Ιστορίες από το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων – Η εκτέλεση του 8χρόνου Στεφανή από τους Ναζί στο Περαχώρι
11/08/2016
Όταν εκαίγαν το χωριό ήτανε μαύρη μέρα…
Κι ο Στεφανής του Μπαμπακιό πήρε την πρώτη σφαίρα….
Με τη μαντινάδα του αυτή ο Χαράλαμπος Σκουλάς (Χουμάς) απέδωσε πριν αρκετά χρόνια με τον καλύτερο τρόπο την απίστευτη Ναζιστική θηριωδία και βαρβαρότητα που έζησαν και τα Ανώγεια ,που αποτέλεσαν ένα από τα πολλά κομμάτια του παζλ που συνέθεταν την εικόνα της καταστροφής και των δεινών που έφερε η Κατοχή στην μαρτυρική Χώρα μας.
Δυο μέρες πριν την μεγάλη γιορτή της Παναγίας,εκείνη τη μαύρη Κυριακή στις 13 Αυγούστου 1944, 8 η ώρα το πρωί ήταν η στιγμή που οι Ναζί έδειξαν το πιο βάρβαρο πρόσωπο τους.
Όχι δεν ήρθαν μόνο για να ισοπεδώσουν ένα τόπο που αποτέλεσε κέντρο Αντίστασης και αδούλωτου πνεύματος.
Δεν ήρθαν μόνο για να φοβίσουν ,να λεηλατήσουν,να σπάσουν το ηθικό των κατοίκων,που για το μόνο που πάλευαν ήταν η Ελευθερία τους και η υπερηφάνεια τους.
Ήρθαν και για να σκοτώσουν… Όχι μόνο αυτούς που πίστευαν ότι τους απειλούσαν, αλλά ακόμα και αμάχους.
Ο Στεφανής ήταν ένα μικρό 8χρόνο παιδί… Έπαιζε στο Περαχώρι με φίλους του, την ώρα που οι Γερμανοί κύκλωναν το χωριό. Ανέβαιναν μια ανηφόρα με παιδικά γέλια και χαμόγελα όταν ένας απλός στρατιώτης θυμήθηκε την εκπαίδευση του στα Ες-Ες που πρόσταζε να μην υπάρχει έλεος, ανθρωπιά, κανόνες…
Πυροβόλησε και σκότωσε τον μικρό Στεφανή. Η σφαίρα τον σκότωσε επί τόπου, εκεί όπου από το 2006 στέκει και το μνημείο για τον θάνατο του στα Ανώγεια. Το μνημείο ενάντια στην τυφλή βία. Ενάντια στον πόλεμο και τον Φασισμό.
Αφήνουμε τον Γιαννάκο Ξυλούρη με τα συγκλονιστικά λόγια του τότε στα αποκαλυπτήρια του μνημείου, να εξιστορήσει και να συγκινήσει όλους μας με τα λόγια του για αυτή τη θυσία που σημάδεψε το χωριό.
1944, 13 Αυγούστου, προπαραμονή της Παναγίας, ημέρα Κυριακή, 8 η ώρα το πρωί, στην Πλάκα, εδώ ακριβώς που στέκω, στο Περαχώρι, στ’ Ανώγεια του Πάνω Μυλοπόταμου, στην Κρήτη μια παρέα παιδιών 6- 7- 8 χρονών τρέχουν ή ετοιμάζονται να παίξουν.… Οι Γερμανοί τα βλέπουν γιατί έχουν κυκλώσει το χωριό και ετοιμάζονται να το κάψουν… Μπορεί να’ παιζαν τα «ζα» με τα κέρατα που καθένα είχε μαζέψει, και που τα μοίρασαν μεταξύ τους, μπορεί να μοιράζονταν σε ομάδες για να παίξουν «Χαΐνηδες», μπορεί να’ παιζαν «Αρμάδες» ή να άρχιζαν με το «θα μετρήσω ως το 10 κι όποιος βγει θα τα φυλά» και να έπαιζαν «Καμνηστά», μπορεί να μοιράζονταν σε ομάδες και να ‘παιζαν «Κλέφτες και Χωροφυλάκους». Παιδιά που ετοιμάζονταν να παίξουν ήσαν, και τη νύχτα κουρασμένα από τον ολοήμερο κάματο του παιχνιδιού τους μπορεί κοιτώντας τα άστρα να ονειρεύονταν τον κόσμο που είχε πλάσσει η παιδική φαντασία τους. Ένας κόσμος με παιχνίδια για παιδιά…θα ήταν … ή έπρεπε να ήταν, τα όνειρά τους…Αυτό θυμήθηκαν οι Ναζί όταν είδαν το Στεφανή να ανηφορίζει, οι Ναζί δεν φοβήθηκαν τον Στεφανή που ήταν κι αυτός ένα άοπλο παιδί, την «Ανηφόρα» που είχε πάρει και την «Ανάτασή» του τρόμαξαν.
