Άλλη μια χρονιά κρίνεται επιτυχημένη για το ΓΕΛ Ανωγείων καθώς από τους μαθητές που συμμετείχαν στις εξετάσεις, ένα ποσοστό άνω του 70%, εισήχθησαν σε Ανώτερα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις των Βάσεων. Φυσικά αξίζουν θερμά συγχαρητήρια πρώτα από όλα στα παιδιά για την επιτυχία τους, παράλληλα όμως και στους καθηγητές και τους γονείς τους που έβγαλαν εις πέρας άλλη μια δύσκολη χρονιά και που παρά τις ελλείψεις υπερκάλυψαν τις ανάγκες των μαθητών οδηγώντας τα στην επιτυχία. Στην Ανωγή έκαναν δήλωση για τα αποτελέσματα των Πανελλήνιων τόσο ο Δήμαρχος Ανωγείων κ.Καλλέργης  όσο και η Διευθύντρια του Λυκείου Ανωγείων κα Πρίμπου. Αναλυτικά:

Εμμανουήλ Καλλέργης:”Ο τόπος μας έχει ανάγκη από νέους επιστήμονες που κάποια στιγμή, από όποια θέση κι αν βρεθούν, θα συμβάλουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην ανάπτυξή του..”

“Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες. O δύσκολος και επίπονος αγώνας σας έφτασε στο τέλος του.Η προσπάθειά σας και οι κόποι όλων αυτών των χρόνων σήμερα επιβραβεύονται με τον καλύτερο τρόπο. Θα ήθελα να εκφράσω την χαρά μου και να δώσω, στον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά, τα θερμά μου συγχαρητήρια για την εισαγωγή σας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συγχαρητήρια όμως αξίζουν και σε αυτούς που φέτος προσπάθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Πάντα υπάρχει μία δεύτερη ευκαιρία ή μία εναλλακτική επιλογή.

Οι γονείς σας, οι καθηγητές σας, αλλά και όλοι εμείς είμαστε περήφανοι για εσάς. Ο τόπος μας έχει ανάγκη από νέους επιστήμονες που κάποια στιγμή, από όποια θέση κι αν βρεθούν, θα συμβάλουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην ανάπτυξή του.Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία και να προσπαθείτε πάντα, με τον ίδιο κόπο και ζήλο να επιτύχετε τους νέους σας στόχους. Να έχετε μια όμορφη και γεμάτη εμπειρίες φοιτητική ζωή..”

Δέσποινα Πρίμπου:” Η επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις  δεν είναι υπόθεση που αφορά στην προετοιμασία μόνο  των δυο τελευταίων τάξεων, αλλά το γενικότερο επίπεδο ενός μαθητή, που καλλιεργείται σε όλη τη διάρκεια της μαθητικής του ζωής..”

Άλλη μια χρονιά Πανελληνίων Εξετάσεων τελείωσε με πολύ καλά αποτελέσματα για το Γενικό Λύκειο Ανωγείων. Από τους 14 μαθητές που εξετάστηκαν με το νέο και παλαιό σύστημα (13 και 1 αντίστοιχα), εισήχθησαν 10 άτομα σε σχολές των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μας δηλαδή  ένα ποσοστό 71%. Επίσης είχαμε και μια επιτυχία ενός αποφοίτου με το 10%. Θεωρώ ότι το αποτέλεσμα αυτό είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό για το σχολείο μας.

Πρώτον, θα ήθελα να συγχαρώ  όλα τα παιδιά για την  επιτυχία τους , που αποτελεί επιβράβευση  των κόπων τους. Δεύτερον, τους γονείς τους για την βοήθεια και στήριξη των παιδιών τους . Και φυσικά,  τους καθηγητές τους  που κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να βοηθήσουν τους μαθητές τους σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Με την ευκαιρία  αυτή, από τη μεριά μας εμείς οι καθηγητές χρειαζόμαστε  από μαθητές και γονείς  πολύ μεγαλύτερη  βοήθεια και συνεργασία  για να είναι ακόμα πιο ουσιαστικό και αποτελεσματικό το έργο μας. Η επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις  δεν είναι υπόθεση που αφορά στην προετοιμασία μόνο  των δυο τελευταίων τάξεων, αλλά το γενικότερο επίπεδο ενός μαθητή, που καλλιεργείται σε όλη τη διάρκεια της μαθητικής του ζωής. Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα , τα γνωστικά και κοινωνικά εφόδια  που αποκτά στο σχολείο είναι απαραίτητα για όλη του τη ζωή.

