«Να ζεις με τέτοιο τρόπο ώστε όταν τα παιδιά σου σκέφτονται για δικαιοσύνη φροντίδα και ακεραιότητα να σκέφτονται εσένα» Jacson Brown (Αμερικανός συγγραφέας)

Μακάρι να το καταφέρω αυτό με τα παιδιά μου όπως το κατάφερες εσύ μπαμπά.

Μπαμπά μου!

Όσο και να είχα προετοιμαστεί και αποδεχτεί το μισεμό σου, τελικά ήμουν εντελώς απροετοίμαστη. Για τους ανθρώπους που αγαπάμε κι ας ξέρουμε ότι ο κύκλος της ζωής τους έχει κλείσει ποτέ δεν είναι καιρός να φύγουν…

Μικραίνει φτωχαίνει, αλλάζει τόσο η ζωή μας χωρίς αυτούς!

Μπαμπά μου !

Αγαπημένε μου μπαμπά !

Γλυκέ μου μπαμπά !

Πώς να εκφράσω με λόγια τόσα συναισθήματα, τόσες αναμνήσεις; Πόσο φτωχά είναι τα λόγια για τόσο πολλά, τόσο όμορφα συναισθήματα. Όμως ίσως μια λέξη τα περικλείει όλα.

ΑΓΑΠΗ. Απλόχερη, ατελείωτη αγάπη, χωρίς τσιγκουνιές. Για μένα, για τα αδέλφια μου, για τη μάνα μου, για τα εγγόνια σου, για τους συγγενείς σου, για το σόι σου που είχες τρομερή αδυναμία, για τους φίλους σου, για όλο το κόσμο.

Δε ξέρω αν υπήρξε άλλος σύζυγος που να αγαπούσε, να εκτιμούσε, να θαύμαζε ,να λάτρευε τόσο τη γυναίκα του όσο εσύ. Και να το εκδήλωνε τόσο έντονα κάθε στιγμή. Όχι ότι δεν το άξιζε η μάνα μου. Άξιζε τόσα κι άλλα τόσα γιατί είναι ένας ξεχωριστός ένας υπέροχος άνθρωπος.

Όμως η εμπειρία μου με τους ανθρώπους μου χει δείξει ότι δεν είναι και τόσο σίγουρο το να βρίσκει κανείς αυτά που αξίζει.

Δε ξέρω αν υπήρξε άλλος πατέρας που να έδωσε τόση αγάπη στα παιδιά του. Δε θυμάμαι ποτέ να μας μάλωσες . Δε σε θυμάμαι ποτέ θυμωμένο μπαμπά . Πάντα με χαμόγελο ,με μάτια που άστραφταν μόλις μας αντίκριζες, με την παιχνιδιάρικη σου διάθεση και μια καλή κουβέντα ένα κομπλιμέντο για τον καθένα.

Στα ύψη, στον ουρανό μας ανέβαζες μπαμπά . Έκανες τον καθένα μας να αισθάνεται ξεχωριστός.

Δε ξέρω αν υπήρξε άλλος παππούς που να λάτρεψε τόσο τα εγγόνια του .Η ψυχή σου η καρδιά σου ήταν σαν μικρού παιδιού . Ήσουνα τόσο ευαίσθητος και τόσο ευσυγκίνητος που μόλις τα έβλεπες δάκρυζες. Τα ανάθρεψες μαζί με τη μάνα μου μιλώντας τους για τις παραδόσεις και τους θρύλους του τόπου μας και κανακεύοντας τα με τραγούδια ξεσηκώνοντας τη γειτονιά όπως έκανες και με μας όταν είμαστε μικρά .

Η μάνα μου σε μάλωνε γι αυτό. Ενοχλείς το κόσμο σου λέγε .Τι θα λένε οι άνθρωποι;

Ότι θένε ας λένε απαντούσες γελώντας.

Είναι γνωστό πως η παιδική ηλικία διαμορφώνει το χαρακτήρα και τη μετέπειτα ζωή μας .Και συ την έκανες τόσο όμορφη! Βέβαια έζησες και ζήσαμε δυσκολίες και ανέχεια που όμως θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γι αυτό. Γιατί όποιος έχει μάθει να τα έχει όλα εύκολα, δε χαίρεται και δεν ευχαριστιέται με τίποτα και δε καταλαβαίνει την αξία της ζωής.