Άξιον Εστί τα Κόκκινα Σημάδια…
Στο πρόσωπο του Στεφανή οι Ναζί έβλεπαν και πυροβολούσαν την αδούλωτη Ανωγειανή ψυχή. Πυροβολώντας όμως τον Στεφανή δεν σκότωσαν μόνο ένα παιδί 8 χρονών που ήθελε να παίξει…Στο πρόσωπο του Στεφανή σκόπευαν και ήθελαν να σκοτώσουν: Κάθε έννοια ελευθερίας. Κάθε έννοια Τιμής. Κάθε έννοια Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας. Κάθε έννοια Δικαίου. Κάθε έννοια Αλήθειας. Κάθε παιδική Ελπίδα και κάθε παιδικό Όνειρο. Άξιον Εστί, τα Κόκκινα σημάδια που άφησε το αθώο, και τίμιο παιδικό αίμα του Μικρού Στεφανή, στη Πλάκα στο Περαχώρι.
Σημάδια που θα θυμίζουν τις Αιώνιες Αξίες της Τιμής, της Ελευθερίας, της Αλήθειας και της Αξιοπρέπειας. Άξιον Εστί, το αθώο, τίμιο αίμα του που ποτίζει τις ελπίδες και τα όνειρα των παιδιών όλου του κόσμου.
Στις ανταρτοσύνες…
«Αυτές τις μνήμες επικαλέστηκα για άλλη μια φορά, δυο βδομάδες πριν, από την Μαρτυρική Μάνα, τη Μάνα του Στεφανή, για να ξορκίσω και να τιθασεύσω το θράσος, για να μπορώ να σταθώ σήμερα μπροστά σας. -Πες μου θεία την ρώτησα, σεβόμενος την φόρτιση της στιγμής, «έξε μέρες το κοπέλι άταφο μέσα στην εκκλησά, κι ο άντρας σου; Ο άντρας σου που ήτανε;» -Ο άντρας μου παιδί μου ήταν στις Ανταρτοσύνες,! τρεις φορές ήρθε να το θάψει μα τον επεριμένανε οι σκύλοι με τα ταχυβόλα. Ο πληθυντικός του ουσιαστικού όπως ακούστηκε, όχι μέσα από το στόμα της, αλλά μέσα από τα τρίσβαθα της ψυχής της, ήρθε όχι μόνο για να τονίσει την ουσιαστική έννοια του, αλλά να συνοψίσει την πεμπτουσία που συνέθετε τον λόγο ύπαρξής της, ως Ανωγειανή, ως Ελληνίδα και ως Πανανθρώπινη μάνα. Για μια στιγμή φοβήθηκα, τρόμαξα, κατάλαβα πως η μαυροφορεμένη αγράμματη μικρομάνα που ήταν δεν ήταν, είκοσι επτά χρονών τότε με τον Στεφανή μπροστά της νεκρό, ένα άλλο παιδί στην αγκαλιά, το τρίτο να την κρατεί από το φουστάνι, έγκυος 8 μηνών και με ένα τσουβάλι ρούχα της γέννας στην πλάτη, είχε βαθιά συνείδηση και αναγνώριζε το βάρος που είχε πέσει στις πλάτες του Αντάρτη άντρα της. Ήξερε η Μπαμπακιούδαινα πως ο άντρας της σήκωνε στους ώμους τον Αγώνα και την αγωνία ολόκληρης της Φυλής του, και το ‘βγαλε αυθόρμητα χωρίς να το σκεφτεί καθόλου, ήξερε πως «οι Θερμοπύλες, η Σαλαμίνα, ο Μαραθώνας, το Μανιάκι, το Μεσολόγγι, το Αρκάδι, συνιστούν τις αξίες του Αντάρτη άντρα της, ήξερε πως είναι η ιστορία του, πως συγκροτούν το είναι του, πως δημιουργούν το χαρακτήρα του, όπως και όλων των Ελλήνων εκείνων που θητεύουν στις έννοιες της έγνοιας για τον άλλον και της θυσίας για ελευθερία.» (901, Γλέζος)
Στις «Ανταρτοσύνες»!, είπε, ήταν ο άντρας της.Κι εγώ, ακόμα και τώρα που σας μιλώ, προσπαθώ να ανασύρω από τη μνήμη μου και να μαζέψω όλα τα ουσιαστικά που έμαθα στα 20 χρόνια στα θρανία και στα 30 χρόνια στα σχολεία για να βγάλω νόημα και ουσία και να καταλάβω αυτό που φυσικά, αυθόρμητα, αβίαστα, αβασάνιστα, μονολεκτικά, μου είπε η Ανωγειανή μάνα.
-Στις Ανταρτοσύνες!! είπε.
Ο πληθυντικός του ουσιαστικού «Ανταρτοσύνες» ξανά λέω, βάρυνε περισσότερο παρά όλο το πλήθος των ουσιαστικών που γνώριζα από όλα τα διαβάσματά μου. Έβαλα μέσα τη Ρωμιοσύνη, την Αντρειοσύνη, την Δικαιοσύνη, την Καλοσύνη, την Μεγαλοσύνη, την Ιεροσύνη, την Παλικαροσύνη, την Ντομπροσύνη, την Αδελφοσύνη, μα ακόμα νιώθω πως δεν ισοφάριζαν το βάρος που είχε πέσει στις πλάτες του Μπαμπακιό, ήξερα βαθιά μέσα μου, πως ήταν ασήκωτο αυτό που αυτός ζούσε και πως ήταν κάτι παραπάνω από όλα αυτά που εγώ είχα διαβάσει.
Και λέω ασήκωτο γιατί πιστεύω πως λείπει κάτι που εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω ακόμα και τώρα που σας μιλάω, και που με κάνει να φοβάμαι αλλά και συνάμα να χαίρομαι που αυτή η μάνα με λέει και εμένα παιδί της.
1940: Σκοτώνεται ο αδελφός Κώστας στην Αλβανία.
1944: Σκοτώνεται ο Στεφανής από τους Ναζί.
1945: Πεθαίνει η Ανδρονίκη, το νεογέννητο της κατοχής.
Και το 1947: πεθαίνει ο άντρας της, κι αυτή μόνη και μόνο 30 χρονών με τρία παιδιά να αναστήσει. Και τα ανάστησε…
Πέτρωσε ο πόνος στην όψη της Υφήλιας Μάνας».
Καταραμένοι αυτοί που κάνουν πόλεμο…
Ξέρω όμως, πως αυτοί, θειά Μπαμπακιούδαινα, που σκότωσαν τον Στεφανή μας, εδώ στην Πλάκα, αυτοί οι ίδιοι σκοτώνουν και τα παιδιά στη μέση Ανατολή. Τα ονόματα μόνο άλλαξαν, Τότε τους λέγαμε Ναζί…. Τώρα …Τώρα….