Η ανακοίνωση των βάσεων έφερε και για το ΓΕΛ Ανωγείων χαμόγελα καθώς ένας σημαντικός αριθμός μαθητών κατάφερε να περάσει σε Ανώτερο Ίδρυμα της Χώρας.Συνολικά 11 είναι οι επιτυχόντες στα Ανώγεια είτε με το νέο είτε με το παλαιό σύστημα. Τους ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία. Αναλυτικά:

Επιτυχόντες(Νέο Σύστημα)

Αεράκη Μαρίνα του Ιωάννη-Παιδαγωγικό Δημοτιικής Εκπαίδευσης Ρέθυμνο

Βρέντζος Εμμανουήλ του Ιωάννη-Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων ΑθήναΟι

Δαφέρμου Ελευθερία του Ιωάννη-Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Ηράκλειο

Καλομοίρη Στυλιανή του Νικολάου-Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Ρέθυμνο

Ξυλούρη Νίκη του Ιωάννη-Διοίκηση Επιχειρήσεων Άγιος Νικόλαος

Σταυρακάκη Μυρσίνη του Ζαχαρία-Νοσηλευτική Ηράκλειο

Σωπασή Φωτεινή του Σόλων-Διοίκηση Επιχειρήσεων Λευκάδα

Χαιρέτη Σοφία του Στέφανου-Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Ρέθυμνο

Χαλκιαδάκης Μίνως του Μάριου-Επιστήμης Υπολογιστών Ηράκλειο

Επιτυχόντες Παλαιό Σύστημα

Αεράκης Βασίλης του Ελευθέριου-Μηχανικός Περιβάλλοντος Κοζάνη

Επιτυχόντες Επιλογής 10% απόφοιτοι 2015

Σταυρακάκης Γεώργιος του Ζαχαρία-Λογιστικής Κοζάνη

Το συγκρότημα “ένα & ένα” την Πέμπτη 25 Αυγούστου στις 9.30 μ.μ θα εμφανιστεί  στο Περαχώρι στ’ Ανώγεια για μια μοναδική βραδιά και ένα  ταξίδι με την μουσική τους σε ρεμπέτικα, λαϊκά, κρητικά και παραδοσιακά μονοπάτια. Η βραδιά θα πραγματοποιηθεί μετά από πρωτοβουλία των ιδιοκτητών των καφενείων στην πλατεία του Περαχωριού! Ευχόμαστε σε όλους άλλη μια αξέχαστη μουσική βραδιά στο χωριό του πολιτισμού.
Παίζουν
Μαρία Φασουλακη: τραγούδι
Βασίλης Ξυλούρης: τραγούδι, Λαούτο
Νίκος Βλατάς: τραγούδι, λύρα
Βαγγέλης Συλιγάρδος: τραγούδι, μπουζούκι, Λαούτο, κιθάρα
Μιχάλης Κώτης: κιθαρα

Σε μια όμορφη εκδήλωση χθες το βράδυ στο “Jungle Bar” στον Κουμπέ Ρεθύμνου,ο Σύνδεσμος Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ρεθύμνου τίμησε ξεχωριστές προσωπικότητες από τους τέσσερις Νομούς της Κρήτης, για την προσφορά τους στο Ερασιτεχνικό αλλά και Επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ανάμεσα σε αυτούς και τον π.Ανδρέα Κεφαλογιάννη από τον Νομό Ρεθύμνου. Ο π.Ανδρέας τιμήθηκε για την πολύχρονη ενασχόληση του ως πρόεδρος του Αετού Ανωγείων, καθώς η ομάδα τίμησε το Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο με την παρουσία του στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα για τέσσερα χρόνια, αλλά στο πρόσωπο του τιμήθηκαν κυρίως οι φιλανθρωπικές δράσεις του εκτός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου που προήγαγαν τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό.

