Νιότη δεν είναι μοναχά, μακριά και μαύρη κώμη.

Ούτε το σφριγηλό κορμί τ αμέστωτο ακόμη.

Η Νιότη είναι δίκοπο και κοφτερό μαχαίρι.

Κι απού ‘χει ανοιχτό μυαλό, στη μέση ντου το φέρει.

Δεν φυλακίζεται ποτέ, ούτε την κάνεις ζάφτι.

Και μες στη δίνη του καβγά, πάντα βροντά κι αστράφτει.

Αυτή γκρεμίζει σύνορα και μονοπάθια ανοίγει.

Και μ’ αισιόδοξη μαθιά πάντα μπροστά ξανοίγει.

Άφθαρτα βρίσκει υλικά, για το καινούργιο χτήρι

Κι όλων των γενεών ποθεί να κάνει το χατήρι.

Αν ξοδιαστεί η νιότη σου σε έντιμους αγώνες.

Θα μείνει πάντα ζωντανή κι άφθαρτη στους αιώνες.

Τίμα λοιπόν τη νιότη σου με τη γροθιά σφιγμένη.

Και κορφολόγα έρωντες, για να ναι ευλογημένη.

*Ποτέ Ξανά Φασισμός

**Στίχοι Μήτσος Σταυρακάκης

Ο ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Ο καλλιτέχνης σύμβολο!

Είναι ο τραγουδιστής που ξαναέδωσε ζωή, κύρος και αξία στα ριζίτικα . Με τη φωνή του, το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», έγινε σύμβολο όλων των Ελλήνων και των ελεύθερων αγωνιζομένων ανθρώπων.

Με τη στάση του ενάντια στη χούντα και την παρουσία του στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβρη του 1973, θα μπορούσε να διεκδικήσει αντιστασιακές δάφνες αλλά σε κάποια συνέντευξη θα πει,

«Τίποτα δε προσέφερα εγώ. Άλλοι έδωσαν τα πολλά στην επταετία και λυπάμαι που δεν ακούστηκαν ποτέ! Δυστυχώς δεν τους συζητάνε αυτούς τους ήρωες. Γιατί; Αντιθέτως πόσοι άλλοι εκμεταλλεύτηκαν μια κατάσταση κι έκαναν αυτοί τους ήρωες.»

Την πρώτη του Οκτώβρη του 73 μαζί με το Σταύρο Ξαρχάκο δίνουν τη συναυλία, που έμεινε στην ιστορία, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, με σαράντα και πλέον χιλιάδες κόσμου να τραγουδά μαζί τους.

Σε λίγες μέρες ξεκινούν οι φοιτητές τους αγώνες τους ενάντια στη χούντα. Το Νοέμβρη ο Νίκος με το Σταύρο φεύγουν από το στούντιο που ηχογραφούν «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» και κατεβαίνουν στο Πολυτεχνείο με τους αγωνιζόμενους φοιτητές, με τους ελεύθερους Έλληνες. Οι νεολαίοι ξεσπούν ενθουσιασμένοι και αναγγέλλουν την άφιξη του στα μικρόφωνα. Εκείνος τραγουδάει! Πότε θα κάνει Ξαστεριά! Εκεί και τη δεύτερη μέρα, εκεί και τη τρίτη μέρα!

Έντιμο αίμα, έντιμο αίμα…. τραγουδά σε στίχους του Οδυσσέα Ελύτη.