Παρεμβαίνει μαγνητοφωνημένη η φωνή της Μάνας που κάνει ευχή και κατάρα: Την κατάρα μου σ’ αυτούς που κάνουν Πόλεμο, και την Ευχή μου σ’ αυτούς που Αγωνίζονται για την Ειρήνη)…….Κι αν ποτέ, σας βγάλει ο δρόμος από τα Ανώγεια, από το Περαχώρι, περάστε από το φτωχικό της Ζαφειρένιας, της Μπαμπακιούδαινας, να πείτε, της μάνας του Στεφανή, της Υφήλιας μάνας και έχει αυτή ακόμα και Αποθέματα Κουράγιου και Περισσεύματα Αγάπης και Ψυχικό Μεγαλείο να γλυκαίνει τον πιο αβάσταχτο Ανθρώπινο πόνο για τα εγκλήματα που έχετε διαπράξει εναντίον της Ανθρωπότητας…και ίσως σας σ υ γ χ ω ρ έ σ ε ι…….».
«Έτσι, μωρέ, πρέπει να ξεκίνησε
και ο Παπαφλέσσας»
Λένε η σιωπή είναι χρυσός. Όταν όμως αρχίζει να εξαντλείτε η υπομονή του ανθρώπου τότε πρέπει να μιλάς. Αφορμή για αυτό στάθηκαν οι δημοσιεύσεις κάποιων άρθρων τα τελευταία χρόνια στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο με θέμα τη σύσταση της Αντάρτικης Ομάδας Α.Ο.Α Ανωγείων ο Ψηλορείτης. Δεν ξέρω αν γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα η παράλειψη του ονόματος ενός εκ των ιδρυτών, του Σμπώκου Χριστόδουλου. Αλλά όπως λέει ο λαός “ο θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη”.
Έτυχε μεγαλώνοντας να κουβεντιάσω πολλές φορές με ένα άνθρωπο ο οποίος μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία όπως εγώ σε εκείνον. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Βασίλης Καλλέργης ή Γαρτζόλης που έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών σε ηλικία 102 ετών.Μου έδωσε ένα βιβλίο με ποιήματα του που έγραψε την περίοδο της Κατοχής ως οπλαρχηγός της Α.Ο.Α Ανωγείων με τίτλο “Ιστορικές Μνήμες” που εκδόθηκε από τον γαμπρό του το 1978. Μέσα εκεί περιέχει το ποίημα “Η ορκωμοσία Ανωγειανών αγωνιστών”. Σας το παραθέτω ως έχει:
Ορκωμοσία Ανωγειανών αγωνιστών (15 Αυγούστου 1941)
Μες στη μεγάλη καταχνιά, μες στη σκλαβιά τη μαύρη,
κρυφά εσυζητούσανε ούλοι οι καπετάνιοι,
να οργανώσουν ‘πιτροπές για την κατασκοπία,
να σαμποτάρουν τον εχθρό κι ούλη τη Γερμανία.
Κάνουν στα Ανώγεια Επιτροπή στο σπίτι τ’ Αθανάση
και συμφωνούν με μια ψυχή ν’ αγωνιστούν με στάση.
Για να γενεί η Οργάνωση ούλοι τ’ αποφασίσα,
να διώξουν τον κατακτητή αμέσως ορκιστήκα.
Ορκίστηκ’ ο παπά Σκουλάς, Ξυλούρης ο Μιχάλης,
ο Σμπώκος ο Χριστόδουλος, Νικόλας Σταυρακάκης.
Συνέχεια ορκιστήκανε και οι λοιποί συνέδροι,
ούλοι μαζί με μια φωνή σηκώσανε το χέρι.
“Ελευτεριά γη Θάνατο” αυτό φωνάξανε ούλοι,
“γη λεύτεροι θα ζήσουμε γη θα ποθάνομ΄ούλοι”.
Εκλέγουνε επιτροπή για την κατασκοπία,
πού ‘χαν στην Κρήτη οι σύμμαχοι Αμερική κι Αγγλία.
Ορίζουν κέντρο να γενεί εκειά ψηλά στη Μύθια,
στον Άγιο Μάμα, στου Χριστού στην εκκλησά στη Νίδα.
Ψηφίσανε για αρχηγό το Γιάννη Δραμουντάνη
κι εξουσιοδοτήθηκε ότι μπορεί να κάνει.
Από Εγγλέζους ήτανε ο Τομ ο Ταγματάρχης,
Εγγλέζων Κρήτης αρχηγός και στα βουνά αντάρτης.
