Συνέντευξη στον Γιάννη Θεοδωράκη και τα “Παραπολιτικά Κρήτης”

(www.parapolitikakritis.gr)

Η καλή μαντινάδα, κατά τη γνώμη μου, είναι τρόπος ζωής και εσωτερικής ολοκλήρωσης. Μέσω της μαντινάδας βγάζεις όλο σου το είναι και το καταθέτεις. Μ’ αρέσει να ξεσπώ εκεί. Με συντροφεύει. Ανεξάρτητα, αν βγαίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πολλές φορές, άλλα θέλω να πω, κι άλλα βγαίνουν. Άλλα, η κάθε στιγμή έχει το δικό της μεγαλείο, κι αυτό μετρά.

Για την σημερινή μου βόλτα επέλεξα το βουνό, ένα τόπο που έχει γράψει τη δική του ιστορία, να βρω και να συνομιλήσω με μια κυρία του στίχου των Ανωγείων, την αγαπημένη του κόσμου Βέρα Σουλτάτου Ξυλούρη. Φίλη μου, καλώς σε βρήκα.

Καλώς όρισες στ’ Ανώγεια καλέ μου φίλε. Στο τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σε συναντώ.
Ομολογουμένως, με τιμάει η ευγενής παρουσία σου στη ζωή μου.
Αφ’ ενός για όλα αυτά που έχεις κάνει και έχεις δώσει στην παράδοση του τόπου μας και αφ’ ετέρου, πολύ απλά, γιατί είσαι εσύ.
Ένας αληθινός, χαρισματικός, ντόμπρος και χαρούμενος άνθρωπος.
Εγώ αυτούς τους ανθρώπου αγαπώ.
Καλώς εσμίξαμε λοιπόν.

 Δυο λόγια θα ήθελα από σένα, πριν αρχίσω τις δικές μου ερωτήσεις, δυο κουβέντες για τη ζωή σου.

Τα «όσα», μου χουν γκρεμιστεί,
και πόσα έχω χτίσει…
Πώς με δυο λόγια να σου πω
αυτά που έχω ζήσει…

Ίσως να ακουστεί λίγο κοινότυπο, αλλά παλεύω κι εγώ, όπως όλοι μας. Μάχομαι σκληρά στην καθημερινή βιοπάλη, ονειρεύομαι, ελπίζω, γελώ, χαίρομαι, λυπάμαι, κλαίω.

Παντρεύτηκα στα 22 μου με το Χαράλαμπο Ξυλούρη. Είμαι τυχερή και ευλογημένη γιατί απέκτησα δυο καλά κορίτσια, την Ειρήνη 15 χρονών και την Άννα στα 12.
Και ΝΑΙ με δυο λόγια, αυτές είναι η ζωή μου.
Η κάθε μου προτεραιότητα και το κάθε μου όνειρο εξαρτάται και γεννιέται από αυτές.
Θα κάνω τα πάντα για να γίνουν δυναμικές κι ευτυχισμένες.
Ό,τι δε κατάφερα εγώ στη ζωή, ευελπιστώ κι εύχομαι να το δω στα παιδιά μου.

Σ’ ένα χωριό, το οποίο έχει αναδείξει τόσους και τόσους στιχουργούς, πως αισθάνεσαι να είσαι μέλος αυτής της κοινότητας του στίχου;

Αναμφισβήτητα και αποδεδειγμένα, τα Ανώγεια είναι ένα χωριό, το οποίο έστεκε πάντα στα ψηλότερα σκαλιά του βάθρου, όσον αφορά στην παράδοση. Εκεί γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έζησαν και από κει κατάγονται πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι του στίχου. Προσωπικά, τ’ Ανώγεια έχουν εμπλουτίσει τον ψυχισμό μου πάρα πολύ έντονα, από πολύ μικρή ηλικία.Η κρητική μουσική, οι χοροί, οι καλλιτέχνες και φυσικά η μαντινάδα ανέκαθεν μου ασκούσαν μια ακατανίκητη έλξη. Η μαντινάδα ήρθε σχεδόν αβίαστα και ανεπιτήδευτα στη ζωή μου.Και ενώ αρχικά το έβλεπα σαν παιχνίδι, που κατάφερνα να σμίξω λέξεις σε στιχάκια με ομοιοκαταληξία, καλλιεργώντας το, αργότερα, δε φανταζόμουνα ποτέ, ότι οι μαντινάδες μου θα είχαν τόσο ευρεία απήχηση, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Νιώθω πραγματικά περηφάνια, τιμή και σεβασμό για όλο αυτό, και δηλώνω ευθαρσώς ότι έχω το γνώθι σαυτόν – ξέρω ότι έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου.

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να προσπαθεί να αποδείξει την αξία σου στους ανθρώπους του στίχου;

Μάλλον, θα έλεγα ότι προσπαθεί περισσότερο να αποδείξει σε μένα τι αξίζω. Η μεγαλύτερη τροχοπέδη στο κυνήγι των ονείρων μας και στην επίτευξη των στόχων μας είναι, μόνο, ο εαυτός μας.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κριτής. Σέβομαι και θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν στόχους στη ζωή τους, όποιοι κι αν είναι αυτοί.
Οι άνθρωποι του στίχου είναι πολλοί. Στήριξαν και στηρίζουν την παράδοση με ευλάβεια.
Παραδειγματιζόμαστε από αυτούς και προχωράμε ο καθένας, πιστεύω, με το δικό του ύφος, με τη δική του κατάθεση ψυχής, με το δικό του μερακλίκι, που όσο είναι αυθεντικό και ανεπηρέαστο, θεωρώ ότι, δεν αντιγράφεται και δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα σε κανένα.

