Archive for Μαΐου 2018

Την ερχόμενη Τρίτη 22 Μαίου θα βρίσκεται ξανά στα Ανώγεια και στο Κέντρο Υγείας η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Ρεθύμνου. Για προγραμματισμό ραντεβού οι ενδιαφερόμενοι πολίτες θα απευθύνονται στα τηλέφωνα: 2834 0 31208 και 2834 3 40200 (Κ.Υ. Ανωγείων). Για κάθε επιπλέον πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να απευθυνθείτε στο Κ.Ψ.Υ. Ρεθύμνου στο τηλέφωνο 28310 20799

Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας στο Νομό Ρεθύμνου

Η κινητή Μονάδα λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της Κοινωνικής Ψυχιατρικής, η βάση της οποίας , μετατοπίζει το κέντρο βάρους της ψυχιατρικής περίθαλψης και φροντίδας από το ψυχιατρικό άσυλο στην κοινότητα και στις κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Στο νομό Ρεθύμνου υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ληπτών υπηρεσιών  ψυχικής υγείας που προέρχεται από την επαρχία και από απομακρυσμένες περιοχές. Πολλές ανάγκες ως τώρα παρέμεναν αναπάντητες ή ικανοποιούνταν μερικώς λόγω δυσκολίας πρόσβασης στις υπηρεσίες. Το κενό αυτό στοχεύει να καλύψει η Κινητή Μονάδα παρέχοντας δωρεάν υπηρεσίες όπως:

-διαγνωστική εκτίμηση
-ψυχολογική υποστήριξη
-συμβουλευτική
-φαρμακευτική αγωγή
-κατ’ οίκον επισκέψεις σε περιπτώσεις δυσκολίας μετακίνησης
-κοινωνική υπηρεσία

Ταυτότητα

Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Ρεθύμνου λειτουργεί από το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ρεθύμνου. Είναι ενταγμένη στο ΕΣΠΑ 2007-2013. Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας παρέχει υπηρεσίες στα 4 Κέντρα Υγείας του νομού, το Κ.Υ. Σπήλιου, το Κ.Υ. Αγ. Φωτεινής, το Κ.Υ. Περάματος και το Κ.Υ. Ανωγείων.

Επιστημονικό Προσωπικό

Οι υπηρεσίες της Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Ρεθύμνου παρέχονται σε κάθε Κέντρο Υγείας από την Επιστημονική Ομάδα την οποία στελεχώνουν: ψυχίατρος, ψυχολόγος, κοινωνική λειτουργός, επισκέπτρια υγείας και νοσηλεύτρια.

 

“Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε. Μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε.Δεν ήτο δυνατόν να γίνει άλλως, διότι είσθε Έλληνες…Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε η αποθέωση του ανθρώπινου ηρωισμού…”έγραφαν τότε οι Times του Λονδίνου.
Ο Ιωάννης Ξυλούρης ή Γκεγκρέζος, ο παππούς μου , υπήρξε ένας τέτοιος Έλληνας.

Στο Μεγάλο Κάστρο, την ημέρα αυτή που οι αλεξιπτωτιστές έπεφταν, αρνήθηκε να φύγει και να επιστρέψει στα Ανώγεια, λέγοντας: “Αυτή την ώρα επερίμενα εγώ”… σκοτώθηκε 38 χρονών στη Χανιώπορτα και το σώμα του έμεινε άταφο για μέρες, όχι όμως και άκλαυτο!

Η γυναίκα του, έγκυος και με άλλα τέσσερα παιδιά ,τον πένθησε μέχρι τέλους!

-Το κείμενο είναι από την εγγονή του Μαρία Ξυλούρη

Νωπές είναι οι αναμνήσεις από τη γερμανική εισβολή τους βομβαρδισμούς και την αντίσταση του Σάββα Στρατάκη 92 χρόνων σήμερα γνωστού επιπλοξυλουργού του Ηρακλείου και επί σειρά ετών προέδρου των Επαγγελαματοβιοτεχνών.

«Εμείς είμαστε στα Ανώγεια όταν μάθαμε πως έρχονταν οι Γερμανοί με τα αεροπλάνα για να βομβαρδίσουν και να καταλάβουν την Κρήτη. Όταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός του Ηρακλείου τον ακούγαμε από τα Ανώγεια, δηλαδή ακουγόταν ένα βουητό ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που φαινόταν από μακριά και καπνός από τις καταστροφές που είχαν προξενήσει» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Επίσης, θυμάται ότι πολλοί από τα Ανώγεια, σε μεγαλύτερη ηλικία απ’ αυτόν κατέβηκαν στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο για να πολεμήσουν μόλις έμαθαν τι γινόταν.