Την τιμητική πλακέτα παρέδωσε στον π.Ανδρέα ο Δήμαρχος Ρεθύμνου κ. Γιώργος Μαρινάκης, ενώ το παρόν στην εκδήλωση έδωσαν μεταξύ άλλων ο Διευθυντής Ανάπτυξης Διαιτησίας της ΚΕΔ κ.Κύρος Βασσάρας, ο πρόεδρος του Σ.Δ.Π.Ρ κ.Αρχοντής Βαμβακίδης, ο πρόεδρος της Ε.Π.Σ.Ρεθύμνου κ.Γιώργος Δασκαλομαρκάκης, ο νέος πρόεδρος της Ε.Π.Σ.Χανίων κ.Κώστας Κωνσταντινίδης, ο πρόεδρος της Ε.Π.Σ.Ηρακλείου κ.Νίκος Τζώρτζογλου καθώς και οι διαιτητές Super League κ.Μιχάλης Βοσκάκης και κ.Γιώργος Σταυρουλάκης. Μετά την βράβευση του ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης ανέφερε στους παρευρισκόμενους τα εξής:

“Ευχαριστώ πολύ τον Σ.Δ.Π.Ρεθύμνου για την σημερινή του τιμή προς το πρόσωπο μου.Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες που είχα διαχρονικά και με στήριξαν στην προσπάθεια που κάναμε στον Αετό Ανωγείων εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω δυο ακόμα πράγματα.Στην εννιάχρονη πορεία μου στο ποδόσφαιρο κάποια στιγμή παρασύρθηκα από κάποιους ποδοσφαιριστές και είχα βγει και είχα κατηγορήσει ένα διαιτητή στην τηλεόραση.Μετά κατάλαβα ότι ήμουν άδικος και είχα μετά την αξιοπρέπεια και τον ανδρισμό να πω δημόσια στην τηλεόραση ότι έκανα λάθος. Αυτός ο ανδρισμός λείπει σήμερα δυστυχώς από πολλούς παράγοντες. Μια συμβουλή από εμένα προς εσάς τους διαιτητές που σας έζησα. Να μην επιτρέψετε σε κάποιους που το θέλουν να σας κάνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.Να σταθείτε στο ύψος σας και να έχετε την προσωπικότητα σας όπως αρμόζει και όπως πρέπει. Τέλος να αναφέρω την περηφάνια που νιώθω για τον σύνδεσμο διαιτητών Ρεθύμνου για κάποια παιδιά που ανδρώθηκαν στα γήπεδα μας και στα χωριά μας τώρα διαπρέπουν στα σαλόνια των επαγγελματικών κατηγοριών. Ο Βοσκάκης, οι δύο Σταυρουλάκηδες και ο Κομκοτός.Να είναι γεροί και να βοηθήσουν και άλλα παιδιά να συνεχίσουν το έργο τους για το καλό του Ρεθυμνιώτικου ποδοσφαίρου..” ολοκλήρωσε ο π.Ανδρέας.

Στον χαιρετισμό του προς τον πρώην πρόεδρο του Αετού Ανωγείων ο διαιτητής Super League κ.Μιχάλης Βοσκάκης ανέφερε τα εξής για τον π.Ανδρέα Κεφαλογιάννη:“Ανέλαβε την ομάδα το 2005, μετά από συζητήσεις με τους νέους της περιοχής που ζητούσαν δράσεις και διεξόδους σε ένα ορεινό χωριό με λίγες ευκαιρίες. Η ομάδα στηριζόμενη σε παιδιά της ευρύτερης περιοχής κατέκτησε την δεύτερη χρονιά  το πρωτάθλημα της Α’ ΕΠΣΡ (και ενώ την πρώτη το είχε απολέσει στο νήμα) και την περίοδο 2007 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Κρήτης, στο οποίο για μια πενταετία τίμησε το Κρητικό ποδόσφαιρο τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικών χώρων.