Και ο Μιχάλης Φιλεντέμ Εγγλέζος παλικάρι,
που πήρε και τον Κράιπε στην Αφρική τον πάει.
Ζητούσαν την Ελευτεριά, τσοι Γερμανούς γυρεύγα,
μαζί με τσοι αντάρτες μας μαζί κατασκοπεύγα.
Μέσα στα χιόνια, στα βουνά, σε δάση κατοικούσαν,
να πάρουν την Ελευτεριά εκείνο εποθούσαν.
Το σύνθημα ‘χαν “Λευτεριά’ εγδίκηση ζητούνε,
το ‘χαν πατροπαράδοτο να μην παραδοθούνε.
Χτυπούν και σαμποτάρουνε το όλο τρία χρόνια,
στην ιστορία θα γραφτούν να φαίνουνται αιώνια.
Τάγμα τση Κρήτης Ιπποτών έκαμ’ η Ιαπωνία,
σ’ούλο το Κόσμο έγινε δείγμα στην Ιστορία.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Χριστόδουλος Σμπώκος αναφέρεται ως ένας εκ των ιδρυτών της Οργάνωσης και δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να νομίζει ότι ο Βασίλης Καλλέργης είχε συμπάθιο στον Σμπώκο και για αυτό τον αναφέρει. Για την ιστορία λοιπόν χωρίς να θέλω να μειώσω κανέναν, ούτε να αμφισβητήσω τους αγώνες τους, αλλά αυτοί που υπέγραψαν στο σπίτι του Θανάση Σκουλά και αργότερα οι άλλοι ήταν: 1)Αθανάσιος Σκουλάς,2)Ιωάννης Δραμουντάνης ή Στεφανογιάννης,3)Μιχάλης Ξυλούρης ή Χριστομιχάλης,4)Σμπώκος Χριστόδουλος,5)Παπαγιάννης Σκουλάς,6)Νίκος Σταυρακάκης ή Αεροπόρος, 7)Γιώργης Δραμουντάνης ή Στεφανογιώργης, 8)Εμμανουήλ Αθ.Σκουλάς ή Φρουδάς.
Θέλω να κλείσω με την μαντινάδα:
“Εμείς την ιστορία μας την έχουμε γραμμένη,
με ήρωες που κοίτουνται στο χώμα δοξασμένοι..
Με εκτίμηση
Σμπώκος Βασίλης (Λουκάς) “Ατζαρομάνολα”
Σε ένα από τους ομορφότερους χώρους, το μικρό θεατράκι στο Αρμί δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, θα συνεχιστούν αύριο Πέμπτη οι εκδηλώσεις του Πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων, με μουσική βραδιά από τον καλλιτέχνη της κρητικής μουσικής Χάρη Φασουλά και το συγκρότημα του.Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 9.30 μ.μ με την είσοδο να είναι ελεύθερη για το κοινό. Ευχόμαστε σε όλους σας καλή διασκέδαση.
Ο 34χρονος Χάρης Φασουλάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ανώγεια Ρεθύμνης και από τα παιδικά του κιόλας χρόνια επηρεάστηκε έντονα από την ιδιαίτερη μουσική παράδοση του τόπου του καθώς και από τους σπουδαίους εκπροσώπους της Ανωγειανής μουσικής κουλτούρας εκείνης της εποχής. Ο ίδιος έχει διαρκώς στ’ αυτιά και στην ψυχή του μουσικές και μαντινάδες που άκουγε από παιδί στα καφενεία του χωριού, στους γάμους, στις γιορτές και στα πανηγύρια και στους χώρους αυτούς μαθήτευσε. Είναι κι αυτός απόφοιτος της… “Ανωτάτης Μουσικής Σχολής Ανωγείων” όπως χαρακτηριστικά είπε στην παρουσίαση της τελευταίας δισκογραφικής του δουλειάς ο Λουδοβίκος των Ανωγείων.