Εσύ με τη μάνα μου, πάντα βράχος δίπλα σου, που συμπληρώνατε ο ένας τον άλλο, καταφέρατε να μας κάνετε μια αγαπημένη οικογένεια, δεμένη σα γροθιά.

Σ ένα σπιτάκι μικρό και ταπεινό, μεγάλο και ζεστό όμως στη θύμηση και τη καρδιά. Με αξιοπρέπεια, αγνότητα, τιμιότητα, τρυφερότητα, χιούμορ, ευαισθησία, καλοσύνη.

Ήρεμα, ήσυχα, απλά, φτωχικά- Μα τόσο πλούσια…

-Δε μπόρεσα να σας κάνω τίποτα . Μού λεγες λίγες μέρες πριν.

Εσύ μπαμπά;

Εσείς, που αναθρέψατε 6 παιδιά σε τόσο δύσκολες εποχές, σε τόσο αντίξοες συνθήκες ; Είχατε στόχο ζωής να μορφωθούμε, και τα καταφέρατε. Χαιρόσουν τόσο και καμάρωνες για την πρόοδο και το ήθος των παιδιών σου.

Αυθεντικός Ανωγειανός, με φιλότιμο που το χαν λίγοι, χουβαρντάς παρά τη φτώχεια σου, από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας γενιάς που έκαναν τα Ανώγεια υπερήφανα. Με όλα τα καλά στοιχεία μιας εποχής που φεύγει χωρίς όμως την αυταρχικότητα και τη σκληράδα που είχαν αρκετοί άνθρωποι της εποχής σου.

Θυμάμαι από μικρό παιδί να μας λες

«Καλιά ναι μιαν ευγένεια

Μιαν ανθρωπιά μια τάξη

Παρά του κόσμου τα καλά

Άθρωπος να ποτάξει»

Δεν έκανες τίποτα;

Όλα τά κανες μπαμπά! Σου το είπα και τότε.

Η ευτυχία και η χαρά που μας έδινες μια ζωή, διανθίζοντας όλες τις δυσκολίες με χιούμορ με το δικό σου μοναδικό τρόπο, αξίζουν όσο όλα τα πλούτη του κόσμου! (Όσο υπερβολικό και αν ακούγεται, όσο φέρνω στη μνήμη μου στιγμές και γεγονότα της οικογένειας μας, έρχεται στο μυαλό μου το «η ζωή είναι ωραία» του Benini).

Γιατί μπαμπά μου ξέρω, εσύ με τη μάνα μου μας μάθατε ότι το πιο σημαντικό στη ζωή είναι η αγάπη, και οι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις .

Πώς να σ ευχαριστήσουμε για όλα αυτά μπαμπά μου;

Δε ξέρω αν υπάρχει τρόπος ..

Είμαι σίγουρη όμως ότι έφυγες ευχαριστημένος. Γιατί την αγάπη που μας έδωσες την πήρες πίσω και με το παραπάνω. Από όλους. Και το ήξερες .

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΤΥΧΕΡΟΙ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΠΟΥ Σ ΕΙΧΑΜΕ!

Που σ έχουμε γλυκέ μου μπαμπά.

Γιατί δεν έφυγες.

Γιατί οι αγαπημένοι μας δεν πεθαίνουν, Ζουν πάντα μέσα μας .

Όμως θα μου λείψει η παρουσία σου…… Θα μου λείψεις ΕΣΥ….

Η υποδοχή σου, η χαρά σου, η θετικότητά σου, το γέλιο στα μάτια σου ……

Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μου λείψουν …

Αλλά το καταλαβαίνω, δεν πρέπει να είμαι πλεονέκτης …

Είναι άδικο για ανθρώπους που δεν έζησαν ή έζησαν τόσο λίγα από τον πατέρα τους

Καλό παράδεισο μπαμπά μου!!!