Το 2006 πραγματοποιήσε μια τεράστια αποστολή με ποδοσφαιριστές, παράγοντες, διοίκηση, δημοσιογράφους και κατοίκους των Ανωγείων προς την Κύπρο, όπου στο διάστημα της μιας εβδομάδας παραμονής τους εκεί τιμήσαν με επιμνημόσυνο δέηση τους ήρωες καταδρομείς που έφυγαν το 1974 από το Μάλεμε. Παράλληλα έγινε αδελφοποίηση με την ιστορική ομάδα Α’ Εθνικής, τον Εθνικό Άχνας καθώς και με το Τραχώνι. Έδωσαν φιλικά παιχνίδια και για μια εβδομάδα προσπάθησαν (και τα κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό) να μεταδώσουν τον Κρητικό αθλητικό πολιτισμό μας στην Κύπρο, με τις σχέσεις  να παραμένουν δυνατές μέχρι και σήμερα.

Το 2007 σε συνεργασία με τον Γιάννη Αναστασίου, διοργάνωσαν στο Ο.Α.Κ.Α τον διεθνή ποδοσφαιρικό αγώνα με Έλληνες παίχτες που αγωνίζονταν τότε στο εξωτερικό καθώς και ξένους παίχτες διεθνούς εμβέλειας. Τα έσοδα διατέθηκαν  σε ιδρύματα με παιδιά με ειδικές ανάγκες όπως ο Σύλλογος “Αγάπη” στο Ρέθυμνο.

Το 2008 έφερε στα Ανώγεια γιατρούς από την παιδιατρική κλινική Μητέρα της Αθήνας και 220 παιδιά της ευρύτερης περιοχής έκαναν δωρεάν εξετάσεις. Σε 14 παιδιά εντοπίστηκαν παθήσεις στο πρώτο στάδιο και απέφυγαν τα χειρότερα.

Το 2008 επίσης πραγματοποίησε  αποστολή στην Μύκονο για να τιμήσουν με δυο φιλικά τη μνήμη του προέδρου της ομάδας Άνω Μέρας Μυκόνου.

Για χρόνια τιμάνε στα Ανώγεια τα παιδιά του ΠΑΟΚ που σκοτώθηκαν στα Τέμπη το 1999 σε συνεργασία με τους φιλάθλους της ομάδας στην Κρήτη.

Με επισκέψεις στο γηροκομείο Ρεθύμνου και στον σύλλογο Αγάπη έπαιξε μπάλα και εκτός γηπέδου με τη στήριξη  σε ευπαθείς ομάδες.

Με προσπάθειες και ενέργειες το Δημοτικό στάδιο Ανωγείων απέκτησε πλαστικό χλοοτάπητα καθώς και γήπεδο 5 επί 5 με δεκάδες Ανωγειανούς να το επισκέπτονται καθημερινά μέχρι και σήμερα για να προπονηθούν και να διασκεδάσουν στις ελεύθερες ώρες τους.” ολοκλήρωσε ο κ.Βοσκάκης.

Ήσουν εσύ, Γιάγκο!

Δύσκολο, Γιάγκο, να στέκει κανείς μπροστά στο σκήνωμα ενός φίλου, να ψάχνει τις λέξεις, να σκαλίζει τις μνήμες, να μην μπορεί να πιστέψει σ’ αυτό που βιώνει κι ας ξέρει πως αυτό το αναπότρεπτο είναι η ανθρώπινη μοίρα.

Δύσκολο, Γιάγκο, να πιστέψει κανείς πως σβήνει ένα χαμόγελο πλατύ σαν τον ουρανό, πλατύ μα σεμνό κι ανθρώπινο, έτσι όπως σεμνός ήταν ο βίος σου. Κι ακόμη πιο δύσκολο να βρει λόγια να ψελλίσει στη Φραντζέσκα σου, στα παιδιά σου, στ’ αδέρφια σου, σ’ εκείνους που νιώθουν το κενό πιο μεγάλο. Αυτό το κενό, Γιάγκο, σκέφτομαι κάθε που φεύγουν από τον πρόσκαιρο κόσμο μας άνθρωποι σαν και σένα, άνθρωποι-ορόσημα, που ενέπνευσαν με τη στάση τους, με τη ζωή τους. Κι εμπνέουν ακόμη.

