(Από το κήρυγμα του π. Ανδρέα Κεφαλογιάννη στο 4οημερο μνημόσυνο της Ελένης Πασπαράκη)

«Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί

Συμπληρώνονται σήμερα 40 ημέρες από το θάνατο μιας γυναίκας που έζησε τη ζωή  της ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Μιας σύγχρονης ηρωϊδας της ζωής.

Η Λυράραινα είναι η συνείδηση της Ανωγειανής γυναίκας.

Η αείμνηστη Λυράρενα

Είναι η μάνα εκείνη που μέσα σε δύσκολες συνθήκες, τόσο οικογενειακές όσο και τοπικές, θα κρατήσει ψηλά τη σημαία της αξιοπρέπειας, της ανθρωπιάς και της λεβεντιάς.

Η Λυράραινα με το έργο της, τον αγώνα της και την προσπάθεια της, έδινε φως και στο άνδρα που είχε δίπλα της, το Μανώλη Πασπαράκη ή Στραβό όπως τον αποκαλούν οι Ανωγειανοί. Ο Μανώλης έβλεπε μέσα από τα μάτια της Λυράραινας, η οποία στάθηκε δίπλα του με πολύ αγάπη, με πολύ σεβασμό, αντλώντας η ίδια δύναμη από έναν χαρισματικό άνθρωπο που φώτιζε με το δικό του έργο τη μουσική παράδοση της Κρήτης, τη μουσική παράδοση της Ελλάδας.  Η Λυράραινα παρότι, όπως ή ίδια έχει εξομολογηθεί σε μια συνέντευξη της στην ΑΝΩΓΗ και το Γιάννη Φασουλά, παρότι έμαθε λίγες ώρες αφότου παντρεύτηκε ότι ο άνδρας που πήρε ήταν τυφλός εν τούτοις δεν λύγισε, δεν λιποψύχησε δεν δραπέτευσε από τα όσα της όρισε η μοίρα. Εμεινε εκεί, δίπλα σ΄ έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, σ΄ ένα μεγάλο δάσκαλο ο οποίος άφησε πίσω του μια μεγάλη παρακαταθήκη στ΄ Ανώγεια, της Κρήτη και την Ελλάδα.

Η Ελένη Πασπαράκη ήταν υπόδειγμα μάνας. Στην μεταπολεμική Ελλάδα, που έκανε προσπάθειες για να επουλώσει τις πληγές της, μέσα από κακουχίες, σε εποχές πείνας και δυστυχίας θα γεννήσει τέσσερα παιδιά, δυο αγόρια και δυο κορίτσια, θα τα αναθρέψει με τις ανωγειανές αξίες και ιδανικά και θα τα παραδώσει στην κοινωνία, νιώθοντας περήφανη για τους απογόνους της.   Η Λυράραινα είναι η γυναίκα εκείνη που μέσα από τη στάση της σε όλη τη διάρκεια της ζωής της στέλνει το μήνυμα στη κοινωνία του σήμερα, όπου η φτώχεια και η εξαθλίωση βρίσκονται ξανά στην ημερήσια διάταξη, ότι δεν θα πρέπει να υποταχθούμε, ότι πρέπει να σταθούμε όρθιοι και με ψηλά το κεφάλι να δώσουμε τις μάχες που έχουμε μπροστά μας, για να κερδίσουμε τον πόλεμο που μας έχει κηρύξει το Δ΄ ΡΑΙΧ.

Η Λυράραινα, μπορεί να παντρεύτηκε έναν άνθρωπο τυφλό, όμως, ο ίδιος έβλεπε καθαρά, πεντακάθαρα μέσα από τις χορδές τις ψυχής του και σκόρπιζε φώς με τους ήχους της λύρας του στα ανωγειανά στενά, τα οποία περπάτησε για πολλές δεκαετίες, τραγουδώντας τις χαρές και τις λύπες αυτουνού εδώ του τόπου.

Ο Στραβός είναι πλέον κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής μουσικής παράδοσης. Οι ήχοι και οι μουσικές που άφησε πίσω του θα συντροφεύουν  τις επόμενες γενιές των Ανωγειανών, τις επόμενες γενιές των Κρητικών. Ο Μανώλης Πασπαράκης είναι ένας από τους πρωτομάστορες της Κρητικής Μουσικής Παράδοσης…

Ανακουφισμένη θα πρέπει να νιώθει η αείμνηστη λυράρενα εκεί ψηλά στις γειτονιές των αγγέλων όπου πριν σαράντα μέρες συνάντησε τον Μανώλη της, το οποίο όπως η ίδια είχε πει, «αγαπούσε σαν Θεό», αλλά και το γιο της τον Γιώργη που τον έχασε μόλις στα 18 του.

Είμαστε βέβαιοι ότι είναι ευτυχισμένη, γιατί θα έχει δίπλα της τον σύντροφο της, το δημιουργό, το μερακλή Μανώλη Πασπαράκη. Κι είναι αλήθεια ότι τώρα θα έχει όλο το χρόνο δικό της για να ακούει τους μοναδικούς σκοπούς του «Στραβού», καθώς επίσης και να της πει όσες μαντινάδες δεν πρόλαβε, στα χρόνια που ήταν μαζί.

Αξιομακάριστη Λυράραινα να ΄σαι ήσυχη και χαρούμενη εκεί που βρίσκεται γιατί το δεντρί που άφησες πίσω σου είναι καρποφόρο, δυνατό και με βαθιές ρίζες. Τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, η κοινωνία όλη σε ευχαριστεί για αυτά που έδωσες, γι΄ αυτά που άφησες, γι΄ αυτά που έκανες. Αιωνία σου η μνήμη, κι ας είναι ελαφρύ το ανωγειανό χώμα που σε σκεπάζει.

–         Αγαπητοί εν χριστώ αδελφοί, σήμερα συμπληρώνονται εννιά μέρες από το θάνατο ενός καλού Ανωγειανού του Ιωάννη Σπαχή ή Μαρκογιάννη. Ο Μαρκογιάννης ήταν το συνώνυμο του άξιου οικογενειάρχη, του εργατικού, του ανθρώπου που τιμούσε τον τόπο του.

–         Ο  Μαρκογιάννης ήταν μια χαρακτηριστική φιγούρα αυτού εδώ του χωριού, κι αυτό που τον διέκρινε ήταν η σεμνότητα και ο μειλίχιος χαρακτήρας τους. Πάλεψε, αγωνίστηκε, δημιούργησε, όμως πάνω από όλα άφησε πίσω του μια πολύ καλή οικογένεια που βαδίζει στα δικά του χνάρια, στα χνάρια της αγάπης προς τον τόπο αυτό, της αξιοπρέπειας, της δημιουργίας και της συμμετοχής.

–         Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Αιωνία η μνήμη σου αξιομακάριστε Μαρκογιάννη.