Είμαι σίγουρη πως κι εκεί θα περνάς καλά με τους δικούς σου ανθρώπους. Τον πατέρα σου, τη μάνα σου που δε γνώρισες, αφού σε άφησε ορφανό στα δυό σου χρόνια, τις δυό μανάδες που σε μεγάλωσαν και είχες πάντα καλά να θυμάσαι απ αυτές , τα αγαπημένα σου αδέρφια, το γιό σου το Γιάννη που έχασες 15 μερών και τόσους άλλους…

Γλυκέ μου μπαμπά …

Δε ξέρω πότε θα καταφέρω να σε σκέφτομαι και να μην κλαίω –πως φαίνεται πως είμαι κόρη σου-πιστεύω όμως ότι ο χρόνος θα με κάνει να χαμογελώ με γλύκα και νοσταλγία για όλα αυτά που χάρισες στη ζωή μας .

Και να σαι ήσυχος ότι θα πορευτούμε όλοι μας με όσα μας δίδαξες, με τις παρακαταθήκες που μας άφησες και στις δικές μας οικογένειες .Γιατί βρήκαμε καλούς και σωστούς ανθρώπους σαν και εσένα .

Είναι τόσο φτωχά τα λόγια …

Αντίο μπαμπά μου!!! Σ ευχαριστώ!!!!

Η κόρη σου Ρίτα.

ΈΝΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

-“Ένας είναι ο Λεώνας στ’ Ανώγεια!”

…έλεγε περήφανα χαμογελώντας όπως πάντα ο Γιαννακόκωστας.

Εγώ τότε, πρώτο εγγόνι, μεγάλωνα δίπλα στην Κοζωνολένη και το Γιαννακόκωστα -αναθρεφόμουν, όπως έλεγαν εκείνοι- και για κάποιο λόγο με κολάκευε να πιστεύω οτι ήμουν ο μοναδικός Λεωνίδας στο χωριό.

Αφού το ‘λεγε κι ο παππούς μου άλλωστε- δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήταν έτσι!

Κι αυτός, θεόρατος, εντυπωσιακός, με τα στιβάνια του, το μαύρο πουκάμισο και τον μαύρο ξομπλιαστό μαντιλέ πάντα μερακλίδικα δεμένο στο κούτελο, έμοιαζε ίδιος Καπετάν Μιχάλης στα μάτια μου. Όχι όμως άγριος κι απρόσιτος σαν του Καζαντζάκη. Ο Γιαννακόκωστας ήταν ενας Καπεταν Μιχάλης γλυκός, καλοσυνάτος, παιχνιδιάρης, και χαμογελαστός.

Και ήταν ο πιο μεγάλος μου σύμμαχος!

Μετά ήρθε η τρομερή “συμφορά”: η στιγμή να πάω στο σχολειό! Όχι όμως στο χωριό, αλλά…στη Χώρα, στο Ηράκλειο δηλαδή! Έβαλα μπροστά λοιπόν το μεγάλο μου σχέδιο:

-“Εγώ θέλω να με γράψετε στο σχολειό στα Ανώγεια!”

…Ούτε να ακούσουν κουβέντα φυσικά οι δικοί μου που μόλις είχαν μετακομίσει στο Ηράκλειο!

Ο Γιαννακόκωστας όμως όπως πάντα με σιγόνταρε -και με πείραζε συγχρόνως- χαμογελώντας:

-“Φέρετέ μου, μρε, ένα μεγάλο μεγάλο μαρκαδόρο να πάω να γράψω στον τοίχο του Μετοχιανού σχολειού με μεγάλα γράμματα: Οικονομάκης Λεωνίδας!”

-“Όoόόχι στον τοίχο ρε παππού! Κανονικά να γραφτώ στο σχολειό στ’ Ανώγεια!” …διαμαρτυρόμουν εγώ, βλέποντας ότι η “συμμαχία μας” ναι μεν κρατούσε καλά, αλλά τραβούσαμε ολοταχώς για ασυνεννοησία ιστορικών διαστάσεων και αρνητικών επιπτώσεων.

Τελικά δεν πήγα ποτέ στο σχολείο στα Ανώγεια, αλλά για χρόνια με το που έκλεινε το σχολείο στο Ηράκλειο, την άλλη μέρα κιόλας επέστρεφα στα Ανώγεια για να περάσω τις διακοπές δίπλα στο Γιαννακόκωστα και την Κοζωνολένη.