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Ιστορίες από το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων – Η εκτέλεση δυο ανάπηρων παιδιών στο Περαχώρι,από τους Ναζί
10/08/2016
Στ’ Ανώγεια σε γειτονικά σπίτια, βρίσκονταν ανήμπορα στο κρεβάτι δυο ξαδέρφια. Ο Γιάννης και ο Κώστας Ξυλούρης. Χτυπήθηκαν από τη μοίρα σε νεαρή ηλικία. Είχαν σπάσει σε ατυχήματα την σπονδυλική τους στήλη. Ο Γιάννης στο βουνό και ο Κώστας όταν προσπαθούσε να φορτώσει ένα γάιδαρο. Πριν τον πόλεμο.Όταν οι Γερμανοί τον Αύγουστο του 1944 αποφάσισαν να διώξουν τα γυναικόπαιδα από τ’Ανώγεια, δεν επέτρεψαν να μείνουν κοντά οι αδερφές τους για να τους φροντίζουν. Κι όχι μόνο αυτό. Σκότωσαν τα παλικάρια και κατόπιν ανατίναξαν τα σπίτια τους. Έτσι πέτρες, ξύλα και κορμιά έγιναν ένα. Οι Ξυλούρηδες, ο Γιάννης και ο Κώστας πέρασαν στην αιωνιότητα. Για να θυμίζει η θυσία τους τη νέα τάξη πραγμάτων και πως την εννοούσαν οι δυνάμεις του άξονα. Για να θυμίζει σήμερα η θυσία τους, την θέση που κατείχαν πανανθρώπινες αξίες όπως σεβασμός, αξιοπρέπεια, πολιτισμός, στη σκέψη των κατακτητών Γερμανών.
Αφήγηση Νίκη Ξυλούρη-Καλομοίρη (κουνιάδα του Γιάννη Ξυλούρη ενός από τους δυο Ξυλούρηδες της ιστορίας):
“Μας πήρανε από παέ οι Γερμανοί, μας εμαζέψανε και μας επήγανε στο σχολείο στο Αρμί. Μας επήρανε από κια όλα τα γυναικόπαιδα και μας επήγανε στο Γενή Γκαβέ και μας εδιακλαδώσανε και εμοιραστήκαμε στα χωριά προς το Πέραμα. Εγώ τότε, όταν κατεβαίναμε στο Πέραμα εβρήκα ευκαιρία και έφυγα από τση Γερμανούς. Μου κλουθούσανε και δυο τρεις άλλες κοπελιές. Τονέ ξεφύγαμε, επιάσαμε τα βουνά κι εβγήκαμε εις το Χουμέρι. Από το Χουμέρι εβγήκαμε στον Άγιο Ιωάννη και μετά στα Ζωνιανά. Από τα Ζωνιανά ξετρυπήσαμε στη περιοχή του χωριού μας στη Σπαθαριά. Εγώ ήμουνε κοπελοπούλα. Στη Σπαθαριά εβρήκαμε κι άλλους χωριανούς μας, τον άντρα μου, το Διαμαντή και άλλους. Ο κουνιάδος μου ο Ιωάννης Ξυλούρης του Νικολάου ή Κίτρης τον αφήκανε οι κουνιάδες μου στο κρεβάτι. Αυτός πριν τον πόλεμο εβόσκευε στα βουνά. Έβλεπε τση κατσίκες. Εξάπλωσε σε ένα χαράκι και φαίνεται πως εγύρισε εκεί που κοιμούντανε και έτσι που γύρισε έκανε πέζα (δάμακα, δετάρι) και γκρεμίστηκε. Έσπασε τη μέση του. Γιατροί τότε ορθοπεδικοί και μέσα δεν εβρίσκουντανε. Και μια πραχτική η Μαριόρα του ‘πε:Θα κείτεσαι στο κρεβάτι ανάσκελα και ίσως να σε βοηθήσει ο Θεός να σταθείς στα πόδια σου. Αλλά αυτός εκοίτουντανε πολλά χρόνια..