«Τότε δεν υπήρχε οργάνωση και όλοι πήγαιναν αυτόβουλα για να πολεμήσουν εκτός από τους στρατιώτες , τους Άγγλους και τους Νεοζηλανδούς που έτρεχαν για αντιμετωπίσουν τους Γερμανούς γιατί -προσθέτει ο κ. Στρατάκης- όταν τελείωσε ο αλβανικός πόλεμος δεν άφησαν τον στρατό να επιστρέψει στην Κρήτη που αν βρισκόταν εδώ, τότε θα ήταν αλλιώς τα πράγματα».

«Έτσι, λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, όταν άρχισαν να πέφτουν οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές ελάχιστοι ήταν οι στρατιώτες που βρίσκονταν στην Κρήτη και αυτοί ήταν εκείνοι που είχαν τραυματισθεί. Ο κόσμος όμως κατέβηκε με ό,τι είχε απ’ τα χωριά και τις πόλεις για να τους αντιμετωπίσει ενώ δεν υπήρχαν όπλα. Έτσι με τσουγκράνες, σκαπέτια, σκαλίδια, παλάμες, τούς αντιμετώπισαν».

Ακόμη θυμάται πως, ύστερα από τους βομβαρδισμούς, που επέστρεψε στο Ηράκλειο, η πόλη είχε υποστεί μεγάλες ζημιές. «Να σκεφτείτε ότι εκεί που σήμερα είναι ο δρόμος της παλιάς τροχαίας, σημερινή οδός Ταγματάρχου Τζουλάκη, ήταν όλα σπίτια τα οποία καταστράφηκαν» λέει ενώ προσθέτει: «την ώρα που περπατούσες σε συλλαμβάνανε οι Γερμανοί για να σε στείλουν για αγγαρεία. Μάλιστα ο ίδιος θυμάται πως είχε πάει δυο φορές στο Τυμπάκι για αγγαρεία 17 και 18 χρόνων».

Ο ίδιος αναφέρεται στην Αντίσταση, τη συμμετοχή του σ’ αυτή και στην ανωγειανή ομάδα με τον αρχηγό τον Χριστομιχάλη τον Ξυλούρη

Ακόμη θυμάται όταν οι Γερμανοί είχαν πάει στα Ανώγεια μαζί με τους δοσίλογους με τις κουκούλες που έδειχναν με το δάχτυλο τους 13 πατριώτες μεταξύ αυτών και τον Στεφανογιαννη, όπως μάς λέει.

Επίσης, ο Σάββας Στρατάκης κάνει αναφορά σε συνθηματικά που χρησιμοποιούσαν και λέει στο ΑΠΕ -ΜΠΕ «Είχαμε ομάδες και μια απ’ αυτές “οι σκοποί”, μάθαμε πως θα έρχονταν οι Γερμανοί στ’ Ανώγεια. Βάλαμε λοιπόν “σκοπούς” στο Γαράζο και στα Σείσαρχα και είχε αποφασισθεί όταν θα έβλεπαν τους Γερμανούς με τα αυτοκίνητα να φωνάξουν: “Οι τράγοι βγαίνουν, μπουν στα αμπέλια”».

«Έτσι και έγινε, και κατά τις 9 το πρωί, στις 12 Αυγούστου πρόβαλε ένας από το μετόχι Τζελιβάδα και μάς φώναξε: “Ε! χωριανοί οι τράγοι βγαίνουν να μπαίνουνε στα αμπέλια”. Έτσι, πήγαμε στο χωριό -εγώ ήμουν στην ομάδα των ενόπλων- και μαζευτήκαμε όλοι ενώ οι αρχηγοί αποφάσισαν να φύγουμε από το χωριό. Τότε έμειναν στο χωριό μόνο 73 άτομα, γέροι και γυναίκες, που δεν μπορούσαν να φύγουν».

