Φωτιά έχουν πάρει τα τηλέφωνα από τα γραφεία του βουλευτή Ηρακλείου Μανώλη Κεφαλογιάννη και της βουλευτίνας Ρεθύμνου Ολγα Κεφαλογιάννη, προσκαλώντας όλους τους Κεφαλογιάννηδες της Κρήτης, να …τα πουν από κοντά, την Κυριακή 17 Οκτωβρίου, στις 4 μ.μ. στο ξενοδοχείο «Απολλώνειο»

Παραμονές εκλογών, γίνεται μια προσπάθεια από τους δυο πολιτικούς, να συσπειρώσουν την οικογένεια, καθώς πολλές διαρροές παρατηρούνται προς την πλευρά της Ντόρας που κινείται δυναμικά στην Κρήτη και χτυπά πολλές πόρτες.

Τις επόμενες μέρες θα σας αποκαλύψουμε ποιον Κεφαλογιάννη έχει συναντήσει η Ντόρα περισσότερες από δυο φορές και τι του ζήτησε. Κάντε λίγη υπομονή, γιατί θα έχουμε και φωτογραφίες από τη συνάντηση….

Ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών Γιώργης Αεράκης

«Από το Λουξεμβούργο στο Ηράκλειο: Είναι, μάλλον, αυτός ο νόστος των ξενιτεμένων… αυτή η ακατανίκητη έλξη προς τα πάτρια εδάφη. Όταν μάλιστα αυτά τα εδάφη, είναι τα κρητικά, κάθε προσπάθεια αντίστασης είναι μάλλον μάταιη.

Γεννήθηκα στα Ανώγεια το 1955, μεγάλωσα  στη  Ηράκλειο. Σπούδασα Νεότερη Ευρωπαϊκή Ιστορία στη Γαλλία και από το  1982 εργάζομαι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Λουξεμβούργο. Πρόσφατα αποσπάστηκα στο  Γραφείο Πληροφοριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα. Η εργασία μου, μου επέτρεψε να βρεθώ, να δημιουργήσω και να ονειρευτώ με δεκάδες διαφορετικές εθνικότητες ανθρώπων και να ταξιδέψω σε πολλές χώρες του κόσμου.

Ως Απόδημος Κρητικός, από την ιδιαίτερα τιμητική θέση του προέδρου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών, προτεραιότητά μου στάθηκε η διάδοση του «πακέτου» που λέγεται «Κρήτη»: Κρήτη της Ιστορίας, Κρήτη του Πολιτισμού, Κρήτη της Παράδοσης, Κρήτη των Γεύσεων…

Στο Ηράκλειο του 2010 οι προκλήσεις που αναδύονται μπροστά μας είναι πολλές. Ο δήμος Ηρακλείου μεγαλώνει, συμπεριλαμβάνοντας στη διοικητική του «αγκαλιά» περιοχές αμιγώς αγροτικές, ημιαστικές και καθαρά αστικές. Το «πάντρεμα» της φαινομενικής ανομοιογένειας και η ισόρροπη ανάπτυξη είναι από τα πρώτα στοιχήματα τα οποία καλούμαστε, όλοι μαζί, να κερδίσουμε.

Στις 7 Νοεμβρίου ζητώ από τους Ηρακλειώτες να σταθούν δίπλα σε μένα και το συνδυασμό «Ανοιχτοί Ορίζοντες» με επικεφαλής το Γιάννη Κουράκη, και μαζί να κάνουμε αυτό που για πολλά χρόνια αποτελούσε για το Ηράκλειο όνειρο θερινής νυκτός: τα ουσιαστικά μας βήματα προς την ευρωπαϊκή σύγκλιση».

Η θεατρική παράσταση που έγραψε ιστορία

Ο Δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης θα παραστεί την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου (ώρα 20.00, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) ως επίσημος προσκεκλημένος και θα μιλήσει στην μεγάλη εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον αρχάγγελο της κρητικής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής Νίκο Ξυλούρη, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 χρόνων από τον θάνατο του.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Δημήτρια 2010» και τη συνδιοργανώνουν η «Παγκρήτια Αδελφότητα Μακεδονίας» το  «Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης» και η Αντιδημαρχία Πολιτισμού Νεολαίας του Δήμου Θεσσαλονίκης
Στην εκδήλωση θα τιμηθεί η σύζυγος του Νίκου Ξυλούρη, Ουρανία Ξυλούρη.

Έφυγε από τη ζωή ο Ζαχάρης Βρέντζος ή Καρτσονοζάχαρης σε ηλικία 79 ετών αφήνοντας πίσω του 3 παιδιά τον Αριστείδη, την Ειρήνη και την Όλγα. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11πμ στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη στα Ανώγεια. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει στους οικείους του τα θερμά της συλλυπητήρια.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΤΣΟΝΟΖΑΧΑΡΗ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΓΚΟΥΤΣΑΚΑΣ:
Εμίσεψε κι ο Ζάχαρης για τη ζωή την άλλη
μετά από μακροχρόνια χωρίς ελπίδα πάλη
Άνθρωπος βιοπαλαιστής αγαπητός στους πάντες
ογδόντα χρόνια στης ζωής και στους αγρούς τις στράτες
Έχασε τη γυναίκα του πριν από χρόνια νέα
απώλεια του ήτανε ίσως η πιο σπουδαία
ήταν πατέρας και παππούς και αδερφός και θείος
απλός χωρίς πολλά πολλά και γεωργός κυρίως
Γαμπρός η του Μαρδόνιου ήτανε του Φρυσάλη
κι έχει ανοιγμένες αγκαλιές και στη ζωή την άλλη
Φίλε Ζαχάρη στο καλό και ότι κάνεις ‘φήνεις
και μάτια θα δακρύσουνε που τα δικά σου κλείνεις…

Θετικά ήταν τα σχόλια του αναγνώστη μας Ιωάννη Παπαδάκη για τον σατιρικό τρόπο με τον οποίο ο Σταύρος Βιτώρος η «Αγκούτσακας» σχολιάζει την επικαιρότητα. Αναφέρει συγκεκριμένα στο e-mail που μας έστειλε: «Αγαπητή ΑΝΩΓΗ διάβασα τους στίχους του Σταύρου Βιτώρου. Όσοι μελετούμε την Ιστορία του Έθνους μας από το 1200 π.Χ. διαπιστώνομε του λόγου του το ασφαλές. Με την αφέλεια ,την γνησιότητα του κρητικού ριμαδόρου εκτυλίσσει του καημούς της φυλής μας, την ανεκδιήγητη και προδοτική στάση των “συμμάχων” ή “φίλων” μας, τις περιπέτειες του Ελληνισμού διαχρονικά. Δεν λείπει και το κοινωνικό ζήτημα που ταλανίζει την ράτσα μας από τα αρχαία χρόνια. Δεν τον γνωρίζω, αλλά σε παρακαλώ να του διαβιβάσετε τα συγχαρητήριά μου».

Χρονογράφημα

του Μιχαήλ Π. Λαμπαθάκι

Δημοσιογράφου

στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ)

Πριν μερικές ημέρες (Παρασκευή 1 Οκτωβρίου που μας ξεπέρασε), ήταν η μέρα, για να θυμόμαστε ότι το ενδιαφέρον μας για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν πριν από εμάς, δεν πρέπει να περιμένει τη μία μέρα του χρόνου αλλά να παραμένει ζωντανό κάθε μέρα κάθε στιγμή.

Είναι υπέροχο να σκεφτούμε πως οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας έχουν διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους αφιερώνοντας το, με αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια, στη δική μας ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σήμερα τις δικές τους ανάγκες κι όλοι εμείς, όχι από υποχρέωση αλλά από σεβασμό και τιμή προς εκείνους, αξίζει να τους δείξουμε πως έχουν την προσοχή μας την αγάπη μας, την αλληλεγγύη μας, το ενδιαφέρον μας. Είναι οι γονείς μας, οι γιαγιάδες και παππούδες μας, είναι οι άνθρωποι της γειτονιάς μας που μας πείραζαν, μας μάλωναν, μας συμβούλευαν. Πρόσωπα που αγαπήσαμε ή αντιπαθήσαμε για τους όποιους παιδικούς, εφηβικούς νεανικούς λόγους. Που βρήκαν όμως τη δύναμη μέσα από τις δυσκολίες που βίωσε η γενιά τους, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να αποδείξουν πως παρά το γεγονός ότι γκρεμίστηκαν μπροστά τους όλα όσα με κόπο έχτισαν, βρήκαν την ψυχή, το κουράγιο τη δύναμη την αγάπη να χτίσουν και να ξαναχτίσουν από την αρχή τις ζωές τους.

Το υπέροχο είναι πως δεν το έκαναν για αυτούς αλλά για όλους εμάς, που σήμερα τρέχουμε να προλάβουμε όλα εκείνα που νομίζουμε πως αξίζουν περισσότερο από ένα καλημέρα, μία ματιά, ένα άγγιγμα. Είναι τραγικό να έχουμε φτάσει στο σημείο να πατήσουμε το πόδι μας στο φεγγάρι και να μην έχουμε τη δύναμη να πατήσουμε το κουδούνι της γερόντισσας γειτόνισσας για να της δείξουμε το ενδιαφέρον μας.

Αθόρυβα, διακριτικά, οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας συνεχίζουν να στέλνουν τη δική τους σοφία να σκαλώσει στα δικά μας βήματα, όχι από έπαρση αλλά από την ανάγκη εμείς να μη τσαλακωθούμε, εμείς να μην πονέσουμε, εμείς να είμαστε καλά όπως συχνά τους ακούμε να λένε. Ίσως να πρόκειται για προσπάθεια να «κλέψουν» λίγο από το ενδιαφέρον μας που δεν εκφράζεται πιο ζωντανά και όμορφα, παρά με τη στοργή, μια δυο κουβέντες, λίγη παρέα και ένα χαμόγελο…

Και τα έχουν ανάγκη αυτά, ακριβώς όπως και μείς. Διότι ας μη γελιόμαστε, όταν φτάνουμε στο σημείο να μην αντέχουμε άλλο το κυνήγι των μαγισσών, όταν αποκάμουμε από τα συνεχή χτυπήματα του ανταγωνισμού μεταξύ των ανθρώπων, στους δικούς μας της Τρίτης Ηλικίας προστρέχουμε, μπας κι η γονατισμένη μας αντοχή ξυπνήσει και ανακτήσει δυνάμεις από τις δικές τους κουβέντες.

Αποκλισμένοι και παραμελημένοι γέροντες σημαίνει αποκλεισμένη και παραμελημένη κοινωνία… Είναι βαθιά μας υποχρέωση, τιμή στην προσωπική πορεία του καθένα μας ξεχωριστά, να κάνουμε περισσότερα και περισσότερα και περισσότερα, κάθε μέρα και κάθε μέρα και κάθε μέρα, για τους ανθρώπους αυτούς.

Σαν ένα ευχαριστώ για όλα όσα μας προσέφεραν με τον δικό τους τρόπο ο καθένας… Τον απαίδευτο ή τον απότομο, τον άξεστο, ή τον γλυκό, τον υπέροχο ή τον πρωτότυπο. Με όποιο τρόπο και να μας μεγάλωσαν το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα πια ως μεγάλοι εμείς μπορούμε να αγκαλιάσουμε τους αδύναμους λόγω ηλικίας δικούς μας και όχι μόνο, γέροντες, που κάποτε ήταν τα προσωπικά μας «θεριά».

Τους ευχαριστούμε που άντεξαν, που είναι πάντα εκεί, όποτε εμείς δεν αντέχουμε και τους ευχαριστούμε που συνεχίζουν να αντέχουν όταν εμείς δεν προλαβαίνουμε να τους δείξουμε την αγάπη μας. Ευχαριστούμε για τη ζωή που μας χάρισαν, όποια κι αν είναι…