Στις 17 του Νοέμβρη στέκει εκεί και όταν καταφθάνουν τα τανκς. Στις δέκα το βράδυ το τανκς με το αναμμένο φως περιμένει την εντολή να εισβάλλει μα ο Νίκος εκεί, με τους φοιτητές να τραγουδά τη Ξαστεριά. Κι όταν αρχίζει το μακελειό και οι σκοτωμοί, μια ομάδα φοιτητών τον φυγαδεύει κάπου στη Τοσίτσα.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες δημοσιεύουν με βαρύγδουπους τίτλους ότι ο τραγουδιστής Νίκος Ξυλούρης ήταν στο Πολυτεχνείο. Κι αρχίζει το κυνηγητό με τις ανακρίσεις. Σφραγίζουν το μαγαζί που δουλεύει, απαγορεύουν τις συναυλίες του ενώ το ράδιο και η τηλεόραση δεν παίζουν ούτε ένα του τραγούδι. Απαγορευμένος και κυνηγημένος! Εκείνος δεν φοβάται και συνεχίζει τον αγώνα του. Ετοιμάζει με το Σταύρο Ξαρχάκο τη «Συλλογή» που θα κυκλοφορήσει το Πάσχα του 1974. Τον Ιούλιο οργώνει την Ελλάδα δίνοντας συναυλίες και ο λαός γιορτάζει μαζί του την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

 –Από ανάρτηση του Κωστή Μουδάτσου στην προσωπική του σελίδα.

Η πρώτη Λυκείου Ανωγείων, σας προσκαλεί την Τετάρτη 17 Νοεμβρίου στις 8.30 μ.μ στην εκδήλωση μνήμης για την επέτειο των 48 ετών από την εξέγερση των φοιτητών κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Η εκδήλωση θα γίνει στο αμφιθέατρο του Δημοτικού σχολείου Ανωγείων.

“Κρυφά του κόσμου ήθελα να ‘χω τα βάσανα μου,

μα δε μπορώ προδίδομαι στ’ αναστενάγματα μου.”

Η νεκρώσιμη πομπή μετά τη τελετή στο Ναό της Αγίας Παρασκευής, σταμάτησε για λίγα λεπτά έξω από το Αγροτικό δισκοπωλείο στα Σείσαρχα και από τα ηχεία ακούστηκε η φωνή του Μιχάλη Σταυρακάκη (Τατάκη) και η παραπάνω μαντινάδα, σε μια πολύ συγκινητική στιγμή, όπου “δάκρυσε” μέχρι και ο ουρανός.

Η βροχή δεν εμπόδισε εκατοντάδες ανθρώπους, ανάμεσα τους δεκάδες καλλιτέχνες της Κρητικής μουσικής να βρεθούν στα Σείσαρχα και να απευθύνουν το ύστατο χαίρε στον Στέλιο Αεράκη, έναν από τους πρωτεργάτες της διάδοσης της κρητικής μουσικής παράδοσης.. 

Εκεί βρέθηκαν, ο Ψαραντώνης, ο Νικηφόρος Αεράκης, ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, ο Ψαρογιώργης, ο Αντώνης Μαρτσάκης, ο Μιχάλης Σταυρακάκης, ο Γιώργης Βρέντζος (Κάτης),ο Δημήτρης  Πασπαράκης, ο Δημήτρης Κουνάλης, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο Λευτέρης Καλλέργης και πολλοί άλλοι. Παρών και ο δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης και οι πρώην δήμαρχοι Μανόλης Καλλέργης, Γεώργιος Σμπώκος και ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Στέλιος Σταυρακάκης.

Ο Στέλιος Αεράκης αναπαύεται από σήμερα και για πάντα στο πλάι των αγαπημένων του γονέων και στα χώματα των Σεισάρχων και των Ανωγείων που τόσο αγάπησε και τίμησε στο διάβα της ζωής του.

Καλοστραθιά στη γειτονιά των αγγέλων!

Πέθανε σε ηλικία 91 ετών ο Οδυσσέας Κεφαλογιάννης του Εμμανουήλ. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 16 Νοεμβρίου στις 2 μ.μ. στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Πλακιώτισσα του δήμου Αρχανών Αστερουσίων. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας κατά του Covid-19. Η ΑΝΩΓΗ απευθύνει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Στη ζωή και το σπουδαίο έργο του Στέλιου Αεράκη αναφέρεται ο ανιψιός του Ανδρέας Αεράκης, θυμίζοντας την μεγάλη πορεία του  θείου του, στο χώρο της μουσικής και της δισκογραφίας.