Και στη συνέχεια αναφέρεται στο ολοκαύτωμα των Ανωγείων στις 13 Αυγούστου που αφού έμπαιναν στα σπίτια άρπαζαν υφαντά και άλλα αντικείμενα και στη συνέχεια έβαζαν φωτιά καταστρέφοντάς τα «και να φανταστείτε ότι τα τζάμια είχαν διπλώσει ενώ έβαζαν δυναμίτες στους ροκούνους για να ισοπεδωθούν τα πάντα…»

Ιδιαίτερες αναφορές κάνει επίσης, στην Αντίσταση και τη συμμετοχή του σ’ αυτήν και στο σαμποτάζ της Δαμάστας ενθυμούμενος αυτούς που πήραν μέρος σ’ αυτό και την ηρωική πράξη τους.
Επίσης, παρά την ηλικία του θυμάται κατά λέξη τη διαταγή του τότε Γερμανού διοικητή της Κρήτης, στρατηγού Μύλλερ, για την πλήρη καταστροφή των Ανωγείων, λέγοντας:

«Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι το κέντρο της αγγλικής κατασκοπείας.

Επειδή οι κάτοικοι των Ανωγείων διέπραξαν τον φόνο του επιλοχία διοικητού του φυλακίου Γενί Γκαβέ.

Επειδή οι κάτοικοι των Ανωγείων διέπραξαν το σαμποτάζ της Δαμάστας.

Επειδή οι αντάρτες κάθε προέλευσης, βρίσκουν καταφύγιο και προστασία στα Ανώγεια

Επειδή μέσω Ανωγείων διεπράχθη η απαγωγή του στρατηγού Φον Κράιπε

Διατάσσομεν

Την πλήρη καταστροφή της πόλης και την εκτέλεση οιουδήποτε άρρενος κατοίκου που θα τύχει να βρεθεί μέσα στην πόλη και γύρω χίλια μέτρα πέριξ αυτής
Ι Μύλλερ»

Του Γιώργου Μυσιρλάκη

Δημοσιευμένο από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Μια μικρή μαθήτρια της ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων, η Ελένη Χαιρέτη, του Ευριπίδη και της Όλγας, εξέπληξε με τις.. δημοσιογραφικές της δεξιότητες και κέρδισε το βραβείο  μαθητικής συνέντευξης σε παγκρήτιο διαγωνισμό, για την εργασία της “Η ζωή παιδί μου θέλει αγώνα”. Η μικρή Ελένη, πήρε συνέντευξη από την 89χρόνη Ανωγειανή Ελευθερία Χαιρέτη, που της μίλησε για τον πόλεμο, τα παλιά Ανώγεια και τα παιχνίδια τους, και κέρδισε το βραβείο στον τέταρτο παγκρήτιο  διαγωνισμό δημοσιογραφικών δεξιοτήτων που διοργάνωσε και φέτος ο σύλλογος Νεανικής δημοσιογραφίας “Τύπος και Ουσία”. Παράλληλα κέρδισε τα δικά μας συγχαρητήρια, αλλά και ολόκληρου του χωριού για την αξιέπαινη προσπάθεια της.

Η ΑΝΩΓΗ δημοσιεύει σήμερα την εργασία της μαθήτριας  Ελένης Χαιρέτη και τη συνέντευξη που της έδωσε η 89 χρόνη Ελευθερία Χαιρέτη. Απολαύστε την!

Η ΖΩΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΑΓΩΝΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΜΙΑ 89ΧΡΟΝΗ ΓΙΑΓΙΑ

Πώς σας λένε ; Πόσων χρονών είστε;

Με λένε Ελευθερία Χαιρέτη και είμαι 89 χρονών. Γεννήθηκα το 1929 στ Ανώγεια Ρεθύμνου Κρήτης

Πώς ήταν η ζωή στα παλιά χρόνια?

Η ζωή παλιά ήταν σκληρή και δύσκολη. Όλοι γυναίκες κι άντρες δουλεύαμε σκληρά όλη μέρα, άλλοι στα χωράφια, άλλοι στα πρόβατα. Οι γυναίκες βοηθούσαν τους άντρες στις εξωτερικές εργασίες, αλλά και οι δουλειές του σπιτιού δεν ήταν τόσο εύκολες, γιατί δεν υπήρχε η εξέλιξη της τεχνολογίας. ¨Έπρεπε να ζυμώσουμε το ψωμί του σπιτιού κάθε μέρα να πλύνουμε τα ρούχα στην σκάφη να μαζεύουμε ξύλα για τν φωτιά. Η ζωή μας κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας επιβίωσης αλλά ήμασταν πολύ αγαπημένοι και δεμένοι. Καθόμασταν τα βράδια όλοι μαζί και λέγαμε ιστορίες, συζητούσαμε τα προβλήματα μας. Υπήρχε επικοινωνία. Όχι όπως σήμερα που όλοι κάθεστε στην τηλεόραση και στους υπολογιστές και ξεχάσατε να επικοινωνείτε μεταξύ σας. Οι άνθρωποι τα χρόνια μου ήταν απλοί μαζεύονταν στις πλατείες και κάνανε παρέες ,χόρευαν ,διασκέδαζαν κι έλεγαν ανέκδοτα, θέλαμε λιγότερα πράγματα για να είμαστε ευχαριστημένοι.

