορείς ,αλλά και με τους ανθρώπους που κατέχουν ένα “ειδικό” και “ηθικό” βάρος μέσα και έξω από το χωριό ,θα πρέπει άμεσα να πάρουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες ώστε να υπάρξει ο τερματισμός του θλιβερού γεγονότος.

Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να προβληματιστούμε έντονα για το πρωτόγνωρο διπλό φονικό, που έρχεται να συμπληρώσει το φονικό που είχε γίνει πριν 3 χρόνια του Μανόλη Στρατάκη και να ενεργοποιηθούμε με όλες μας τις δυνάμεις, προς την σωστή κατεύθυνση, κάνοντας πρώτα την αυτοκριτική μας και μια σωστή εκ βάθους ενδοσκόπηση της Ανωγειανής κοινωνίας, όπου ζούμε, χωρίς όμως να εθελοτυφλούμε, βλέποντας κατάματα τις πικρές αλήθειες και τα κακώς κείμενα…και σε οποία συμπεράσματα καταλήξουμε και σε οποία προβλήματα αναδείξουμε, να αναζητήσουμε και δώσουμε όλοι μαζί ενωμένοι τις δραστικές και καίριες λύσεις, ώστε να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΑΔΙΚΑ ΘΥΜΑΤΑ ,και να δικάζουμε θύτες.

Προς αυτήν την κατεύθυνση στο πλευρό μας θα ζητήσουμε να είναι συντεταγμένη η Ελληνική πολιτεία και όλοι οι θεσμοί που εκπροσωπεί ,όπως η Πανεπιστημιακή κοινότητα, η  Δικαιοσύνη, η  αστυνομία όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης και όσοι θεσμοί χρειαστούν για το σκοπό αυτό.

Καταδικάζουμε απερίφραστα την οπλοφορία και την οπλοχρησία που είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες , που εν καιρώ ειρήνης και εν έτη 2020, να κυλάει αθώο αίμα στους δρόμους του χωριού μας!

Τα Ανώγεια είναι ένα πολύπαθο χωριό, ένας τόπος που έχει αναγεννηθεί 3 φορές μέσα από τα ολοκαυτώματα και τις στάχτες του , ένα χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης , του Πολιτισμού, της Φιλοξενίας, της Παράδοσης και της Βαριάς Ιστορίας των Προγόνων μας και δε πρέπει, δε μπορούμε και δεν έχουμε το δικαίωμα να την αμαυρώνουμε με σκοτεινές σελίδες πάνω στο ‘φωτεινό βιβλίο’ του τόπου μας.

Οι θλιβερές στιγμές που ζούμε απαιτούν βαθιά περισυλλογή, κάνοντας όλοι μας ένα βήμα πίσω, φωτίζοντας ξανά τον παλιό αξιακό  Κώδικα και τις αρχές που μας δίδαξαν οι Άνθρωποι που έκαναν τα Ανώγεια μεγάλα, επαναπροσδιορίζοντας  βασικές λέξεις και έννοιες που έχουν αρχίσει να χάνονται και να φθίνουν όπως, ο Σεβασμός, η Τιμή, το Δίκιο , η Ανθρωπιά ,καθώς και τους ιερούς δεσμούς, της συγγένειας, της κουμπαριάς της συντεκνιάς, και δίνοντας επιτέλους στο υπέρτατο αγαθό της Ζωής το πραγματικό νόημα που της αξίζει και όχι ευτελίζοντας την!

Μόνο  με σεβασμό , αλληλεγγύη, και Αγάπη προς στον συνάνθρωπο μας, τον συγχωριανό μας, χωρίς εγωισμούς, μονοιασμένοι και δυνατοί μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά ως Ανωγειανή κοινωνία !!»

“Κάποτε υπήρχε ένα χωριό που αντιστάθηκε. Αμέσως μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του το 1944, πήρε φόρα και μπήκε ξανά στη ζωή με ταχύτητα φωτός.

Μαύρα μαντήλια, μαύρα τσεμπέρια και ένα σχολειό, το Σταυράκειο Γυμνάσιο, που χτίστηκε σχεδόν πάνω στα ερείπια του πολέμου, διαμόρφωσαν τη νέα ταυτότητα των ανθρώπων που ζούσαν εδώ:
Εργατικότητα, αλληλεγγύη, φιλομάθεια, αισιοδοξία, φιλοξενία, ευγένεια και γλέντι.

Μέσα στην περίοδο ανθοφορίας και ανάπτυξης που ακολούθησε, ξαναγεννήθηκε και ωρίμασε η περίφημη τοπική κτηνοτροφική, υφαντική, τυροκομική, μουσική, χορευτική και ποιητική παράδοση και λίγο αργότερα το πολιτιστικό ύφος και ήθος που άρχισε να λάμπει από το τέλος της δεκαετίας του ’70.
Αυτό ναι, είναι η παράδοσή μας και χτίστηκε πέτρα – πέτρα.

Η οπλοκατοχή δεν είναι παράδοση.
Η οπλοκατοχή όπου αυτή υπάρχει, είναι για να καλύψει σκοτάδια, φόβους, κενά και συμπλέγματα.
Είναι ο κόκκινος λεκές πάνω στην ομορφιά του άσπρου υφαντού βαμβακερού χασέ, που με κόπο έφτιαξε με τα ίδια της τα χέρια, η πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική γενιά Ανωγειανών.
Αυτήν την ομορφιά, που εμείς σήμερα σκοτώνουμε.

Πενθούμε θυμωμένοι, δίπλα στις οικογένειες των άδικα χαμένων χωριανών μας, Λευτέρη Καλομοίρη, Γιώργη Ξυλούρη και Μανόλη Στρατάκη.

Ο Σύλλογος Αποφοίτων και Φίλων του Σταυράκειου Γυμνασίου και Λυκείου, στο πλαίσιο των σκοπών και του πνεύματος του καταστατικού του, ελπίζοντας και αναμένοντας στην άμεση κινητοποίηση και βοήθεια του Δήμου, καλεί όλους τους τοπικούς φορείς και συλλόγους των Ανωγείων, (γονέων, αθλητικούς, πολιτιστικούς, πολιτικούς, παραγωγικούς) όχι μόνο να ταχθούμε φωναχτά εναντίον της οπλοκατοχής, αλλά και να αναλάβουμε δράσεις από κοινού, κατά του εγκληματικού αυτού φαινομένου και των αιτιών που το συντηρούν.

Όταν οι Γερμανοί είχαν ισοπεδώσει το όμορφο χωριό στα δυτικά της Κρήτης, έγραψαν πρόστυχα σε μια πινακίδα:
“Εδώ υπήρχε η Κάνδανος”.

Έχουμε την ευθύνη και υποχρέωση, να αναλάβουμε δράση τώρα, αν δε θέλουμε σε λίγο καιρό να δούμε γραμμένη από τα δικά μας χέρια τη φοβερή φράση:
“Εδώ υπήρχαν τα Ανώγεια”.

*Το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων Σταυράκειου Γυμνασίου – Λυκείου Ανωγείων

Κουρούπη,η παρουσία σου λείπει απ’ το Μεϊντάνι,

για δε θωρώ το δεύτερο τα πάσα σου να κάνει..

(Αριστείδης Χαιρέτης “Γιαλάφτης)

Σε στενό οικογενειακό κύκλο λόγω των περιοριστικών  μέτρων κατά της πανδημίας του κορονοΪού, θα πραγματοποιηθεί αύριο Τρίτη 6 Μαΐου στις 10 π.μ  στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, το ετήσιο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Εμμανουήλ Καλλέργη ή “Κουρούπη”. Μια μορφή του Μεϊντανιού και ένας δραστήριος και πολυπράγμων άνθρωπος του τόπου μας που η απουσία του είναι αισθητή από τον τόπο.

Γεννημένος το 1926 ο Εμμανουήλ Καλλέργης, έζησε ως έφηβος τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης του, τον ξεριζωμό και το Ολοκαύτωμα του χωριού. Επέστρεψε μετά την κατοχή με την οικογένεια του και έχτισε ξανά πάνω από τις στάχτες το σπίτι του μένοντας στα αγαπημένα του Ανώγεια μέχρι το τέλος της ζωής του.Μεταξύ άλλων ο Εμμανουήλ Καλλέργης είχε διατελέσει πρώτος πρόεδρος του Αετού Ανωγείων την χρονιά της ιδρύσεως του το 1963, ενώ εποχή άφησε η ταβέρνα με την επωνυμία “Μητάτο” που διατηρούσε πίσω από την πλατεία Μεϊντάνι και από την οποία πέρασαν όλοι οι καταξιωμένοι Κρήτες καλλιτέχνες. Γιος μάλιστα του “Κουρούπη” και της αγαπημένης συζύγου του Αγάπης Νταγιαντά είναι και ένας από τους σημαντικότερους και πιο ποιοτικούς καλλιτέχνες της νέας γενιάς, ο Κώστας Καλλέργης που με το λαούτο και τις συνθέσεις του αφήνει εποχή  τόσο στη δισκογραφία όσο και στις ζωντανές του εμφανίσεις.

“Η ζωή του Κουρούπη μας δίδαξε πως η νιότη είναι ψυχικό στολίδι και δεν έχει ηλικία.Το στρογγυλό τραπεζάκι στη γωνία του μεϊντανιού θα αργήσει να ξαναβρεί το ταίρι του. Κάθε μέρα στου Καρρά το καφενείο με το γλυκύ βραστό καφέ και το τσιγάρο που όλο έλεγε πως θα κόψει κάτω από το καμπαναριό.” είχε αναφέρει τη μέρα του θανάτου του Εμμανουήλ Καλλέργη, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τον σκεπάζει.