“Ο Στέλιος Αεράκης γαλουχήθηκε με την ατόφια μουσική παράδοση των Ανωγείων και της Κρήτης γενικότερα. Ήταν ο μουσικός παραγωγός όπου η δράση του άφησε ιστορική παρακαταθήκη στη μουσική μας παράδοση καθώς οι παραγωγές του αποτελούν τις πιο διαχρονικές στην Κρητική μουσική.

Αφετηρία της καριέρας του στην κρητική μουσική αποτελεί η συνεργασία με το Νίκο & Γιάννη Ξυλούρη, παίζοντας λαούτο δίπλα τους στο κέντρο «Ζαμάνια» στο Ηράκλειο Κρήτης την περίοδο 1967 – 1969. Βίωσε και στιγματίστηκε από μεγάλες ιστορικές στιγμές ειδικά κατά την περίοδο της Χούντας. Το 1971 έως το 1972 βρίσκεται στην Αθήνα στην ιστορική μπουάτ «Λύδρα» και το 1973 στο μεγάλο θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο». Στη μουσική του πορεία συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Χριστόδουλος Χάλαρης.

Έπειτα, μπαίνει στο χώρο της δισκογραφίας ως αντιπρόσωπος της COLUMBIA στην Κρήτη. Εκτός από το Σταύρο Ξαρχάκο, το Νίκο Ξυλούρη, το Γιάννη Ξυλούρη, συνεργάστηκε μουσικά και δισκογραφικά με τον Στέλιο Φουσταλιέρη, τον Κώστα Μουντάκη, το Θανάση Σκορδαλό, τον Ψαραντώνη, το Βασίλη Σκουλά, το Γιώργο Καλομοίρη, το Μανώλη Μανουρά, το Χαράλαμπο Γαργανουράκη, το Δημήτρη Πασπαράκη και πολλούς άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες της κρητικής μουσικής.

Το 1974 ανοίγει το πρώτο κατάστημα δίσκων στο Ηράκλειο, ενώ παράλληλα αντιπροσωπεύσει αποκλειστικά την Columbia στην Κρήτη.

Το 1976 ιδρύει τη δισκογραφική εταιρεία “Αεράκης – Κρητική Μουσική Εταιρεία” η οποία εξελίχθηκε στο “Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι”. Με αυτόν τον τρόπο, σφραγίζει με την ποιότητα και την καινοτομία της εποχής όλη την δισκογραφική εξέλιξη της Κρητικής μουσικής.

Πρωτοπόρησε αλλάζοντας τον ρου της ιστορίας της κρητικής δισκογραφίας αλλά και της καριέρας πολλών καλλιτεχνών της εποχής. Αυτό συνέβη όχι μόνο από άποψη ήχου, περιεχομένου, καινοτομίας και συνεργασιών αλλά επειδή ταυτόχρονα γνώριζε πολύ καλά πώς να «πλασάρει» ένα προϊόν, αυτό που αποκαλούμε σήμερα marketing.

Αυτοδημιούργητος, παρορμητικά ευαίσθητος, πεισματάρης και συνάμα ένα ανήσυχο πνεύμα. Ήταν καλλιτεχνική φύση αλλά ταυτόχρονα και τελειομανής. Του άρεσε όλα να περνάνε από το χέρι του, από το να κάθεται με τις ώρες στο στούντιο και να βάζει το δικό του ύφος στο τελικό αποτέλεσμα, μέχρι να κοσμεί όμορφα εξώφυλλα με δικές του ζωγραφιές και σκίτσα.

Δημιούργησε κλασικές συνθέσεις και συνετέλεσε στην αποπεράτωση πολλών κρητικών τραγουδιών που μέσω της δικής του άποψης κι εμπειρίας ήρθαν στο φως.