Τα παιδιά τι παιχνίδια έπαιζαν?

Εμείς παιδί μου παλιά δεν είχαμε παιχνίδια, δεν είχαμε τέτοιες πολυτέλειες. Αν θέλαμε να παίξουμε  έπρεπε να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει. Δημιουργούσαμε παιχνίδια απ το τίποτα, με χαλικάκια και ξυλαράκια όπως για παράδειγμα τα Κισκιντάκια, τον Καλόγερο, τις Σβούρες  κα. Αν θέλαμε να φτιάξουμε κούκλες παίρναμε παλιά πάνινα κουρέλια και τις φτιάχναμε μόνες μας. Όχι σαν σήμερα που όλα τα βρίσκετε έτοιμα. Σας προσφέρουμε τα καλύτερα και πάλι δεν είστε ευχαριστημένοι.

Τι θυμάστε  απ τον πόλεμο?

Έχω πολλές δυσάρεστες αναμνήσεις από τον πόλεμο. Ήμουν 9 χρονών παιδί όταν έγινε ο πόλεμος. Θυμάμαι σαν σήμερα τους Γερμανούς που έπεφταν σαν τα μανιτάρια από τα αεροπλάνα. Τη μέρα που μας μάζεψαν όλα τα γυναικόπαιδα στο σχολείο να μας εκτελέσουν αλλά τελευταία στιγμή η απόφαση άλλαξε και μας έδιωξαν από το χωριό. Πήγαμε στα διπλανά χωριά για να σωθούμε, αλλού οι μαμάδες ,αλλού τα παιδιά. Ήταν δύσκολα, μετά έκαψαν το χωριό μας έκαψαν τα πάντα στα σπίτια μας. Μας φιλοξένησαν για πολύ καιρό οι άνθρωποι στ άλλα χωριά. ¨Ήταν οδυνηρά χρόνια με πείνα, ανέχεια, φόβο, κακουχία…. Αλλά καταφέραμε και ξαναχτίσαμε τα σπίτια μας από την αρχή . Η ζωή παιδί μου θέλει αγώνα

Τι έχετε να πείτε στους νέους?

Αυτό που έχω να πω σα συμβουλή είναι να εκτιμήσετε την εποχή που ζείτε. Να μην έχετε άγχος και να ζείτε την κάθε μέρα σας καλά ,με αγάπη, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Εμείς ζήσαμε τον πόλεμο των όπλων εσείς ζείτε τον πόλεμο της τεχνολογίας. Και αυτό είναι χειρότερο, γιατί έτσι αρχίζει ο άνθρωπος να χάνεται. Προφυλάξτε τον άνθρωπο, μη χάνετε την επαφή μεταξύ σας, γιατί έτσι μόνο θα επιβιώσετε.

 ΕΛΕΝΗ ΧΑΙΡΕΤΗ

Μαθήτρια ΣΤ τάξης  1ου Δημ. Σχ. Ανωγείων

 

Από μικροί μαθητές Του δημοτικού.

Πίσω από το κλεμμένο σεντόνι  της μάνας και τη λάμπα  του πετρελαίου,ο καραγκιόζης. Αυτή Ήταν η δική μας κινηματογραφική εμπειρία. Αυτοσχέδιες  παραστάσεις με χωριανούς ήρωες.Το εισιτήριο ήταν ένα αυγό η μια πατάτα.

Τα Ανώγεια από πάντα είχαν γιορτές όπως οι περίφημοι γάμοι. Καντάδες γιορτές των βοσκών.  Γλέντια.Το χωριό είχε και έχει πολλούς οργανοπαίχτες, Μουσικούς,Μαντιναδολόγους. Ωστόσο το σινεμά ήταν μια εμπειρία πέρα από τα δεδομένα και τη φαντασία.  Ήρθε όμως  και έδεσε.

  1. Ζαφειρογιώργης ένας  νέος άνδρας των Ανωγείων με επιχειρηματικό δαιμόνιο και αγάπη για το χωριό, μαζί με το φίλο του Σωκράτη Σαλούστρο έφεραν το πρώτο σινεμά στα Ανώγεια. Σήμερα στα 98 του χρόνια αφηγείται: “Το 1946 ανέβηκα πρώτη φορά στην Αθήνα σαν Στρατιώτης Ήταν η εποχή του εμφυλίου. Πήγαμε σε μια σχολή βαθμοφόρων. Διοικητής μας  ήταν ένας ωραίος Έλληνας μας είπε “δεν είναι Αντρεία να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, ανδρεία είναι να σώσεις έναν άνθρωπο” αυτά τα λόγια Δεν τα ξέχασα ποτέ …

Ένας καλός μου φίλος με την αρραβωνιαστικιά του με πήγαν στο Σινεμά. Το ίδιο βράδυ που έφτασα με το καράβι Από την Κρήτη. Κατεβήκαμε από την Ιπποκράτους στην Πανεπιστημίου,  στρίψαμε δεξιά.Τι ήταν αυτό! Μια μαρκίζα που έγραφε με επίσημα γράμματα:

Σινέ Ρεξ 

Μαγεύτηκα! Από τις φωτογραφίες, τα φώτα,  Τους ανθρώπους. Πρώτη φορά έβλεπα σινεμά. Τι θαύμα ήταν αυτό; Είπα μέσα μου θεέ μου να μπορέσω κάποτε να φτιάξω αυτό το σινεμά στο χωριό μου”.

Δραστηριοποιήθηκα επιχειρηματικά έκανα ελαιοτριβείο τυροκομείο και είχα ένα φορτηγό που μετέφερα εμπορεύματα από τον Ηράκλειο. Όλα Πήγαν καλά. Ήρθε η ώρα του σινεμά η υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου . Άρχισαν οι εργασίες,  το 1957 Έφερα μηχανικό με μια μεταχειρισμένη μηχανή. Έγιναν οι πρόβες όλα καλά ετοιμαστήκαμε να αρχίσουμε. Εγώ σαν παιδί μου έμεινε Η εικόνα του θείου του Μαρκογιάννη του επιγραφοποιού. Να στέκεται πάνω στην σκάλα μια ολόκληρη μέρα και να γράφει στον τοίχο  με μπλε μπογιά,  αφού Μέτρησε με ακρίβεια ξανά και ξανά Χρησιμοποιώντας μολύβι και χάρακα: “ΣΙΝΕ  ΡΕΞ”. Τι θα πει Ρεξ ; Κανένας δεν ήξερε..

Όλα έτοιμα. Για τη διαφήμιση φωτογραφίες της ταινίας καρφιτσωμένες σ ‘ένα χαρτόνι μας έστειλε να τις κρεμάσουμε στα καφενεία με αντάλλαγμα να δούμε το έργο δωρεάν. Ο τελάλης ήταν ένας βροντόφωνος φουρνελατζής,  ο Κατερνομανώλης με σωστή άρθρωση και εμπειρία από το “βάρδα Φουρνελοοοο” που φώναζε όταν επρόκειτο να πυροδοτήσει την έκρηξη στο νταμάρι οπού δούλευε. Πήγαινε στα ψηλά σημεία που ακουγόταν καθαρά και φώναζε στην διάλεκτο του χωριού: Απόψε ο κινηματόγραφος θα παίξει ελληνικό έργο. Κατάλληλο.

Η “Αγιουπα” ήταν η πρώτη ταινία. Μια νεαρή αγρότισσα. Με μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Ένα πανέμορφο κορίτσι μέσα στα στάχυα θυμάμαι. Η πρώτη μέρα. Μαζεύτηκε όλο το χωριό. Ήταν μια γιορτή. Συνέβησαν διάφορα ευτράπελα. Μια γυναίκα βλέποντας στο πανί τους Ηθοποιούς είπε στο Ζαφειρογιωργη: Και που θα κοιμήσεις τόσο κόσμο απόψε Γιώργη;

Στο Διάλειμμα έπαιζε το πικάπ λαϊκά τραγούδια του Πάνου Γαβαλά του Καζαντζίδη της Γιώτας Λύδια κ α  Το σινεμά γέμιζε κόσμο Κάθε βράδυ και εμείς τα παιδιά καθόμαστε μπροστά κάτω στο πάτωμα . Μας Άρεσαν πολύ οι ταινίες από την Ινδία με την πανέμορφη Ναργκίς. Ο Νίκος Ξανθόπουλος αργότερα, ένας λαϊκός ήρωας αγαπήθηκε πολύ. Γιατί ταυτίστηκε με τους φτωχούς ανθρώπους. Η Μάρθα Βούρτση Έκανε  τον κόσμο να ευχαριστιέται τα δάκρυα !

Ο Κινηματογράφος ήταν η επίσημη έξοδος των αρραβωνιασμένων και των κοριτσιών με συνοδεία πάντα τον πατέρα η τους αδελφούς. Άρεσαν πολύ και οι ταινίες οι με τον Αυλωνίτη τη  Βασιλειάδου τον Φωτοπουλο τον Σταυρίδη κ α

Κάποια έργα Λογοκρίνονταν βέβαια. Από τον Θεολόγο καθηγητή του γυμνασίου όταν επρόκειτο να πάμε σαν Σχολείο. Καθόταν πάνω στη μηχανή και έβαζε την παλάμη μπροστά σε φιλιά και κάποια γυμνά…

Η φαντασία μας μεγάλωσε αγαπήσαμε τους ήρωες των ταινιών.Οι κοπέλες κολλούσαν  φωτογραφίες των ηθοποιών,  Μπαρκουλη,  Κακαβά,  Γεωργίτση  πάνω στα  αργαστήρια τους που ψαλίδιζαν από το περιοδικό “Ρομάντζο”. Άλλαξε το χωριό,  η πλούσια φαντασία του κόσμου βρήκε διέξοδο Και ταύτιση.

Από Παντού μας “πυροβολεί” ένας παράδεισος! Η ομορφιά μας χρεώνει την ανακάλυψη της και καμιά φορά κρύβεται  μέσα στο άσχημο, μου έλεγε ένας φίλος μου γέρος αλλά  θέλει μάθια να την δεις…

Η φωτογραφία είναι ένα φιλοδώρημα του χρόνου στην Μνήμη.  Ώστε εκείνη όποτε το έχει ανάγκη με ευκολία να ανακαλεί την ευχαρίστηση .Όπως εγώ τώρα που άπειρες σκηνές έρχονται μπροστά μου χωρίς απώλειες. Ένας πολιτισμός γεννήθηκε από το σινέ Ρεξ όλες οι γενιές στα 30 χρόνια λειτουργίας του έχουν να διηγηθούν.

“ΣΙΝΕ ΡΕΞ”

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Κύριε Γιωργο σ’ ευχαριστούμε.

 

 

Η Μαρία Χρονιάρη και οι Εκδόσεις Σοκόλη, με αφορμή τη συμπλήρωση έξι μηνών από την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής «Αγέννητη γη», σας προσκαλούν  το Σάββατο 19 Μαΐου στις 21.30, στο Βαλκανιζατέρ Rock Café&Bar (Αγ. Γλυκερίας 12, Γαλάτσι) σε μια γιορτή του βιβλίου.

Με οδηγό τα ποιήματα της συλλογής, η Μαρία Χρονιάρη και ο μουσικός Πάνος Πιλάτος ενώνουν τις φωνές τους, ως alter ego ο ένας του άλλου, διανύοντας μια εσωτερική διαδρομή σε μια διαφορετική ανάγνωση.

Η βραδιά θα συνεχιστεί με Dj set μουσικής από τους ίδιους.

Δείγμα Γραφής

 Όνομα

 Σε ανακαλύπτω

σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης

ξηλωμένη από θάνατο

 

Ζωγραφισμένη με τη νύχτα της ζάλης

 που ποτέ δεν αρνήθηκε να σηκώσει το βάρος

 του να αντέχω σαν μάρμαρο

 με λαθραίες σημαίες

 

φτάνει να σε μιλώ

 

Ως τον αθάνατο θάνατο εκείνων

που πάντα ζουν στο σκοτάδι

 μακριά από ανάρμοστα βλέμματα

 

Mε το ουρλιαχτό ενός λύκου

που πάντα κλαίει

γιατί ξέρει πόσο πονάει η ορφάνια

 

να κρύβεις μέσα σου όλου του κόσμου

 

τη θλίψη

 

-->