Για όγδοη συνεχή χρονιά η ενορία του Αγίου Γεωργίου Ανωγείων, σε συνεργασία με την ΝΕΛΕ οργανώνει μαθήματα υπολογιστών για όλες τις ηλικίες…Μέχρι σήμερα περισσότεροι από 800 Ανωγειανοί είχαν την δυνατότητα μέσω του προγράμματος εκμάθησης να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο του ιντερνετ. Τα μαθήματα παραδίδονται στην αίθουσα υπολογιστών «Κώστας Σμπώκος».

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με τον παπα- Ανδρέα Κεφαλογιάννη,  μέσω της ιστοσελίδας.

Η μακέτα του Πολιτιστικού Πάρκου Ανωγείων

Η anogi.gr δημοσιεύει μέρος της τεχνικής μελέτης που έχει εκπονηθεί για τη δημιουργία ενός σύγχρονου Πολιτιστικού Πάρκου 1200 τμ στα Ανώγεια,  όπου θα στεγάσει όλο τον πολιτιστικό πλούτο του χωριού μας. Το έργο, όταν έρθει η ώρα, θα κατασκευαστεί στο Μετόχι, σε οικόπεδο που βρίσκεται δίπλα στο θέατρο «Νίκος Ξυλούρης».

Μεταξύ άλλων η μελέτη αναφέρει:

«Ο Δήμος Ανωγείων είναι ένας κατεξοχήν ορεινός Δήμος, καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα του Ψηλορείτη και συνορεύει βόρεια με το Δήμο Κουλούκωνα, ανατολικά με τους Δήμους Τυλίσσου και Κρουσώνα, νότια με το Δήμο Ζαρού και Τυμπακίου και δυτικά με το Δήμο Κουρητών και την κοινότητα Ζωνιανών. Έδρα του είναι η ιστορική κωμόπολη Ανωγείων με 2.454 κατοίκους (2.507 ο δήμος). Η συνολική έκταση του Δήμου είναι 102.632 στρέμματα τα οποία στο μεγαλύτερο μέρος χαρακτηρίζονται ως δασικές εκτάσεις, διαθέτοντας ορισμένα από τα μεγαλύτερα δασικά συμπλέγματα (κυρίως από πρίνους) της Κρήτης.

Η κωμόπολη των Ανωγείων αποτελείται από τους οικισμούς: Αρμί, Μεσοχωριό ή Μεσοχωριά, Περαχώρι, Μετόχι και Συνοικισμό. Στο δήμο Ανωγείων υπάγεται και το χωριό Σίσαρχα.

Σημεία αναφοράς του πολεοδομικού ιστού αποτελούν οι εκκλησίες, οι πλατείες και τα δημόσια κτήρια.

Το οικόπεδο βρίσκεται στον οικισμό Μετόχι σε άμεση γειτνίαση με το υπαίθριο θέατρο «Νίκος Ξυλούρης».  Ο οικισμός Μετόχι ανήκει στο αναπτυσσόμενο τμήμα της πόλης και το πολιτιστικό πάρκο καλείται να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στη διάρθρωση του δημόσιου χώρου του ως κτήριο αλλά και ως αστικό κενό.

Το πολιτιστικό πάρκο του Δήμου Ανωγείων είναι ένα πολύ σημαντικό έργο για την ευρύτερη περιοχή του ορεινού Μυλοποτάμου και στόχος είναι να αποτελέσει ένα χαρακτηριστικό δείγμα της σύγχρονης ιστορίας του. Αποτελεί μέρος ενός δικτύου χώρων πολιτιστικού χαρακτήρα που διαμορφώνεται σήμερα στα υψίπεδα του ορεινού όγκου του Ψηλορείτη (Ιδαίον Άντρον ,αρχαιολογικό πάρκο Ζωμίνθου, Χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων Αγίου Υάκινθου, Δημοτικό Θέατρο «Νικος Ξυλόυρης» κ.α.) και μπορεί να αποτελέσει ένα κεντρικό σημείο του, με σκοπό την οργάνωση των δραστηριοτήτων, την ενημέρωση των επισκεπτών και την ένταξη σ’ αυτό νέων δραστηριοτήτων που θα εμπλουτίσουν την εικόνα για τον πολιτισμό και την παράδοση της περιοχής.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η πολιτιστική παράδοση των Ανωγείων στηρίζεται πάνω σε τρείς άξονες: τον μεγάλο πλούτο, τη μεγάλη διάρκεια και τη συνεχόμενη εξέλιξη της. Από το μινωικό οικισμό της Ζωμίνθου και το ογκωδέστατο κεντρικό του κτίριο, που επαναπροσδιορίζει την αντίληψη μας για την προϊστορική Κρήτη, και μέσω της ενετικής Νίδας του Κορνάρου στην εποποιία της εθνικής αντίστασης, ως την διαρκή αναζωογόνηση της κρητικής μουσικής παράδοσης, ο ανωγειανός πολιτισμός αποτελεί συγκεκριμένο μόρφωμα μέσα στο χώρο και το χρόνο της κρητικής ιστορίας. Είναι χαρακτηριστικό δε πως τα Ανώγεια έχουν γίνει αντικείμενο αναρίθμητων επιστημονικών μελετών, ενώ αξιοσημείωτος είναι ο όγκος του αρχειακού υλικού  που έχει ήδη συγκεντρωθεί και που συνεχίζει να εμπλουτίζεται, γύρω από κάθε πλευρά της ζωής και της δημιουργίας:

Ηχογραφήσεις μοιρολογιών από μουσικολόγους, μελέτες εθνογραφικού και λαογραφικού χαρακτήρα για τον ανωγειανό τρόπο ζωής, κοινωνιολογικές αναλύσεις γύρω από την ανωγειανή ταυτότητα, συλλογές ιστορικών αρχείων και κειμηλίων, δύο από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Κρήτη, καθώς και πλήθος έργων βιογραφικής, λογοτεχνικής και εικαστικής φύσης, τόσο από ειδικούς αλλά και από ερασιτέχνες που εμπνέονται από τον τόπο – όλα τα παραπάνω συνθέτουν το πολύπλοκο πολιτισμικό τοπίο των Ανωγείων, ένα τοπίο που ίσως έχει περιγραφεί, ηχογραφηθεί,  φωτογραφηθεί, κινηματογραφηθεί, ερμηνευθεί (και παρερμηνευθεί)  περισσότερο απ’ ότι σε οποιοδήποτε άλλο παραδοσιακό οικισμό/χωριό στην Ελλάδα.

Τελικά, είναι τα ίδια τα Ανώγεια, με την έντονη παρουσία τους σε όλες τις κομβικές περιόδους της κρητικής ιστορίας, από τους Μινωίτες άρχοντες της Ζωμίνθου ως τις μαγικές νύχτες με το Μάνο Χατζιδάκι, που αποτελούν ένα είδος κιβωτού εμπειριών και γνώσης. Ένας χώρος στον οποίο βρίσκονται, συμπυκνωμένα, όλα τα χαρακτηριστικά του ίδιου του νησιού. Η δημιουργία ενός κτιρίου εναρμονισμένου με την αντίληψη αυτή, θα δώσει μορφή στα παραπάνω χαρακτηριστικά και θέση σε όλες τις εικόνες, τους ήχους, τις μυρωδιές και τις μνήμες των Ανωγειανών. Μέσα από μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις, κινηματογραφικές προβολές, μουσικές συναυλίες, θεατρικά δρώμενα, επιστημονικά συνέδρια και πολιτιστικές ημερίδες, ο κόσμος των Ανωγείων που θα επισκέπτεται το κτίριο θα επικοινωνεί τόσο με τους φιλοξενουμένους του, όσο και με τον εαυτό του».

Πιστοί στην αυλή του Μοναστηριού

Γιορτάζει και πανηγυρίζει σήμερα και αύριο το μοναστήρι της Αγίας Ευφροσύνης στον Πετριά, στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Τη βραδινή λειτουργία παρουσία πολλών πιστών τέλεσε ο εφημέριος του ιερού ναού της Παναγίας, π. Κωνσταντίνος Σκουλάς.

Το μοναστήρι έχει ανεγερθεί με πρωτοβουλία της οικογένειας του Χαράλαμπου Ξυλούρη ή Πλαστήρα, γι΄ αυτό είναι γνωστό και ως «το μοναστήρι του Πλαστήρα».

Μετά τη θεία λειτουργία ακολούθησε ένα γνήσιο ανωγειανό τραπέζι…

Ποια, όμως, ήταν η Αγία Ευφροσύνη;

Ήταν μοναχοκόρη και πολύ πλούσια. Ο πατέρας της Παφνούτιος ήταν ο πλουσιότερος της Αλεξάνδρειας και μαζί με τη σύζυγό του διακρίνονταν για τη θερμή τους πίστη στο Θεό. Δώδεκα χρονών η Ευφροσύνη έμεινε ορφανή από μητέρα και ο πατέρας της αφοσιώθηκε ακόμη πιο φιλόστοργα στην επιμέλεια της κόρης του. Όταν η Ευφροσύνη έφτασε στο 18ο έτος της ηλικίας της, ο πατέρας της θέλησε να την παντρέψει με ένα νέο υψηλής κοινωνικής τάξεως. Όμως την ψυχή της Ευφροσύνης είχε καταλάβει ο θείος έρωτας. Ο γάμος και οι κοσμικότητες θα της ήταν εμπόδιο να αφιερωθεί συστηματικά στην ελεημοσύνη και την υπηρεσία του πλησίον. Γι’ αυτό κάποια μέρα, αφού διαμοίρασε τα υπάρχοντά της στους φτωχούς, έφυγε κρυφά από το σπίτι, και μετά από πολλές περιπέτειες κατέληξε μεταμφιεσμένη ανδρικά σε κοινόβιο ανδρικό μοναστήρι. Εκεί πήρε το όνομα Σμάραγδος και όλοι οι μοναχοί θαύμαζαν τον πνευματικό της αγώνα και τη διακονία που πρόθυμα πρόσφερε σε όλους. Έζησε στο μοναστήρι 38 χρόνια. Στο τέλος της ζωής της συναντήθηκε και με τον πατέρα της, όταν και αυτός έγινε μοναχός στο ίδιο μοναστήρι. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 25η Σεπτεμβρίου.