Έτσι ανασκαλεύω κι εγώ τη μνήμη τούτη την ώρα την ιερή, που η ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία την περιβάλλει με την ύψιστη φιλοσοφία, φιλοσοφία θανάτου θα πουν όσοι δεν την κατανοήσουν, φιλοσοφία ζωής νομίζω πως είναι.

Θυμάμαι το δάκρυ σου, Γιάγκο… Τη βαθιά σου συγκίνηση όταν κατέβαινες κάποτε τα σκαλιά των κρατητηρίων κι αργότερα του εγκαταλελειμμένου στρατοπέδου στον Καρτερό. Είχαν περάσει τότε μόλις δέκα χρόνια από την πτώση της Χούντας, εγώ αναζητούσα μαρτυρίες για τη χαμένη ελπίδα, την πρώτη αντίσταση ενάντια στη δικτατορία των Συνταγματαρχών, κι ήρθες εσύ ν’ ανάψεις λαμπάδα στη μνήμη, σπονδή χρέους, Γιάγκο, που η συγκίνηση την έκανε ιερή. Δυσκολεύτηκα τότε να σε πείσω να μιλήσεις, μα έπρεπε. Και μίλησες. Και δάκρυσες. Και φώτισες άγνωστες πλευρές μιας αυθόρμητης μάζωξης ανθρώπων που κινήθηκαν από χρέος και με γνώμονα μοναδικό τα ιδανικά και τις ιδέες τους.

Θυμάμαι το δάκρυ σου, Γιάγκο. Ήταν φθινόπωρο του 1984. Μα εκείνο το δάκρυ δεν ήταν για σένα, για τους άλλους ήταν, γι’ αυτούς που δεν είχαν προλάβει να ζήσουν την πρώτη ελπίδα, την ανατολή μιας καινούργιας εποχής που, δυστυχώς, κι αυτή βασίλεψε γρήγορα. Δεν σου μίλησα τότε, μα το είδα το δάκρυ σου. Κρατούσα τη φωτογραφική μηχανή, την κατέβασα, έκλεισα το κλείστρο. Υπάρχουν, Γιάγκο, στιγμές που ο άνθρωπος διαλέγεται με την ιστορία, άλλες που διαλέγεται με τον εαυτό του κι άλλες που διαλέγεται με το αύριο. Κι όλες αυτές οι στιγμές είναι προσωπικές, είναι σημαδούρες σ’ έναν χάρτη πάνω στον οποίο χαράσσονται μόνο προσωπικές διαδρομές. Έτσι, με δράση και μνήμη, με όραμα και μνήμη, χάραξες κι εσύ τη δική σου.

Βαρύ το άγγελμά σου, Γιάγκο, μέρες γεμάτες αυγουστιάτικο φως, με το ξόδι της Παναγιάς να ρίχνει φως στην ελπίδα, τέτοιαν εποχή διάλεξες ν’ ανοίξεις τα πανιά σου, Αύγουστο μήνα. Ξέραμε όλοι πως έδινες αγώνα άνισο, μα στο βάθος υπήρχε μια σκέψη, μια ελπίδα, πως και πάλι θα βγεις νικητής. Και τώρα που στεκόμαστε μπροστά στο σκήνωμά σου, διαβάζομε τις μέρες που πέρασαν, συναντάμε ξανά το άπλετο χαμόγελο και την πίστη στη ζωή, κρατάμε σαν παρακαταθήκη στη μνήμη το παλικάρι του 67, τον άνθρωπο που δεν καυχήθηκε για το παρελθόν του κι ας ήξερε πως αυτό το παρελθόν είναι γραφή ανεξίτηλη· δεν υποτάσσεται, Γιάγκο, η ιστορία στη φθορά του χρόνου.

Ήσουν εσύ, Γιάγκο Σκουλά, ο νεαρός που πυροδοτούσε τις συνειδήσεις, που γύρευε το δίκιο στους δρόμους του Κάστρου. 21 Απρίλη 1967 έγραφε το ημερολόγιο. Μια φωνή, χιλιάδες φωνές, υψώνουν τείχος απέναντι στις σφαίρες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει;

Ήσουν εσύ, Γιάγκο, που, νέος ακόμη, χτυπούσες πόρτες κλειστές, γύρευες ηγέτες στα πρόσωπα των παλαιών πολιτικών, γύρευες ελπίδα, ήξερες πως το κύμα που άφριζε μπορούσε να γίνει ωκεανός, να σκεπάσει την Ελλάδα της υποταγής και να φανερώσει τον τόπο των ονείρων. Μα ηγέτης εκείνη την ώρα δεν υπήρχε. Υπήρχαν μόνο νιάτα, νιάτα σαν τα δικά σου. Νιάτα σαν κι αυτά που δεν έχασες ποτέ ακόμη κι όταν άσπρισαν τα μαλλιά σου. Ποιος μπορεί να ξεχάσει;

Εσένα, Γιάγκο, τσουβάλιασαν μ’ άλλους 100 συντοπίτες σ’ ένα κελί. Κι αυτό το κελί δεν χωρούσε μήτε τους μισούς ακόμη κι αν στεκόσασταν όρθιοι.

Έπρεπε να σε συλλάβουνε γιατί ήσουν εσύ ο διασαλευτής της άνομης τάξης, ο ταραξίας, ο καταπατητής του έκνομου νόμου. Εσύ που στάθηκες μπροστά στον άτεγκτο στρατοδίκη, άκουσες το κατηγορητήριο, βαρύ κι αυτό σαν τον πέλεκυ του αθέσπιστου νόμου, υποκινούσες -λέει- τους άλλους σε στάση κατά της αρχής. Αρχή την είπαν κι ας ήξεραν πως εσύ γελούσες εκείνη την ώρα, δεν αναγνώριζες εσύ τέτοιες Αρχές.

Ήσουν εσύ, Γιάγκο, που αργότερα έβαλες τελεία σ’ όλα τούτα, σε μιαν εποχή που τα φαντάσματα περνιούνταν για ήρωες. Δύσκολα μιλούσες για το χτες, ίσως επειδή γνώριζες ότι το όραμα είναι μπροστά, το αναμάσημα πίσω, χρειάζονται καινούργιοι αγώνες για να χτίσει κανείς ένα αύριο.

Ήσουν εσύ, Γιάγκο, που έκαμες τρόπο ζωής τον σεμνό βίο, μακριά από τα φώτα, σε μια γειτονιά προσφύγων, που σε δέχτηκαν σαν κομμάτι δικό τους. Σ’ αυτή τη γειτονιά έγραψες την υπόλοιπη ιστορία σου. Πάλι σεμνά κι αθόρυβα. Με τους ξωμάχους και τους ανθρώπους που τους πληγώνουν ακόμη οι μνήμες.

Γιάγκο, φίλε αγαπητέ, δέξου τούτα τα λόγια, σαν χρέος όχι μόνο δικό μου, χρέος μιας κοινωνίας, της δικής μας. Χρέος μιας κοινωνίας που ξέρει πως σ’ όλες τις εποχές υπάρχουν αξίες σμιλεμένες με τη σμίλη του χρόνου. Κι αυτές οι αξίες δεν επιτρέπουν τη λήθη. Δεν είναι παινάδια, Γιάγκο, τίποτ’ άλλο δεν είναι, μόνο χρέος, χρέος προς εσένα, προς όλες τις μορφές που έγιναν κάποτε ορόσημα και κατάφεραν να παραμείνουν ορόσημα, χωρίς καυχησιές και υπερβολές που λαβώνουν την ιστορία.

Με συγκίνηση βαθιά σ’ αποχαιρετούμε, Γιάγκο. Γιατί ξέρομε όλοι καλά πως ένας θάνατος υπάρχει μόνο. Κι αυτός ο θάνατος ονομάζεται λήθη. Εσύ, Γιάγκο, έδωσες τη μάχη σου με τη λήθη και βγήκες νικητής.

Καλό σου ταξίδι!