Δημιούργησε μοναδικά εμπνευσμένους σε θεματολογία δίσκους, που ακόμα και στις μέρες μας προσπαθούν είτε να τους μιμηθούν είτε να τους βαφτίσουν δικούς τους. (Διαβάστε μερικούς από τίτλους: «ΣΑΪΤΕΜΑΤΑ – ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ» 1979, «ΣΕΡΓΙΑΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ» 1980, «ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟΠΟΙ-ROSS DALY-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ» 1982, «ΑΘΙΒΟΛΕΣ – ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΑΕΡΑΚΗΣ» 1982, «ΑΝΩΓΕΙΑΝΗ ΠΑΡΕΑ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΑΕΡΑΚΗΣ» 1982, «ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ» 1989, «ΓΛΕΝΤΟΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ-ΝΙΚΟΣ ΓΩΝΙΑΝΑΚΗΣ» 1990, «ΚΡΗΤΩΝ ΕΠΟΣ» 1991,  «ΟΙ ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΕΣ» 1994, «ΚΡΗΤΙΚΑ ΚΛΑΣΙΚΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΡΓΑΝΟΥΡΑΚΗΣ» 1994, «ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ- ΜΙΧ.&ΑΝΤ. ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗΣ» 1995, «ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΑ 1960-1970-ΔΙΑΦΟΡΟΙ» 1996,  «ΑΥΓΗ ΞΑΝΑΝΤΑΜΩΣΑΜΕ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ» 1997, «Τ’ΑΟΡΕΙΤΙΚΑ-ΜΥΡΩΝ ΣΚΟΥΛΑΣ» 1997, «ΔΙΑΚΡΗΤΙΚΑ-ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΡΑΤΖΗΣ» 1998, «ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΙΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ – ΔΙΑΦΟΡΟΙ» 2001, «ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΡΔΑΚΗΣ», «ΜΟΥΣΙΚΑ ΞΟΜΠΛΙΑ-ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ», κ.α)

 Όλα αυτά τα έργα, ο Στέλιος Αεράκης σίγουρα δε θα μπορούσε να τα θεμελιώσει χωρίς τη βαθιά πίστη των συνεργατών, τη σωστή επιλογή του καλλιτεχνικού δυναμικού καθώς την αγάπη και συμπαράσταση των φίλων της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Με τη συνεργασία με τον αδερφό του Μιχάλη Αεράκη χάραξαν αδιαμφισβήτητα -με μεγάλο αίσθημα ευθύνης και συνέπειας- ένα λαμπρό όνομα, κυρίως στο χώρο της παραγωγής κρητικής μουσικής αλλά και της έκδοσης βιβλίων από κρητικούς συγγραφείς και ποιητές.

 Εκτός από τον αδελφό του Μιχάλη, πίσω από το Στέλιο υπάρχει μία οικογένεια που τον στήριζε όλα αυτά τα χρόνια. Η σύζυγος του Ρένα και οι τρεις αγαπημένες του κόρες Έλενα, Έφη και Στέλλα. Η κάθε μια από το δικό της μετερίζι συνέβαλε στην πραγματοποίηση του αγώνα του και της προσπάθειας του.

«Θείε Στέλιο, είμαι περήφανος που έκατσα δίπλα σου όταν ανέλαβα την εταιρεία το 2009.  Ήσουν υπερβολικά απαιτητικός και ερχόμασταν συνεχώς σε αντιπαράθεση, όμως κι αυτό είχε τη σημασία του. Όταν γυρίζεις πίσω τις σελίδες του παρελθόντος ανακαλύπτεις ότι όλα είχαν το νόημά τους κι ότι η μόνη μας περιουσία είναι αυτές οι μουσικές παρακαταθήκες, που σίγουρα θα απασχολήσουν και θα απασχολούν στο μέλλον.

Στέλιο Αεράκη, θα είσαι εδώ πάντα, γιατί έγραψες την δική σου ιστορία στην μουσική παράδοση του τόπου μας.»

Φωτογραφίες από το αρχείο Στέλιου Αεράκη