– Είναι εύκολο πιστεύεις να καθιερωθεί ένας στιχουργός στο μυαλό και στη σκέψη του απλού κόσμου;

Σαφώς και είναι πολύ δύσκολο. Θα σου μιλήσω σαν απλός ακροατής. Το να μπεις στη ψυχή ενός ανθρώπου, να την «αγγίξεις» και να τη γεμίσεις, πρέπει να σε διακατέχει, πιστεύω, η ευαισθησία, η καλοσύνη και η ντομπροσύνη.
Από την άλλη, αν αυτό που βγάζεις προς τα έξω σα χαρακτήρας, σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα είναι απρόσιτο, προσποιητό και αδιάφορο, το ίδιο αδιάφορη θα μου μείνει και η μαντινάδα που θα πεις, όσο δυναμική και να ναι.
Δεν αρκεί μια καλή μαντινάδα για να κερδίσεις μια θέση στη σκέψη κάποιου, εάν δεν είσαι ο ίδιος καλός.
Έχω ακούσει τόσες μαντινάδες και, πίστεψέ με, πάντα με κέρδιζε ο τρόπος που την έλεγε κάποιος, η απλότητα και η αλήθεια που είχε. Πολλά παίζουν το ρόλο τους. Πολλές έχουν σταθεί από μονές τους.
Αλλά, για μένα αυτό δεν είναι αρκετό.
Πρώτα θα αγαπήσω τον άνθρωπο και κατ’ επέκταση αυτό που προσπαθεί να δώσει και να εκφράσει με τη μαντινάδα του.

Έγραψες ποτέ τίποτα μόνο και μόνο για να δημιουργήσεις εντυπώσεις;

Εντυπώσεις σε ποιον; Να καταλάβω τι; Τι θα κερδίσω μ’ αυτό; Απάθεια, αδιαφορία και μπερδεμένη κριτική ίσως.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι φοβάμαι την κριτική. Εγώ γράφω, πάνω απ’ όλα, για μένα.
Έχω μιλήσει για πόνο , για χαρά , για έρωτα, για λύπη.
Το κάθε συναίσθημα έχει τη δική του δυναμική.
Ο πόνος, αναπόφευκτα, θα βγει με οργή, με αποτέλεσμα να προκαλέσει εντύπωση σ’ αυτόν που θα την αντιληφθεί και την κατανοήσει.
Όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, στην δύναμη σου, στα συναισθήματα σου, δε προσπαθείς να εντυπωσιάσεις.
Απλά, τα κρατάς για σένα και κάποια στιγμή θα πιστέψουν κι οι άλλοι σε σένα, θα αναρωτηθούν, θα μπερδευτούν, θα διχαστούν, θα επηρεαστούν, και, στο τέλος, θα ανοίξουν την πόρτα στην αλήθεια σου!

Ο τρόπος που γράφεις έχει επηρεαστεί απ’ τον τρόπο γραφής κάποιου αλλού στιχουργού, που πιθανόν να έχεις πρότυπο;

Ίσως! Δε θα στο πω με σιγουριά όμως. Μεγάλωσα δίπλα στην καλή μαντινάδα. Την ατόφια, την αγνή, την αληθινή. Δίπλα σε καλούς μερακλήδες.
Πρότυπα πολλά, και όχι μόνο εντός Ανωγείων.
Εκτιμώ πολλούς αξιόλογους μαντιναδολόγους, γυναίκες και άντρες.
Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε κι αυτούς που έχουν φύγει από τη ζωή.
Κατά τη γνώμη μου, συνειδητά ή ασυνείδητα, παραδειγματίζεσαι από άλλους στιχουργούς, απ’ τον τρόπο που σκέπτονται, που εκφράζονται.
Ο τρόπος που γράφει, όμως, ο καθένας εξαρτάται από το πώς βλέπει το καθετί, πώς το αντιλαμβάνεται και πώς το βιώνει.
Σίγουρα, όλα αυτά σε καθορίζουν στο να βγάλεις το δικό σου πρόσωπο και να αφήσεις το δικό σου στίγμα.

Το όνομά σου έχει ακουστεί πολύ, χωρίς να έχεις την δισκογραφία που έχουν άλλοι συγχωριανοί σου στιχουργοί; Που νομίζεις ότι οφείλεται αυτό;

Με βρίσκεις λίγο απροετοίμαστη σ’ αυτό το θέμα. Μπορώ να σου πω, πάντως, ότι εκούσια τουλάχιστον, δεν το επεδίωξα κάτι τέτοιο.
Αν, όντως, είναι έτσι, τότε ήρθε από μόνο του.
Κοίτα! Γνωριμίες έχουμε όλοι, πιστεύω, ανθρώπους που μας στηρίζουν, ο καθένας έχει το «κύκλωμά» του.
Παλαιότερα, γινόσουν γνωστός στον ευρύ κύκλο, μέσω της δισκογραφίας και του τραγουδιού.
Βέβαια, πολύ σημαντικό ρόλο έπαιζε ποιος ήσουν, από πού κατάγεσαι, οι συναναστροφές σου κλπ.
Σήμερα, έχουν βοηθήσει πολύ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία σε προβάλουν από μόνα τους, αρκεί να ξέρεις να τα χειρίζεσαι σωστά.
Αν ήμουν μακριά απ’ όλο αυτό, οφείλω να το πω, πως, σε μεγάλο βαθμό, ο κόσμος δε θα γνώριζε πως έγραφα μαντινάδες.
Μόνο οι συγχωριανοί μου ίσως. Κι όλο αυτό, ξαναλέω, ήρθε από μόνο του.
Ο κόσμος ξέρει μονάχα. Αυτός βλέπει και κρίνει.

Διαβάστε την συνέχεια... »