“Μέσα στους Γερμανούς ήταν και Γκεσταμπίτες…”
Όταν μας εμαζέψανε φύγανε κι οι αδερφήδες του. Οι Γερμανοί τση βγάλανε όξω κι εφήκαντονε στο κρεβάτι. Ο Γιάννης ακίνητος. Και στο διπλανό σπίτι ήτανε στο κρεβάτι και ο ξάδερφος του ο Κώστας Ξυλούρης του Γεωργίου ή Κίτρης. Κι ο ένας στο κρεβάτι κι ο άλλος. Την ίδια πάθηση είχε και ο Κώστας. Εφόρτωνε ξύλα στο γάιδαρο, πριν τον πόλεμο.Έτσα που φόρτωνε έβαλε το σκοινί στο σκαρβέλι. Πιάνει το φόρτωμα με τα δόντια του για να το σύρει. Σπα το σκαρβέλι και πέφτει με την πλάτη. Έσπασε κι αυτός την σπονδυλική του στήλη όπως και ο ξάδερφος του ο Γιάννης. Κι εκείτουντανε κι αυτός. Ήτανε και συνομήλικοι. Δεκαφτά-δεκαχτώ χρονών.Μας ελαλούσανε οι Γερμανοί και μας εβγάλανε όξω από το χωριό και εμείνανε τα παιδιά στο κρεβάτι στα σπίτια ντως. Αρχίξανε και καίγανε οι Γερμανοί το χωριό. Μέσα στους Γερμανούς ήτονε και γκεσταμπίτες και μπήκανε στο σπίτι του Γιάννη Ξυλούρη. Αυτός φαίνεται γνώρισε κανένα. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλε ο άντρας μου. Και θα του ‘πένε ο Γιάννης του γκεσταμπίτη που μωρέ θα πας δε θα γυρίσει η εποχή; Ο άλλος σου λέει αυτός με γνώρισε εδά και πρέπει να τονέ ξεβγάλω. Και του παίζει δυο πυροβολισμούς στο στήθος και μετά ανατινάξανε το σπίτι και τονέ πλάκωσε.
“Τον ξέθαψαν για να τον θάψουν…”
Ο άντρας μου έβγαινε στο Βενέρι με τον Διαμαντή και με τον Μπαμπακιό. Τότε ήρθε ο Μπαμπακιός για να θάψει το κοπέλι του που το ‘χανε σκοτώσει οι Γερμανοί. Ήρθε κι ο άντρας μου ο Γιώργης ο Ξυλούρης για να ξεχώσει τον αδερφό του. Επήγε με τον Διαμαντή. Βγάνουνε τση πέτρες, τονέ βρίσκουνε και παίρνουνε μια κουβέρτα και τονέ βάνουνε να τόνε πάνε στο νεκροταφείο. Και τότε είδε τση σφαίρες πως τον είχανε σκοτωμένο. Εφύγανε μετά και οι Γερμανοί τση προλάβανε από το Κατσιπρομούρη και από το δέτη του Τσουρολιό και από τα Σπιθουριανά.. Τόσε βάνανε αλλά εμπήκανε στο ρυάκι και τόσε φύγανε.Τον Κώστα το Ξυλούρη δεν τον βγάλανε από το γκρεμισμένο σπίτι. Δεν επρολάβανε.Μετά που φύγανε οι Γερμανοί ήρθανε τα αδέρφια του κι ο Κιτρογιάννης και επολεμήσανε και τονε βγάλανε κι αυτόν. Οι Γερμανοί δεν τα σεβαστήκανε τα παιδιά. Στο κρεβάτι που κείτουντανε κι οι δυο κακό θέλα τόσε κάνουνε τω Γερμανώ; Εφοβηθήκανε δυο ανάπηρα παιδιά; Κι όμως τα σκοτώσανε και εγκρεμίσανε τα σπίτια ντως και τση πλακώσανε..Γιατί;
Ψαρογιώργης και Jim White σε συναύλια του Πολιτιστικού συλλόγου σήμερα στο θέατρο "Νίκος Ξυλούρης"
10/08/2016
Ο μουσικός Αύγουστος συνεχίζεται στα Ανώγεια, με τον Πολιτιστικό σύλλογο Ανωγείων να παρουσιάζει μια μεγάλη συναύλια σήμερα Τετάρτη με την εμφάνιση του Ψαρογιώργη και του Jim White στο θέατρο “Νίκος Ξυλούρης”. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό. Όπβως αναφέρουν οι δυο καλλιτέχνες για την συνεργασία τους επί σκηνής: “Παρουσιάζουμε το υλικό που έχουμε κάνει το τελευταίο διάστημα σαν Xylouris White με το δίσκο Goats. Θέλουμε να ενεργοποιήσουμε και να κεντρίσουμε το κοινό όποιες μουσικές καταβολές κι αν έχει (παραδοσιακή, ροκ, οτιδήποτε). Να ενεργοποιήσουμε την καρδιά και το μυαλό τους όπως συμβαίνει και σε εμάς επί σκηνής.”