Ακόμα επιστρέφω όποτε μπορώ, για πιο σύντομες όμως πλέον επισκέψεις.

Τώρα που το σκέφτομαι καμιά φορά μετά από χρόνια, όλη αυτή η ιστορία θυμίζει κάτι από το σινεμά του παραδείσου του Τορνατόρε.

Ένα δικό μου, προσωπικό, σινεμά του παραδείσου με το Γιαννακόκωστα πάντοτε σε ρόλο πρωταγωνιστικό.

Τελικά δεν έμαθα ποτέ αν υπήρχε κι άλλος Λεωνίδας εκείνη την εποχή στα Ανώγεια. Αλλά δεν έχει και σημασία γιατί για το Γιαννακόκωστα… είπαμε…”ένας ήταν ο Λεώνας στ’ Ανώγεια.”

Όπως και για μένα, ένας ήταν ο Γιαννακόκωστας! Στ’ Ανώγεια, στην Κρήτη, και στη ζωή μου.

Καλοστραθιά παππού.

Ο εγγονός σου

Λεωνίδας Οικονομάκης

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ

Πολλά κοπέλια, λίγα ζα,

μα αισθήματα και τρόποι .

Πού χανε μόνο οι παλιοί,

καλοί κι αγνοί άνθρωποι

Φτωχός αλλά περήφανος,

έζησες τη ζωή σου

γ αυτό μ αγάπη θάχωμε,

η την αθιβολή σου.

Ήθος ,αξιοπρέπεια,

μα και αντρειά συνάμα

απλόχερα μου χάριζες

δίχως να κάμεις πράμα.
Με μια κουβέντα, μια ματιά

εγέμιζες τον άλλο

αυτό ταν το προτέρημα

πού χες το πια μεγάλο.

Άξιες ,ήθος, ανθρωπιά

αγάπη, καλοσύνη
Είχες μπαμπά μου κι άσβηστη

η μνήμη σου θα μείνει

Όλα τα πλούτη της ζωής

εσύ μούχες χαρίσει
κι ας ήσουνα πάντα φτωχός

σε όλη σου τη ζήση.

Μπαμπά πόσο μας έλειψε

τα όμορφο πρόσωπό σου

το ήρεμο χαμόγελο

κι η λάμψη τω μαθιώ σου.

Μπαμπά και που θα ξαναβρώ

βλέμμα σαν το δικό σου,

τη γλύκα και τη ζεστασά

πού δινε των παιδιώ σου.

Από τη Βέρα Σουλτάτου Ξυλούρη

Για τον μπάρμπα μου τον Γιαννακόκωστα, τον Αρχηγό των Σουλτάτηδων

Τω Γιαννακήδω ”αρχηγός”
ήσουνε ………….και χαλάλι
‘πο ράτσα …..υπερήφανη
κι απο γενιά…….. μεγάλη
…………………………………………..
τω Γιαννακήδω ….ο αετός
ο άρχοντας……. που λένε
μισεύγει .κι όλα τα πουλιά
μοιρολογούν ..και κλαίνε
…………………………………………
από περήφανη………. γενιά
ήσουν…….κι αντρειωμένη
γι’ αυτό την είχες τη φωλιά
‘’αητέ’’……..ψηλά χτισμένη
…………………………………………
περήφανο κι αντρόπιαστο
το κάθε σου ……..το ζάλο
γι’ αυτό και το πορπάτημα
που ‘χες δε το ‘δα…σ’ άλλο
…………………………………………..
φιλότιμο……..καλή καρδιά
που τη ζηλεύγαν…..άλλοι
είχενε ο Γαννακόκωστας
μα κι αθρωπιά…….μεγάλη
………………………………………….
καρδιά ‘που τσι καλά καλές
ψυχή…………. απού τσι λίγες
φωνιάζουν Γαννακόκωστα
πως είχες ……όπου επήγες
…………………………………………..
μισεύγεις ………κι υπερήφανο
πομένει…………… τ’ όνομα σου
στ ‘αδέρφια σου..τα εγγόνια σου
γυναίκα ………….και παιδιά σου

Η σύζυγος και τα παιδιά ευχαριστούμε πολύ όλο τον κόσμο, συγγενείς και φίλους που συμπαραστάθηκαν στο πένθος μας.