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Μπροστά σε ένα θλιβερό θέαμα βρέθηκαν σήμερα Τρίτη 9 Αυγούστου άνθρωποι του Δήμου Ανωγείων καθώς άγνωστοι είχαν πυροβολήσει προκαλώντας σοβαρές ζημιές στην δεξαμενή ύδρευσης στο ταχυδιυλιστήριο, λίγο πριν την λιμνοδεξαμενή του Γωνομιού, προκαλώντας μεταξύ άλλων σοβαρό πρόβλημα στην χλωρίωση του νερού. Οι άσκοποι πυροβολισμοί από ανόητους που πλέον εκτός από τις πινακίδες φαίνεται να βρίσκουν κι άλλους τρόπους για να ξεσπούν τα απωθημένα τους, δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα και συνέπειες που δυστυχώς θα υποστούν οι απλοί δημότες . Η υπεύθυνη του διυλιστηρίου κα Πόπη Σφακιανάκη ήταν η πρώτη που το είδε σήμερα το πρωί καθώς δεν μπορούσε να εισέλθει στον χώρο με μια από τις σφαίρες να χτυπάει την κλειδαριά και μια δεύτερη μια δεξαμενή χλωρίωσης. Αμέσως ειδοποιήθηκε και έφτασε η Αστυνομία και η σήμανση στις 10 π.μ όπου έκανε αυτοψία και περισυλλογή των δυο καλύκων. Το πρόβλημα δεν είναι άμεσο καθώς ο Δήμος διαθέτει και άλλες δεξαμενές χλωρίωσης, αλλά σίγουρα η τοπική κοινωνία θα πρέπει να απομονώσει αυτούς που προχωρούν σε τόσο άσκοπες ενέργειες. Από την Ελληνική Αστυνομία αναμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις για το συμβάν ενώ ο Δήμος προχώρησε σε μήνυση κατά αγνώστων. Σε δηλώσεις του ο Δήμαρχος Ανωγείων αναφέρει στην “Α” το θυμό και την απογοήτευση του για αυτή την πράξη.
Αναλυτικά αναφέρει:
“Σήμερα δυστυχώς διαπιστώσαμε τον διπλό πυροβολισμό στην δεξαμενή ύδρευσης στο ταχυδιυλιστήριο και σας ενημερώνουμε ότι ο Δήμος έχει προχωρήσει σε μήνυση κατά αγνώστων, ως όφειλε.
Ο διπλός αυτός πυροβολισμός έχει προκαλέσει προβλήματα στην χλωρίωση του νερού, (εφόσον δημιουργήθηκε ζημιά στο σύστημα χλωρίωσης) και τα οποία θα πρέπει να υποστούν όλοι οι δημότες για εξαιτίας αυτών που προκάλεσαν τα προβλήματα, έως την αντιμετώπιση τους.
Ελπίζουμε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα που αναμφίβολα προσβάλουν τα ήθη και τις παραδόσεις μας και που ηθελημένα ή αθέλητα βάζουν σε κίνδυνο όλη την κοινωνία μας.
Τέλος καταδικάζουμε κατηγορηματικά και απερίφραστα τέτοιου είδους φαινόμενα από όπου και αν αυτά προέρχονται.” ολοκληρώνει ο κ.Καλλέργης.
Για περισσότερες εξελίξεις και νεότερα για το θέμα θα σας ενημερώσουμε άμεσα.
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα